Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Chicago!
Çok teşekkür ederim.
Bu özel bir program. Hayran kitlemi, mezuniyet balosuna
bıçakla gelen kadınların ötesine taşımaya çalışıyorum.
Rhode Island'da bir elma şırası imalathanesinde yaşadığım sanılsa da
artık Los Angeles'ta yaşıyorum.
Kadınlara özel bir kafa dinleme kulübesinde yaşıyorum sanıyorlar
ama artık L.A.'de yaşıyorum.
Taşınalı bir hafta olmuştu ki kırmızı ışıkta karşıya geçme cezası yedim.
Polis aynen şöyle bağırdı. "Ne öyle hoplaya zıplaya yürüyorsun?"
Haksız da değil, hayatımın bu dönemi,
çeşitli zarif yürüme şekillerini benimsediğim bir dönem.
Ama biraz utanıyordum.
Bu yüzden de Paul Dano gülümsemesi takınmıştım.
Koca yüzlü Dano'nun o ufak gülümsemesi var ya?
Hani A24'ün delisi olduğu?
Keşke biri bana hafif gülümsemenin
hiç gülümsememekten daha kötü olduğunu söyleseydi.
Şunları derhâl çıkarın buradan.
Sırf bu geceye mahsus, karnaval palyaçosu yok demiştim.
Bir yerlerde bir dönme dolap şu an başı boş bırakılmış durumda.
Vicdanım bunu kaldırmaz.
Benden söylemesi, çıplak bedenim şey gibi...
Y2K'de ortadan kaybolmuş, bulunduğunda da
25 yıldır krem şantiyle beslendiği belli olan bir kızınki gibi.
Ufak miktarlarda.
İki yıl önceki bir programımda kullandığım cinsiyet zamirleri yüzünden
ülke çapında bir insan avı başladı.
FBI.
Yani karşınızdayım işte, görüyorsunuz.
Z Kuşağı'ndan gelecek cinsiyet tanısı e-postamı bekliyorum.
Yani onlar bu işte...
Son noktayı koymuşlar. Çok pasifim.
Hayatım boyunca restoranda ne denildiyse kendimi öyle tanımladım.
Garson ne dediyse kabul ettim.
Hayatım boyunca şöyleydi... Çocuklar, kadınlar,
Chris,
erkekler.
O cankurtaran sandallarından birine kolayca binebilirmişim yani.
"Onu ne diye aldın?"
"Ne bileyim? Külot izine baksana."
"Tipte resmen iniş pisti var."
İniş pistini duyunca olay bende bitti.
En iyisi her şeyi sıfırlayalım.
Erkeksi olma hayallerim daha en başta güme gitmişti.
Ortaokulda bandodaydım.
Sen de bandodaydın, biliyorum.
Biliyorum.
Erkeksi olma hayallerim daha en başta güme gitmişti.
Ortaokulda bandodaydım ve şu güne dek
ortaokulda tuba çalmış birinden daha yapılı olan bir erkek görmedim.
Alternatif sağ ne zaman
"Nerede bu vatanın hakiki erkekleri?" dese
cevap belli. "Orada, arka sırada 'Greensleeves' bas partisini çalıyorlar."
Bu adamların yanında Dave Bautista, Bernadette Peters kalır.
Tanrım!
Ortaokul tuba çalgıcılarının hormonlarının olayı ne öyle?
Standart ölçülere sahip bir çocuğun eline bir tuba tutuştursanız çocuk şöyle olur...
Yani alan iki metrelik bu dev yaratıkların alanı.
Çok evciller ha!
HBO mini dizilerinde görebileceğiniz kalın mı kalın bir sakal...
Rüzgârın haşat ettiği bir gemici yüz ifadesi.
Elden ele dolaştırılan bir viski matarası. Sırf ısınmak için!
Tazının teki yerde bir tabaktan bira içiyor.
Aralarından biri prova ortasında telefonunu açıyor.
"Selam evlat.
Provadan sonra seni almaya geleceğim."
"Senin çocuğun mu var?" "Evet, üniversite birinci sınıfta."
"İyi çocuk, ara sıra başı belaya giriyor. Hoş, o yaşta hangimiz belaya bulaşmadık?"
Amerikan medyasında
hep futbol oyuncuları dev olarak lanse ediliyor,
sonuçta onlardan agresifi yok.
Hemen hemen dev gibi olmanın getirdiği bir kaos var.
Öte yandan şey olduğunuzdaysa bir huzur, bir sakinlik geliyor...
Hakiki dev olduğunuzda.
Hakiki devler pazarlamaya ihtiyaç duymaz.
Danua'yla Alman kurdunu karşılaştırmak gibi.
Dünyanın işleyişini kavradığım ve kıçına tekmeyi basma ihtiyacı
duyduğum anlarda
köpeklerin asıl yetiştiriliş nedenlerini düşünürüm.
"Springer Spaniel köpekleri aslen
kasabadaki göleti bulmak için yetiştirilmiştir.
O göletin yanı başında başka bir gölet olup olmadığını görür.
Sonra da kasabaya inip bunu birine haber verir."
Bu kadar.
Bu ne demek yahu?
Bu şekilde, bir ırkın ne kadar eski olduğunu da anlayabilirsiniz.
"Clumber Spaniel aslen çukurları bulmak için yetiştiriliyordu.
Şeytanın çıkmasını engellemek üzere orada nöbet tutmak için."
Siz böyle alkışlayınca kendimi Prairie Home Companion'da gibi hissettim.
Evet, Danua-Alman kurdu karşılaştırması.
Alman kurtları hayatlarında bir an bile durmaz.
Hayatları karmaşa ve kaos içinde geçer.
Ülkenin en itibarlı köpeğinden bahsediyorum, polis köpeğinden.
Köpekli bir polis görüp de
"Köpeği iyi kontrol ediyor" dediğim hiç olmadı.
Polisler, havaalanlarını
itaat eğitimi alanlarına çeviriyor resmen.
"Eğitim alıyor" yeleği giydirilmiş, asi bir Alman kurdu düşünün.
Dişlerinin arasında birinin boyun yastığı, koşuyor.
Polis de peşinde, "Benim suçum değil, eğitimine daha yeni başladı".
Yani şu noktada boş ver polis köpeğini, yengecin olsun daha iyi.
Yengeç hiç değilse...
Yengeç hiç değilse yerinden pek kıpırdamayacaktır.
TSA görevlisi bir adamın... Ya da kadının yanında...
Az kaldı Subreddit nahoş yorumlarla dolacaktı.
TSA görevlisi yanında bir yengeç görsem uygulamayı bilmek bile istemem.
Yengeç, o "Farkındayım" diyen gözüyle size baktığında...
O sıvıları boşaltmama gibi bir şansınız yok.
Empatim güçlüdür.
Bendeki empatinin zerresi sizde olsa yataktan çıkamazdınız.
Duvar yatağına bağlanmış olurdunuz.
Aklım Karıştı havasında. Enerjinizi hissedebiliyorum.
Şovdan sonra birinizin erkek arkadaşı bana bir mesaj atacak, hissediyorum.
"Selam Chris.
Polis yengeçleri şakana bayıldım.
Komik olmasına komik de...
gerçekçi bir yanı da var.
Türkmenistan'ın bazı yerlerinde..."
"Tanrım."
"Bazı TSA birimlerinin kabuklu polis güçlerini
kullandığı biliniyor."
"Şakanda bahsettiğin yengeç olmasa da..."
Sağ ol Thomas, seni engelliyorum.
Bu aralar tanıdığım herkes
beklenmedik bir şekilde bıyıklı bir nişanlıyla
boy göstermeye başladı.
Hepsi de Kuş Kafesi'ndeki Robin Williams kıyafetleriyle dolanıyor.
O kalın uyluklar!
Sanırsınız hiçbir geçmişleri yok.
Sanki millet, Hinge'ye şikâyette bulunmuş da
bunlar da seri üretime geçmiş gibi.
Hepsinde de aynı yanılgı,
sanıyorlar ki düğünlerdeki en eğlenceli tipler onlar.
"Chris, Thomas'la mutlaka tanışmalısın.
Acayip eğlenceli. Çorapları bile antika."
Hanımlar, bu adamın tek olayı çoraplarının ilginçliğiyse...
Tehlike anında arkanıza saklanacak tiptir bu.
Tanrı korusun, bir goril yaşam alanına düşerseniz falan, aman diyeyim.
"Sen halledersin tatlım.
Senden daha güçlü ve bağımsız birini tanımıyorum. Halledersin."
"Öyle deme Chris, Thomas harbiden çok eğlenceli.
Düğünlerde doğaçlama dans yaparak milleti kırıp geçiriyor."
Bana bakın sıradan insanlar, doğaçlama dans gülünecek bir şey değil.
Kostümüme kültür muamelesi yapma.
Işıklarım, doğaçlama dansım sayesinde yanıyor.
Aşırı yüksek veteriner faturalarımı da bu sayede ödeyebiliyorum.
Çünkü köpeğim Erik, bir Smart araba yuttu.
Evet, köpeğimin isminin sonunda "K" var.
Thomas eğlenceli biri demek, konga dansında başa geçsin de göreyim.
Lider konumunda değilsen eğlenceli olmak çocuk oyuncağı.
Konga dansına liderlik etmek, disiplin gerektirir.
Vizyon ve kendini dizginleme gerektirir.
Düşündüğünden çok daha yavaş ilerlemelisin.
Arkanda, sana bağlı
ve aralarında büyük yaş farkı olan bir dizi insan...
Üç yaşındaki bir velet...
Gitgide kötüleşen bir sağdıç...
Ve memleketin en yaşlı kadını.
Aman, aklına çılgın fikirler gelmesin yoksa kendini zincirleme kazada bulursun.
Karanlık kaosta yani.
"Chris, yeter, lütfen. Thomas gerçekten eğlenceli."
Ben eğlence nedir bilirim, tamam mı?
Hem de âlâsını bilirim.
Üniversitedeki ev arkadaşım,
sırf bir adamı tekmelemek için 2. kattaki dairemizin penceresinden aşağı atladı.
Adam binamıza işiyordu.
Eğlence diye buna derler.
Adamın teki evinin duvarına işerken Thomas ne yapıyor olacak?
Söyleyeyim.
Jeni'nin Dondurmaları'yla telefonda olacak.
Mor patatesli dondurmaları ne zaman çıkacak, onu öğrenmek için.
"Web sitenizde 1 Eylül yazıyor. 1 Eylül çoktan geldi de geçti bile."
Bir şey daha hanımlar,
Thomas ona isminin en uzun hâliyle hitap etmenizi istiyorsa
bilin ki, zamanınızı harcıyor olmak, bu adamın umurunda bile değil.
Burada araba kiraladım.
Aracı bana getirirken radyosunda havalı bir şeyler çalıyordu.
Aracı bana teslim ederken adamlar NPR haber radyosunu açtı.
Sözsüz laf sokma diye buna derler.
Onca şehirde onca tura çıktım,
az önceki cümlemin böyle bir sessizlikle karşılanması...
İyisi mi baştan alalım.
Ah, doğaçlama seviyorsunuz demek.
Chicago tam bir komedi şehri.
Seth Meyers işin inceliklerini burada öğrendi.
Seth Meyers'in üçlü kuralı öğrendiği yere gelmesem olmazdı.
Komediyi Second City'de öğrendiğinizi biliyorum.
Bobby Moynihan'ın acımasız yönetiminde.
İşe yaramaz. Laflarımın hiçbiri işe yaramaz!
Osama'yı yakalayan ekibin ışıkçısına şapka çıkarıyorum.
Geçende araba kiraladım.
Adamlar aracı getirirken radyosunda havalı bir şeyler çalıyordu.
Aracı bana teslim ederken tipler, NPR haber radyosunu açtı.
Sözsüz laf sokma diye buna derler.
Yani, tamam farklı bir havam var
ama Wait, Wait... Don't Tell Me!'ye gülecek adam gibi mi duruyorum?
Domateslere güzel diyen birine?
"Öyle değil" deyin.
Havam biraz daha nüanslı sanırdım.
Yani, Imogen Heap'e söyleyecek bir şeyi olan birine benzemiyor muyum?
Lütfen, Imogen Hanım'la beş dakika görüşebilsem yeter.
"Hide and Seek" şarkısında vermek istediği mesajı anladım.
Neyse, NPR dinliyorum. NPR da eskisi gibi değil ya...
O kanalı bilgilenmek için açıyorum, NPR'daki muhabbet,
"Zaddy ne demek?"
"Bugün bu muammayı çözeceğiz."
Soruyu, bulabildikleri en genç insana yöneltiyorlar.
D.C.'de yaşayan 39 yaşındaki birine.
Benden duymuş olmayın, tabii ki yanlış cevaplıyor.
"Zaddy, zombinin babasına denir."
Y kuşağının yaşça daha büyük kesimine acıyorum. Bir ödülü hak ediyorlar.
Onlar ki, var olmayan bir dünya için hazırlandılar.
Laboratuvar önlüklerinin kollarını sıvayıp
kahve eşliğinde hocalarıyla zorlu tartışmalara giriyorlardı.
Şimdiyse Shrek'e cinsel anlam yükleyen bir dünyada yaşıyorlar.
Berbat bir durum.
Y kuşağının daha gençleri bizlerse...
50'li yaşlarımın ortasında görünsem de daha gencim.
Kimse bize "Göğsüne de güneş kremi sür" demedi.
Rydell High Lisesi sekreteri gibi durmam bu yüzden.
Y kuşağının genç kesimi olarak bizler, hislerimizi yok saymayı,
Irak Savaşı ve Eve Dönüş döneminde öğrendik.
O filmi izleyince...
Bu yaptıkları Zach Braff'ın yanına kalıyorsa...
Bedenimin üzerinde uçmayı öğrenmeliyim oldum.
Bay Tumnus'un yeniden ortaya çıkışı.
Hem Beta hem de psikozlu. Uçuş hostesleri gibi.
Pilotlar uçakta olmasa hosteslerin bizi harcayacağı hissine
sizin de kapıldığınız oluyor mu?
Bizden acayip nefret ediyorlar.
Hatırlayın, 2021'de kısa bir süreliğine
ha bire milleti koltuklara bantlayıp duruyorlardı.
Bana hiç ama hiç uymadı.
Hosteslerden yiyecek de almam.
Koca koca iş insanlarının "Kurabiye" demesi...
"Pretzel!"
Benim tepki, "Almayayım."
Kendimi profesyonel bir snowboard'cu olarak gördüğüm tek an.
Snowboard'lu cümleyi çıkar.
Tam da sizinle buzları erittim demişken...
Elimde yoni'm ortada kalıveriyorum.
Ne konuşuyorduk? Y kuşağının yaşlı kesimi...
Onlar için bir vahşi yaşamı koruma alanı kurmak geliyor içimden.
Sırf huzurla Ultimate Frizbi oynayabilsinler diye.
Bir de hep birlikte "acayip kıyak" diyebilsinler diye.
Ve kabaklarını keyifle yiyebilsinler diye.
Kabak yemeğe bayılıyorlar.
Biri bana kabak verince "Hayat güzel be" oluyorum.
Kumarhanede her şeyini kaybetmiş salatalığı verin bana.
Y kuşağı yaşlı kesimi, Trader Joe's'dan aldıkları
atıştırmalıkları da karşılaştırabilirler. Hastasıyım.
Trader Joe's marketlerinin resmen hastasıyım.
Bahsetmediğim gece yok.
Trader Joe's hakkında şu ara en sevdiğim şey,
haftalık ürün iade çağrıları.
Geri çağırdıkları ürün konusunda adamlar acayip arsız.
Sorumluluklarından öyle sıyrılıyorlar ki
o ürünü aldığınız için siz kendinizi boktan hissediyorsunuz.
Dâhice.
Durumu size haber vermek için de
bir düzenek önüne buruşuk bir A4 kâğıdı koyuyorlar.
Yerden 30 santim yükseklikteki kâğıtta şöyle yazıyor: "Hey...
Kantalup kavununda insan kalıntısı bulundu.
O şeyden almamışsınızdır umarım."
Ortaokul alfa öğrencisi taktiği.
Başkasının bisikleti arkasında, ayakta giden kapüşonlu 8. sınıf öğrencisi.
"Maden suyunda yılan balığı bulduk."
"Caprese sandviçlerden yemediniz, değil mi?
Birçoğundan Jimmy Hoffa çıktı da."
"Mochi'lerin içinde kurşun bulduk.
Mochi aldıysanız hâliniz fena."
Oraya adım attınız mı Salmonella kapmanız garanti.
Nisan-kasım ayları arasında Trader Joe's'a adım atan herkesin
Salmonella kapması garanti.
Virüslerin kaynağı olarak hayvanların suçlanmasından çok sıkıldım.
"Bu virüs atlardan geçiyor."
Atların bir halt yaptığı yok yahu!
Hiç, bir atın 35 yaşında olduğunu öğrendiğiniz oldu mu?
Muhteşem bir his!
"Dostum, Fleet Foxes'ı hatırlar mısın?" oluyorum anında.
"Evet, folk müziği yine popüler olacak sanmıştık."
Atla böyle alın alına vereceksin.
Karın üstü pozisyonu şirketçiler için.
Hakiki devrimciler kısrakla zihin paylaşımı yapar.
Swayze, İAİD'yi çekerken boş hafta sonlarında bunu yapıyordu.
Alt yazıda İlk Aşk İlk Dans yazacak, söyleyeyim.
Bu virüslerin nedeni atlar falan değil.
Dökme demir tavasını yıkamayı reddeden adam muhtemelen.
Vicdanının sesini susturup dökme demir tavanı yıkamamanın,
kötü bir şey olmadığına kendini inandırmak nasıl bir manyaklıktır?
2010 yılının önemli bir kısmında ABD'de sesleri acayip çok çıkıyordu.
"Hayır tatlım, yapma.
Dur tatlım, yıkamana gerek yok."
Sabun kullanma yoksa baharatlar tamamen yok olur."
Neyin baharatı?
Küçük Kadınlar'da Beth'i öldüren virüsün baharatı mı?
O adamın dökme demir tavası geceleri hareket ediyor, farkındasınız, değil mi?
Üzerinde, kabaran bir kombu çayı mantarı var.
"Kombu, kombu."
"Hey kombu, bu gece buradan tüyüyoruz."
"Kombu?"
"Pasaportunu vitrinde saklıyor.
Indochino ceketlerinden birini giyer,
sonra da Kanada'nın yolunu tutarız.
Kuzeydeki dostlarımız burada gördüğümüz kötü muameleyi bir öğrensin...
Ta şeyden beri apış arası duşu bile yapmadığımı bir öğrensinler...
Romney aday olduğundan beri."
"Romney, Romney."
"Evet!"
"Kombu çayı mantarı, atla sırtıma! Atla hadi."
"Kombu, kombu."
"Hay aksi, bizimki geliyor. Çabuk!
Sevgilisiymişiz gibi yapalım. Al şu ukuleleyi eline."
"Selam tatlım, mocktail içmeye bu kadar erken geleceğini bilmiyordum."
"Kombu, kombu."
"Güvenli sözcüğümüzü neden diyorsun tatlım?"
Ve perde! Nasıl hissettiniz ha? Nasıl hissettiniz?
2014’te dökme demir tavamı yıkamama ramak kalmıştı.
"O tipler ortada yok sanki. Kirli sakal falan görmüyorum.
Tavama azıcık sabun fışkırtacağım."
O anda o tiplerden biri mutfağımda cisimleniverip
bilgisayar hocası misali kollarıyla üzerime eğildi.
Bilgisayar hocanız tarafından absorbe edilişinizi hatırlıyor musunuz?
Ben çok dert etmezdim.
Benim için bir nevi genç yaşta yaptığım vazgeçme alıştırmasıydı.
Buradaki Whole Foods'a uğradım.
Çedar, her yıl daha da sertleşiyor.
Seyircimin çaktığı beşlikler öyle yumuşak ki!
Ortaya, primat davranışı broşürüne yakışır bir resim çıkıyor resmen.
Sert bir vuruşa dayanamayacağımı herkes biliyor. Şöyle olurdum...
O çedarın sertliği her yıl daha da artıyor.
Markete gitmenin en sevdiğim yanı,
soluğu çedar kısmında almak.
Genç çedar, güzel güzel.
Orta olgun çedar.
Sert çedar. Evet!
Çok sert çedar, hadisene!
Harbi sert çedar? Siktirin be!
"Hadi ama" oluyorum.
"Bu işi sonuna dek götürelim."
"Bana o manyak Tillamook çedarı gerek."
"Hey, hey teyze, sakin ol, sakin."
"Manyak Tillamook çedarını arıyormuşsun."
"Evet, Biden yasakladı diye duydum."
"Biden yok artık."
"Bir yere kıpırdama."
Donsuz, kısa deri pantolonlu bir adam çıkıyor.
"Eğleniyormuşsunuz."
"Bernie Sanders'ın o uzun konuşmalarını yapmadan önce aldığı o şeyden istiyorum."
"Polis olmadığın ne belli?"
"Ele geçireceği şey için polis böyle heyecan yapar mı ya?"
"Tamam, tamam."
"Ağırdan al, ucundan bir ısır."
"Siktir!"
"Çok fena!"
"Bu şey adamı fena vuruyor."
"Wilco'yu duyuyorum."
"Terry Gross'u görüyorum."
"Tadını çıkar dostum."
NPR hakkında kötü konuştuğum doğrudur
ama orada hâlâ sert ve acımasız biri varsa
o da Terry Gross.
Tanrım!
Fransız gıdıklayıcı kullanan
Jimmy Fellon gibi programcıların olduğu bir dünyada...
Fresh Air with Terry Gross programının
her bölümündeki o sınırsız gerilim...
insanı acayip canlandırıyor.
Öyle ki sanki programın her bölümü ölülerle canlılar arasındaki
o alanda kaydedilmiş.
Sanırsınız ki programın konuğu, uzun bir masanın bir ucunda oturuyor,
Terry de masanın öbür ucunda tabancasını temizliyor.
Son zamanların favori Davud-Golyat anım 2019'da yaşandı.
Terry Gross'un Adam Driver'la yaptığı röportaj.
Biliyorsunuz demek. Terry,
eski deniz piyadesi Adam Driver'ı korkuttuğundan röportaj yayınlanmadı.
1,5 metrelik boyuyla o küçük Terry Gross,
Driver’ı öyle korkuttu ki adam
kaçtı gitti.
Anlaşılan Driver, oynadığı rollerle çok haşır neşir olmayı sevmiyor.
Terry ona resmen Otomatik Portakal numarası çekti.
Driver'ın Marriage Story filmindeki Sondheim şarkısını söylediği sahne.
Terry o sahneyle adama resmen işkence etti.
Driver, "Terry, lütfen yeter" derken
Terry ise aynen şöyleydi...
Ta ki Driver kalkıp gidene kadar.
Ne olduğunu elbette bilmiyoruz, bunun bir kaydı yok sonuçta ama...
Ama ben Terry'nin Driver'ı kovaladığını hayal ediyorum.
Terminatör misali sokakta Adam Driver'ın peşinden koştuğunu.
Elinde bir Bluetooth hoparlör, bangır bangır Sondheim şarkısı çalıyor.
"Adam Driver, yakınıp sızlanan çok kişi geçti elimden
ama senin gibisini görmedim.
'Kendi işimi dinleyemem' safsatasını Johnny Depp'ten beklerdim belki,
o fular ve şapkaları düşününce zor tabii.
Ama senin vas deferansından daha çok T geçer sanıyordum."
"Terry, yalvarırım!"
"HBO'daki Girls dizisini resmen kendi OnlyFans hesabın yaptın.
Şimdi de sesinin, kendi doğum gününde şarkı söyleyen
varlıklı bir oğlanınki gibi çıktığı bir klip yüzünden
Tom Ford pantolonuna altına ediyorsun.
Adam, senin en ilgi çekici bulduğum özelliğin, aynı zamanda
hem simian hem de korkak olman.
Seni bir yakalayayım, ki yakalayacağıma eminim...
Sana tırmanıp sonra da muz yedirmek istiyorum."
Driver'a yetişir.
"Terry, yapma!"
"Senin bana Terry Gross deme hakkın yok.
Terry Gross benin takma adım. Asıl adım, Tiksinç Teresa."
Geçenlerde Lin-Manuel Miranda'ya çok fena rezil oldum.
Nasıl oldu, anlatayım.
Instagram'a koyduğum bir şeye tepki verdi.
"Ha ha, bu çok komikmiş" dedi.
Ben de çıldırdım tabii.
Yorumunu gördüğümde bir Starbucks'ın önündeydim.
İçeride Miranda'nın Mary Poppins'teki şarkısı çalıyordu.
Baca temizliği şarkısı gibiydi. Şöyle...
"Bu, kader değil de ne?" oldum.
"Bunu videoya çekip Miranda'ya göndermeliyim" dedim.
"Aramızda müthiş bir bağ oluşacak."
Uygulamada editleyip öyle gönderirim diyordum ki, video pat diye gitti.
Yani Lin-Manuel Miranda'ya
iki dakikalık bir video göndermiş oldum.
Videoda bir Starbucks cephesi görünüyor.
Çok uzakta olduğum için müzik hak getire.
Ama neyse ki arka planda benim nefes alışım duyuluyor.
"Ah, Lin buna bayılacak."
Özetle...
Lin-Manuel Miranda gayet masumane bir "Ha ha, bu çok komik" yorumu yapıyor.
Aradan 11 dakika geçiyor.
Ve kendisine gayet karamsar bir kısa film gönderiliyor.
Bir Starbucks'ın brütalist cephesi.
Mekân, San Bernardino, California.
Fonda da benim hırıltılarım.
Miranda'nın tepkisi ne oldu? "12.23'te görüldü."
Moana 9'da beni göreceğinizi hiç sanmıyorum.
Starbucks'ta çok vakit geçiriyorum, tam bir şeker canavarıyım.
Ama halk içinde asla tatlı yemem çünkü çok güçlü bir tatlı yüzüm var.
Yine de ara sıra
arkadaşlarla, sosyalleşme amaçlı dondurmacıya gittiğim oluyor.
Dondurulmuş tatlı dünyasının Oreo'lara neler yapabildiğini her gördüğümde de
müthiş afallıyorum.
Çilekli sos, parça çikolatalı sos,
marşmelov sosu gibi
bir sürü kamu malı olmuş malzemeleri var,
bir de yanlarında koca bir yığın deforme olmuş Oreo.
İlk gördüğümde "Ne bu? Kurum mu?" oldum.
Ha yok, bu, Amerikalıların en sevdiği bisküvi.
Tanınmayacak şekilde sakatlanmış.
Sanırsınız ki kartel, bir mesaj göndermeye çalışmış.
Ya da bir cadı, bisküvileri kış boyunca ezmiş durmuş.
"Az kaldı!"
Olacak iş değil!
Oreo, ikonik bir bisküvi.
Böyle bir reklama ihtiyacı mı var?
Dame Judi Dench'in Instagram'da vibratör sattığını görmek gibi bir şey bu.
"DENCH kodunu girin.
Ve bu Hatun Arkadaşlığı Günü'nde şeyinizi becerin."
Tanrım!
Nabisco'nun Oreo'ya yaptığı gibi kendi ürününü böyle orta malı yapan
başka şirket görmedim ben.
Aynı şey Milano kurabiyelerine yapılıyor olsa
Pepperidge Farm, Dairy Queen'i basardı.
"Milano'ları aldık mı? Sausalito var mı diye de bak!"
Nabisco'nun başında nasıl bir manyak var?
Dondurmacılardaki bir diğer topping de M&M
ama M&M'i artık kim temsil ediyorsa belli ki,
"Tamam, M&M'leri kullanın ama lütfen canlarını yakmayın" demiş.
Bay Nabisco ve dondurulmuş tatlı dünyası temsilcileri arasındaki konuşmaysa
şöyle geçmiş. "Bay Nabisco...
saygıdeğer ürününüz Oreo ile çalışabilmek bizim için büyük bir onur.
Dondurulmuş tatlı dünyasına kusursuz bir şekilde uyacağına inanıyoruz.
Bir asırdan uzun bir zamandır Amerika'nın en önemli bisküvisi olmuş olan
bu ürünün saygınlığını ve bütünlüğünü korumak için uygun gördüğünüz
tüm kurallara riayet edeceğimize söz veriyoruz."
"Onlarla ne yaparsanız yapın."
"Onları rezil edin."
"İsterseniz küçük düşürün."
"Parçalayın."
"Peki efendim.
Öyle olsun, Oreo'ları parçalayabiliriz elbette.
Ama bunu eşit oranlarda yapacağımıza söz..."
"Her seferinde farklı olsun.
Ürünümün parçalara ayrılma sürecinin hiçbir mantığı olmamalı.
Bir buzdolabı poşetine koyun ve akşamdan kalma bir genç
poşetin üzerinde zıplasın."
"Krema dolgusuyla birlikte mi?"
"Ara sıra."
"Bunu neden yapıyorsunuz?"
"Çünkü buna gücüm var."
Bu diyalog aynen kopyalanıp Eugene Levy'nin reklam işlerini
ayarlayan temsilcisiyle yapılmış görüşme olarak da kullanılabilir.
Şimdi anlatacağım şeyi uydurduğumu düşüneceksiniz ama uydurmuyorum.
Geçen bir arkadaşımın belediyedeki nikâhına gittim.
İlk komünyonumdan beri giydiğim
en erkeksi kıyafeti giymiştim.
Üzerimde bir zoot takım elbise vardı.
Bu takım elbiseyi giyiyorum
ve ilginç bir şekilde kendimi acayip özgür hissediyorum.
Bu son derece erkeksi takım beni özgürleştiriyor.
Hayatım boyunca kaçındığım bir dalgaya
kendimi veriyormuşum gibi hissettim.
Bunu kabullenmenin seksi bir yanı vardı.
"Belki de bunu daha sık yapmalıyım" oldum.
"Belki de kendimi kısıtlıyorum."
"Şu an kendimi seksi ve canlı hissediyorum. Çok ilginç bir durum bu."
Bu düşünce ve hislere dalmışken yanımdan yaşlı bir kadın geçti
ve beni işaret ederek "Frances McDormand?" dedi.
Bana takılan genç, hip bir kadından bahsetmiyorum.
Bu kadın yaşlıydı, öyle ki adı Priscilla'ydı.
Benim de Frances McDormand olduğuma emindi.
Yani cinselliğimde bir rönesans yaşamak üzereydim.
Üstümde Suge Knight'a yaraşır bir zoot takım elbise.
Elin tetikte, ortalıkta dolanacak,
milleti Frances McDormand olarak tanımlayacaksan...
Üç Billboard Bir Yer Çıkışı, Missouri Oscar'ını görmeden
tetiğe basma derim.
Bir çeşit Pokémon Go oynuyorsan da...
Frances McDormand Go oynuyorsan da...
-"Frances McDormand?" -"Hayır."
Kadının tepkisi, "Oh".
Frances McDormand, Fargo'yu çektiği sırada şu anki yaşımdaydı.
Kadın "Fargo'yu çektiği zamanki Frances McDormand mı?" demedi.
Sorusunun parantez içi açılımı "81 yaşındaki Frances McDormand mı?" idi.
Kızgınlığım,
olayın arkadaşlarımda yol açtığı hazla epey bir tavan yaptı.
Olayı öyle bir içlerine çektiler ki
sanırsınız karşılarında enerji şifacısı var.
Açtılar avuçlarını, öylece durdular.
Frances McDormand.
Kaderinde yıldızlık olan bir isim.
Bazı isimler öyle.
İsim, insanın ağzından rahatça çıkabilmeli.
Tracy Chapman.
Boulder, Colorado.
Jigglypuff, Wigglytuff. Şu an hiç düşünmüyorum bile.
Öte yandan bazı isimlerle de hiç olmuyor.
Mezun olduğum üniversitenin yeni rektörü bana e-posta atıp duruyor.
Üzgünüm ama ismi öyle bir isim değil.
Marc.
SKIDMORE ÜNİVERSİTESİ REKTÖRÜ MARC C. CONNER
C.
Conner!
Asıl isminle ikinci isminin ilk harfi arasında
Gatorade arası vermem gerekiyorsa...
bu işi kurumsal kattakilerle görüşmemiz lazım.
"Marc C." demenin vokal eş değeri şöyle bir şey...
Göbek deliğimde hissediyorum.
Yokuş yukarı çıkarken burpee hareketi yapmak gibi.
Marc!
C.
"Başarabilirsin dostum."
"Sen de kimsin?"
"Şurada oturuyorum. Burpee yapa yapa yokuş yukarı çıktığını gördüm.
Yapabilirsin dostum, dayan."
Conner!
Marc C. Conner için Sosyal Ağ'daki Justin Timberlake olmak istiyorum.
Onu, suşi yemeye çıkartmak, appletini'lerle aklını almak,
sonra ayrılırken de "Hey Marc, son bir şey" demek istiyorum.
"C.'yi kullanma artık."
Trent Reznor.
"Marc, dinle beni. İsmindeki C. senin için o kadar önemliyse
o hâlde 'Marc' ve 'Conner'ı at, sadece C.'yi kullan."
Bu adamın isminin C. olduğunu düşünsenize.
Kendisine külotumu göndereceğim.
Seth Meyers'te böyle mikrofon numarası görmemişsinizdir.
Lorne Michaels görse bacağıma bir tane sıkardı kesin.
Soyunma odasında gün boyunca ettiğim laf, "Seth Meyers hakkında konuşma".
"Onun adını ağzına almadan geceyi bitirmeye çalış."
Bu adam, ismini C. yaparsa
Killer Mike'la turneye çıkacağına eminim.
Kasım ayı gelince de arka tarafta aynen şöyle...
En temiz C-Yürüyüşünü yapıyor olacak.
Şimdi tabure üstüne çöksem benim için endişelenir miydiniz?
Biraz, etkisi sert oldu.
Dert etmeyin, toplum benim için hep endişelenmiştir.
Bu konuda hoş bir anekdotum var. Altıncı sınıftaydım.
Dönem sonu göl başı partisini bizim yılın en havalı kızı düzenliyor.
Kızın 8. sınıfa giden bir ağabeyi vardı.
Çocuk, kasabada psikopat olarak bilinirdi.
Yetişkin bir güvenlik görevlisini dövme suçundan
ıslah evinde bir süre yatmışlığı vardı.
Orta Massachusetts'in göl başı çocukları şakalaşmak nedir bilmez.
Neyse, göl başındaki partiye gittim.
Kızın ağabeyi iskelede,
yaşıtlarımı tek tek göle fırlatıyor.
Sanırsınız bir panayır gösterisi. Hepsi sıraya girmiş.
"Acayip duruyor" deyip ben de sıraya girdim.
Sıra bana geldi. Çocuk durdu. Eğilip şöyle dedi...
"Chris, bunu istediğine emin misin?"
"Her şeyden önce konuşabildiğini bilmiyordum.
Ayrıca, bende ne gördün de
şimdiye dek uyuyan o empatin birdenbire canlanıverdi?
At beni şu göle!"
"Üzgünüm Chris ama bunu bile bile yapamam."
"Az önce bir 4. sınıf öğrencisini koca ayakkabılarıyla
10 metre havaya fırlattığını gördüm.
At beni suya diyorum."
"Niye durduk? Olay ne?"
"Bilmiyorum, nedense göle atılamaz olduğumu düşünüyor."
"Evet, çok mantıklı.
Hangi dilde böyle bir ifade var bilmem...
...ama kesin Almanca ya da Japoncada bunun bir karşılığı vardır.
Paragraf uzunluğunda falan."
"Bak Chris, şöyle yapalım.
Seni belinden tutacağım, sonra üçten geriye doğru sayacağız.
Sonra da sen kendini...
göle atacaksın."
"Sahne dövüşü gibi mi yani?
Ben tiyatrodan kaçtım geldim buraya ya!"
Sahne kararır. Baş yapımcı, Mike Birbiglia.
Mike Birbiglia, tanrım!
Adam, sanki aynı bedende hem baba hem oğul. Çılgın Cuma misali.
FBI'a Wordle oyununa ait ipuçları satıyor tipi var.
Hadi!
Marc C. Conner hakkında konuşmuştum.
O benim...
Gittiğim üniversite olan Skidmore'un rektörü.
Çıktığım son tatil...
Bir kere, tatil bana göre değil.
Bence tatile sadece çocuklar ve Dua Lipa çıkmalı.
En son tatile 2017'de çıktım.
Lüks bir şapka mağazasında banka hesabımın limitini aştım.
Mağaza, New York eyaletindeki Saratoga Springs kentindeydi.
Burası bir at yarışı kasabası. Kirli para zenginliği yani.
Erkek arkadaşlarım da ben de nostalji hastasıyız.
Biz de...
Geçende biri bana öncü yerleşimciler döneminde
nostaljinin ciddi bir akıl hastalığı olarak görüldüğünü söyledi.
Nostalji belirtileri gösterenlerin karantinaya alınabildiğini.
Yani durduk yerde şöyle derseniz...
"Noel'i özlüyorum."
"O kadından uzak durun evlatlarım.
Sıhhati yerinde değil."
"Nesi var babacığım? Tifüs mü yoksa?"
"Hayır, tifüs değil.
Nostalji.
Evlatlarım, beni dinleyin.
Pederiniz birkaç bardak viski içtikten sonra
bir mum yakıp geçmişi yad etmeye başlar,
eski Facebook fotoğraflarına bakarsa,
bir yandan da Animal Collective dinlerse...
ya da Passion Pit...
Bana bir iyilik yapın
ve tavuk ya da bir sivrisinekmişim gibi öldürün beni.
Pederinize kalıcı zarar verin evlatlarım."
"Biraz aşırı bir tepki olmadı mı bu babacığım?"
"Olmadı. Aşırı ne, söyleyeyim size.
2008'deki bir Girl Talk konserine özlem duymak.
Sadece iki kasetçalar tutuyordu yahu!"
Neyse...
Banka hesabımın limitini aştığım o şapkacının adı
Hatsational idi.
Saratoga Springs'te lüks baş giyimine olan talep öyle yüksek ki
iki Hatsational mağazası var.
Aralarındaki mesafe, 200 metre.
Bu mağazalar hakkında bilmeniz gereken bir şey var, orada zaman
bizim alışık olduğumuz şekilde geçmiyor.
Mağaza, 14 yaşındaki bir oğlanın hükmünde.
Çocuk, statüsünü benimsemiş.
Şık bir şekilde giyinip kuşanmış. Gala şıklığından bahsetmiyorum,
caz çağı kodamanları şıklığından bahsediyorum.
Sessiz bir çocuk ama sessizliğinin nedeni utangaçlığı değil.
Karşısındaki kişinin, sesini yükseltmesine değmeyeceğini düşünüyor.
"Pardon, ne dediniz?"
Mağazada, yaşça daha büyük, çalışan kadınlar da var
ama hepsi bu melon şapkalı cüceye boyun eğmiş gibi.
Yaşa bağlı rol oynama Miyazaki tarzında.
Sattıkları malların etkisindeler, hepsi acayip şapkalar giyiyor.
Tüm bedeni saran fascinator'lar falan.
Oğlanın modern çağla tek bağlantısı,
üst ve alt çene diş telleri.
Oğlanın kendini rahat hissetmesini sağlamaya çalışmak gibi bir hataya düştük.
Sonuçta biz, 30'lu yaşların ortasındayız, o ise henüz çocuk sayılır.
Ama hesaba katmadığımız şey, lüks şapkalara
sınırsız erişimin o yaştaki bir çocuğun egosunu nasıl etkilediğiydi.
Batı'da böyle bir şeyi bence hiç görmedik.
Buna en yakın şey, Tibet'te bir çocuğun
Dalay Lama olarak seçilmesi olabilir.
Bu, egoyu nasıl yükseltir, düşünün. O oğlan sanki hep oradaymış gibiydi.
Sanki 20'li yıllarda bir büyücünün testinden kalmış gibi.
Gözleri Prusya'yı görmüş gibiydi. Sanki...
Sanki sonsuza dek iki Hatsational'da çalışmak için lanetlenmiş.
Bir mağazada onu melon şapkasıyla görüyorsunuz.
Sonra koşa koşa öbür mağazaya gidiyorsunuz ve...
"E herhâlde!
Tabii ki burada da olacağım.
Ya başka nerede olayım?"
Başında bir fedora şapka, sanırsınız karşınızda...
Costa Rica'da yakalanmış Hannibal Lecter duruyor.
Hatsational'ın bir özelliği de
fiyatların fahiş düzeyde olması.
Oraya şapka almaya değil, şapkaları denemeye gidiyorsunuz.
Arkadaşlarla şapkaları deniyoruz.
Herkesi yüreklendiriyorum.
"Tanrım Jerry, bu şapka sana acayip yakıştı."
"Buck, o şapkayla resmen bir Fransız oldun."
Bu arada çocuk da en iyi şapkaları koruyor.
Onların alıcıları, kaçak avcılar, savaş suçluları, uygunsuz hayat sürenler.
Hasbelkader içimizden biri bir şapkayı yanlış mı taktı,
bizimki kopuyor resmen.
Epey eğlendik. Neyse, sonra gidelim olduk.
"Çok teşekkür ederiz" dedim. Tabii ki grubun sözcüsü benim.
"Çok teşekkür ederiz.
Şapkalarınızı denemek çok keyifliydi. Çok sağ olun, yine geleceğiz."
Mağaza kapısına doğru giderken
oğlanın, yaşça büyük kadın çalışanlara şöyle dediğini duyuyorum...
"Yine geleceğizci olduklarını biliyordum."
"Pardon, sen ne dedin öyle?"
"Yine geleceğizcisiniz, biliyordum dedim." "Neymiş o?"
"Gelip bir sürü şapka deneyen,
'yine geleceğim' diyen ama asla gelmeyen biri."
"Biz onlardan mıyız yani?"
"Chris, gidelim hadi."
"Bu art deco piçinin...
bu erkek-flapper'ın...
...grubumu karalamasına izin vermem.
Bu, ergenlik öncesi dönemindeki West Egg'li kaltağın...
...bana ve tanıdığım en iyi üç adama 'yine geleceğizci' demesine izin vermem.
İlk defa duyduğum bir terim bu arada.
Sıfır kültürel ağırlığa sahip bir terim.
Caz Çağı satıcı şarlatanlarının çarpık, çürümüş zihinlerinden doğmuş bir terim.
Ona öyle olmadığımızı göstereceğim."
"Chris, yapma, çok elma şırası içtin."
"Yanılıyorsun.
Çok fazla elma şırası içmedim."
"Evlat!
Şuradaki şapka ne kadar? Jerry, sen sevmiştin bunu, değil mi?"
"Boş ver Chris, alacak kadar sevmemiştim."
"Ne kadar?"
"120 dolar. Neden sordun?"
"Koy çantaya."
"Hayır, olamaz."
"Buck, sen de şunu sevmiştin sanırım." "Evet, beni Fransız yapmıştı."
"Koy çantaya. Rory, sen de şunu mu beğenmiştin?"
"Evet, o şapkayla 80'lerdeki Rod Stewart gibi oldum."
"Hayır, olmadın ama olsun. Onu da koy.
Bir de ben artık hangisini taktıysam. Ne kadar etti?"
"560 dolar."
"Hâlâ 'yine geleceğizci' miyiz?"
"Aynen öyle piç kurusu."
"Banka hesabınızın limitini aştınız."
"Chris'in erkek dostları mı var yani?" diyorsunuz, değil mi?
"Funko Pop olmasınlar? Sıkıysa göster bize şu erkek dostları."
"Chris, bu hiç mantıklı değil." Durun, durun.
AMERİKA BANKASI HESABINIZDA YETERLİ BAKİYE BULUNMUYOR
GÜNCEL İŞLEM SONRASI BAKİYE: -93,30 DOLAR
Şu pişmanlığa bir bakın. Yüzlerdeki şu pişmanlığa bir bakın.
Şu, trajik, çok eşli ilişkiler ağına bir bakın.
Bir bara girip de bu üç tipin sahnede
aletlerini kılıflarına kaldırdığını görürseniz "İyi ki kaçırmışız" dersiniz.
"'Uptown Funk'ın iki saatlik akustik versiyonunu
kaçırmış olduğumuza şükürler olsun."
Geçen aramızda sıkı bir tartışma geçti.
Bu şapkaları hiç takmamış olduğumuza yemin ettik.
Asla takmayacağımıza.
Düşüncelerinizi hissedebiliyorum.
"Tamam, erkek dostları gerçekten de varmış demek" diyorsunuz.
"Ama o şeytani genç, yapma Chris.
Abartılı sanrılarının bir ürünü kesin."
Fatura saklamayan biri miyim sizce?
Siz beni kim sandınız?
Kim sandınız ha?
Sizce ben burada dalga mı geçiyorum?
Bu işi ciddiye almıyor muyum?
Burada oyun mu oynuyoruz?
Chicago'ya faturaları getirmez miyim sanıyorsunuz?
Zihnen olmasa da bedenen fark edilen bir şeyi söyleyeceğim şimdi size.
Bu çocuk, onlardan daha yaşlı.
Bu üçü, kesinlikle iyi insan değiller.
Yaptıkları şeyleri duysanız kanınız donar.
Ama bu kadim, şeytani varlığın yanında...
O üçü Greta Thunberg.
Elini beline ne sıkı geçirmiş baksanıza.
Bir şey yapmasın diye sıkıca tutuyor.
O da gülümsüyor çünkü istediği zaman kurtulabileceğini biliyor.
Gönderin şunu şuradan.
Kamera çekmiyordu da ne demek?
Pardon, pardon.
Aracınıza hiç tekerlek kilidi takıldığı oldu mu? Bayıldığım bir şey!
Bir yerde aşırı uzun bir süre park etmişseniz takılıyor.
Aşağılayıcı bir durum. Aracınız ceza almış öğrenci oluyor.
Teker kilidi takılmış bir araç görenler de ciddiyeti falan unutuyor.
Kütüphaneciler mesela "Vay be" oluyor.
"Aracı, teker kilidi yemiş."
"Yok artık! Crip Dansı mı yapıyorsun? Yuh!"
Teker kilidinde sevdiğim şey,
bir büyücünün gazabı özelliğindeki son modern hukuk unsuru.
"Orada çok uzun süre park ettin!"
"Artık buradan ayrılamayacaksın!"
Şahane bir seyircisiniz. Şovu bir şarkıyla bitirelim.
Çok sağ olun.
Dramatik bir ışık alayım. Sağ olun.
Bazen öyle geliyor ki Bazı şeylerde olayın özünü kaçırıyorum
Mesela bir hayaletli ev gezisinde
Ödümü patlatan şey ne oldu Tahmin bile edemezsiniz
Sakın yanlış anlamayın beni
Korkmuştum biraz tabii Tek sıra hâlinde yürüyorsun
Birden karşına bir şeyler çıkıyor Testereli şeytanlar
Keçi insanlar, üstsüz palyaçolar Kodes kaçkınları senden yardım istiyor
Zar zor dayanıyorum "Hayır, lütfen hayır" diyorum
Ama avazım çıktığı kadar Çığlık atmama neden olan şey
Tanrım!
Korkudan bacaklarımı titreten şey Ne bir hayalet ne de bir cindi
Diğer ziyaretçilerden biriydi
Genç bir profesyonel, neden bilmem
Madewell marka, hoş kıyafetli
Giyiminin eksantrik bir yanı yoktu Goth falan değildi yani
Birinin kuzeniydi
Onca korkutucu şeyi gördükten sonra Nedendir bilmem
Gayet kendi hâlinde takılan 28 yaşındaki bu vatandaş
En hassas korku noktamdan vurdu beni Çığlık çığlığa attım yere kendimi
"Üzgünüm" dedim "Neden böyle tepki verdim, bilmiyorum"
Dehşetimi yatıştırmak için Başladı el sallamaya
Bense başladım Daha yüksek sesle çığlık atmaya
Ben, Shelley Duvall gibi çığlık çığlığa Karşımdaki kadınsa el sallıyor bana
Geçit törenindeki Belediye başkanı edasıyla
Korkutmak üzere tutulmuş aktörler Bakıyor şaşkınlık içinde
Diyorlar, bu denli mülayim bir insan Nasıl bizi bıraktı gölgede
Öyle ki bu kadını koyabilirsiniz
Regal
Sinemaları
Ön gösterim
Reklamına
Kadın için en boktan olansa Tam arkamda duruyor olması
Bu da demektir ki Bende böyle bir tepkiye yol açmayan
Tüm o korku zırvalarını o da gördü
Bir şilteye bağlanmış Yaşlı, yumuşak bir tip
Köpek maskesi takan küçük bir oğlan Ağzından Jerry Maguire replikleri çıkıyor
"Yardım etmeme yardım et"
Keşke o kadına söyleyebilsem "İrlandalı Katoliklerdenim" diyebilsem
Çığlıklarını yettiği kadar çıkaramayan Bunları bastıran biriyim diyebilsem
Örneğin 2014'te Öyle sesli kustum ki
Partnerim annemi arayıp "Bu, normal mi?" diye sordu
Annem de cevap verdi "Evet, Chris performatif kusucudur"
Ödümü patlatan şeyin Bir diğer ziyaretçi olduğu gerçeği
Şu hayaletli ev konseptine Modern, dehşetli yeni bir anlam kattı
Tüm ziyaretçiler düşünmeye başladı "Nasıl? Yoksa asıl canavar biz miyiz?"
Sıçarım böyle işin ağzına
Hani modern korku filmlerinde şey olur ya...
Kısa, pejmürde bir tip
Ama sonra bir bakmışsınız "Yok, mesele mevsimsel alerjiler"
Siktirin yahu!
Ayin filmi aslen
Annelik hakkındaydı diye Gelmesin kimse bana
O film, bir grup çıplak yetişkinin Florasan ışık altında
Ne korkutucu göründüğü hakkında
Teşekkürler Chicago!
Çok teşekkür ederim!
Alt yazı çevirmeni: Şirin Baykan-Smets