NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Dzień dobry.
W porządku.
SPRZĄTACZ
Szybciej! Nie mamy całej nocy.
To naszyjnik królowej?
Tak.
W przyszłym tygodniu idzie na aukcję za ponad 20 milionów.
A niech to.
Stać cię. Ile to? Tysiąc lat płacy minimalnej?
- Proszę. - Dziękuję.
Wyglądasz okropnie, Assane.
Przystojniak, ale zaniedbany.
- Nie stać cię na maszynkę? - Stać.
- Wyobraź sobie, że mam pracę. - Tak?
Wspaniale.
- Gratuluję. - Dzięki.
Co to za praca?
Mam zgadywać?
To skomplikowane i nie potrwa długo?
Jak zwykle.
Przestań być taki skryty.
Dla siebie, dla mnie. Naszego syna.
- Mogę zobaczyć Raoula w weekend? - Oczywiście.
Tylko czy będzie chciał?
- Wystawiłeś go trzy razy. - Nie jestem idealny.
Dobrze. W sobotę o ósmej?
Sobota o ósmej.
- Będzie inaczej, Claire. - Zobaczymy.
Zmienię się.
Powiedz to synowi.
Z opóźnieniem.
Alimenty.
Zatrzymaj pieniądze. Kup mu prezent.
Do soboty.
Nie spóźnij się.
- Kto tam? - Perenna.
Wejdź. Masz pieniądze?
Musiałem coś załatwić.
Nie mam hajsu i chciałem zapytać, czy…
Chodźmy się przewietrzyć.
- Co robisz? - Kurwa, zasłaniasz.
Posłuchaj mnie. Vincent!
Posłuchaj mnie!
Ja pierdzielę!
Gdzie moja kasa?
Dałem matce mojego syna.
Potrzebuję więcej czasu.
W takim razie ją odwiedzimy.
Nigdzie nie pójdziesz, jasne?
Wciągnij mnie,
a powiem ci, jak zbić kupę szmalu.
Więcej niż mógłbyś wydać.
Albo mnie zrzuć. Nie trzymaj tak. Boję się.
Kevin, wciągnij go.
Sprzątam w Luwrze.
- Gówniana praca. - To zależy.
To, co pucuję, jest warte miliony.
Mam to w zasięgu ręki.
- Co wieczór. - A gdzie tu moja forsa?
Nadchodzi.
W przyszły piątek wystawiają naszyjnik na aukcji.
Należał do Marii Antoniny.
Jest wart miliony.
Ale do sprzedaży nie dojdzie…
bo go ukradniemy.
Daj mu w ryja.
- Kurwa, serio? - Nie doceniłeś mnie.
Widziałeś mnie.
Ale się nie przyjrzałeś.
- Tak jak oni. - Kto?
Ci, dla których pracuję. Co tam mieszkają.
Ci na górze nie przyglądają się tym na dole.
Dzięki temu będziemy bogaci.
Potrzebuję kogoś zdecydowanego.
Silnego.
A wy kogoś, kto zna muzeum.
A co ze mną?
Dobra.
Tu odbędzie się aukcja.
Wszędzie są kamery.
A to jedyne miejsce, gdzie ich nie ma.
Szatnia sprzątaczy.
Nie ma tam nic cennego.
Oddzielny korytarz.
Oddzielne wejście. Oddzielna winda.
Zwiedzający nie mogą nas widzieć.
To znaczy, że was nie zobaczą.
- Jak to nas? - Was trzech.
Wejdą sprzątacze, wyjdą milionerzy.
A jak wejdziemy? Na ładne oczy?
Już ja o to zadbam.
Gdzie ta przepustka?
Skanują wszystko, co macie przy sobie.
Poza wychodzącymi odpadami
i przychodzącymi środkami czystości.
Możecie wlać, co chcecie.
Wybielacz. Płyn do szyb.
Albo chloroform.
Bądźcie w szatni na początku aukcji.
Vincent i Kevin,
ukradniecie mundury strażników.
Rudy, biegniesz do monitoringu.
Jest tam gość. Zawsze nieprzytomny.
Żaden problem.
Potem wyłączysz kamery.
Po dwóch minutach gliny dostają cynk.
Dwie minuty się zbierają, jadą kolejne trzy.
Dwa i dwa plus trzy.
Macie siedem minut, żeby wyjść.
- Co? - Uwijacie się.
Będziecie tam, gdzie trzymają naszyjnik po aukcji.
Zabieracie go i w nogi.
Rudy będzie czekał w szybkim i dyskretnym samochodzie.
I jesteśmy bogaci.
Widzimy tu czyste złoto
z wylewającą się rzeką brylantów.
- Pytania? - Właśnie?
- Co będziesz robił przez ten czas? - Ja?
Ja kupuję naszyjnik.
Proszę zwiedzających za mną. Dziękuję.
Tutaj pracujesz?
Inaczej niż u nas! Szef jest spoko?
Powiedzmy, że jest nonszalancki.
- Przeliteruj, Assane. - Tato, serio?
Nonszalancki.
N-O-N
S-Z-A
L-A-N
C-K-I.
Doskonale.
Pani Pellegrini?
- Pomóc pani? - Nie.
Dziękuję.
To ja.
Babakar.
Nowy szofer pani męża.
Przepraszam.
Nie poznałam cię.
Mam problem.
- Proszę podnieść maskę. - Dobrze.
Wsiadaj!
Skąd pochodzi twoja rodzina?
Z Senegalu. Niedaleko Thiès.
Gdzie twoja mama?
Proszę spróbować.
Działa.
Bardzo dziękuję.
- Zawiozę panią do domu. - Nie trzeba.
Nalegam.
W porządku.
Wiesz, kim jest twój tata?
Dżentelmenem.
To prawda.
Tak.
Dżentelmenem.
Dobry wieczór.
Dziękuję.
Dobry wieczór.
Dziękuję.
- Pan Paul… - Sernine.
Dziękuję.
Szanowni państwo, proszę o zajęcie miejsc.
Aukcja wkrótce się zacznie.
SPRZĄTACZ
Proszę. Powodzenia.
Legendarny naszyjnik królowej.
Jego historia przeplata się z historią Francji.
Ludwik XVI dał go Marii Antoninie.
Zaginął podczas rewolucji, ale dwie dekady później
znalazł się w rękach Napoleona, który podarował go Józefinie.
Potem rozpoczął niezwykłą podróż po całej Europie,
od carskiej Rosji po Konstantynopol.
W końcu trafił do tajnego skarbca Trzeciej Rzeszy.
Potem nabyła go rodzina Pellegrinich,
której wykradziono go 25 lat temu.
Pan przodem.
Drzwi.
Wprowadź go do garażu.
- Niech nie moknie. - Tak jest.
Uchodził za zaginiony.
Tak naprawdę został rozebrany,
a siedem kamieni rozproszyło się po świecie.
Dzięki swojej determinacji pan Pellegrini
odnalazł wszystkie kamienie.
Dziś odtworzony naszyjnik jest w domu,
w Paryżu.
Szanowni państwo,
witamy córkę jego właściciela,
uroczą Juliette Pellegrini.
Dobry wieczór.
Pani Pellegrini pozwoliła mi tu przyjść.
Jesteś synem szofera?
Jestem Juliette.
Odpowiedz. To się nazywa rozmowa.
- Nazywam się Assane. - Ile masz lat?
Czternaście.
Za tydzień.
Powiedz, Assane.
To prawda, co mówią o czarnych?
Co?
O czym ty mówisz?
Że nie umieją pływać?
- Umiem pływać. - Tak?
Pokaż.
Przypłyń, to cię pocałuję.
Tak naprawdę.
Nie jak matka.
Dziękuję. Dobry wieczór.
Gdy mój ojciec zrekonstruował naszyjnik,
obiecał sobie, że zrobi z nim coś wyjątkowego.
Dlatego dzisiejsza aukcja
pomoże stworzyć fundację Huberta i Juliette Pellegrinich.
Organizacja wesprze projekty kulturalne i artystyczne…
Dziękuję.
Dobrze.
Szanowni państwo, rozpoczynamy aukcję.
Cena wywoławcza za naszyjnik to 17 milionów euro.
Centrala, sprawdzamy szatnię.
Może 18 milionów na początek,
tak na rozgrzewkę, jeśli mogę.
Kto zaoferuje 18 milionów?
Herr Kruger. Danke schön.
Widzę 19 milionów. Dziękuję.
Dwadzieścia milionów od pani. Dziękuję.
Dwadzieścia jeden od Herr Krugera.
Wunderbar.
Idą!
Dzień dobry.
To nie działa od razu!
Mamy 29 milionów przez telefon. Kto da 30?
Kevin!
Centrala!
Trzydzieści dwa miliony od Herr Krugera. Kto da 33?
Mamy 32 miliony za naszyjnik.
Tu centrala, u was w porządku?
Wszystko w porządku?
Tak. Fałszywy alarm.
Przyjąłem.
Trzydzieści dwa miliony po raz pierwszy, 32 miliony po raz drugi…
Mamy 33 miliony euro od pana z tyłu.
Trzydzieści trzy?
Przepraszam. Dziękuję.
MAJĄTEK OSOBISTY: 576 MILIONÓW EURO
Bardzo dobrze.
Mamy 33 miliony euro
od tego pana. Witamy.
Trzydzieści trzy miliony.
Jak możesz tak mówić?
Wiesz, w jakiej jestem sytuacji?
Trzymasz mnie za gardło!
Śmiało, nie krępuj się. Nie płacę ci za czytanie.
Przepraszam za męża. Martwi się o swoje interesy.
Tak.
Rozumiem.
Weź jakąś dla syna.
Zgadza się. Wybierz.
No i?
Arsène Lupin, dżentelmen włamywacz.
Świetny wybór.
Mamy 36? Trzydzieści sześć od Herr Krugera.
Trzydzieści siedem milionów.
Trzydzieści osiem?
Trzydzieści dziewięć milionów.
Czy będzie 40 milionów euro?
Nie widzę.
39 milionów po raz pierwszy.
39 milionów po raz drugi.
Trzydzieści dziewięć… 40 milionów od Herr Krugera.
Mamy 40 milionów od pierwszego licytanta.
Zaoszczędzilibyśmy czas, zaczynając od tej ceny.
To nic. W porządku.
Cholera, dobry jest.
Przepraszam.
Cholera.
Szybciej.
No wyłącz się.
- Siedem minut. - 40 milionów euro.
Kto da 41 milionów?
Jest 41 milionów.
Kamery
wyłączone.
Czterdzieści jeden milionów.
Kto zaoferuje 42 miliony?
Czy widzę gdzieś 42 miliony euro?
To pan wystawił najwyższą ofertę.
Owszem.
Ale ta aukcja trochę się przeciąga.
Przyspieszmy ją. Oferuję 60 milionów euro.
- Usłyszałem 60 milionów euro? - Zgadza się.
Sześćdziesiąt milionów euro…
Szanowni państwo,
oto chwila prawdy. Sześćdziesiąt milionów euro.
Nie mogę w tym oddychać.
Ktoś jeszcze licytuje naszyjnik królowej?
Nie?
Sześćdziesiąt milionów euro po raz pierwszy,
60 milionów euro po raz drugi
i po raz trzeci.
Sprzedane. Brawo!
A jak nas wystawi?
Nie martw się. Zrobimy to pierwsi.
Dziękuję.
Pięć minut!
Wszystko jest w porządku. Dziękuję.
Nie spodziewałem się
- takiego nabywcy jak pan. - Jak ja?
To znaczy?
Cóż…
Tak młodego.
Oto pana naszyjnik.
Gdy tylko potwierdzimy pański przelew,
- rzecz jasna. - Oczywiście.
Pan Pellegrini trzyma się ściśle procedur.
A właśnie.
Jego córka chciałaby pana poznać. W razie gdyby…
Wolałbym nie.
Mogę go zobaczyć?
Za taką cenę.
Tylko na chwilkę.
- Ten naszyjnik to moje dziecko. - Oczywiście.
Dobrze.
Dziękuję.
Zawsze trzymam go w sejfie.
Masz dostęp do gabinetu?
- Tak, ale… - Wiesz, że sejf jest tutaj.
- Nie! - Oczywiście.
Kręciłeś się tutaj.
Odkurzałem regał.
- Pani tu była. - Nie mieszaj jej!
Poruczniku Dumont,
pan Diop ma niepewną sytuację, którą nazywa niesprawiedliwością.
W odwecie ukradł mi naszyjnik.
Przysięgam na syna, że go nie tknąłem!
- Więc kto? - Nie wiem!
Spokojnie. Wyjaśnimy to na komisariacie.
- Dobrze? - Zabierz stąd to…
Co?
Co takiego?
- Uspokój się. Idziemy. - Zostawcie mnie!
- Pomocy, pani Pellegrini! - Chodźmy.
- Idziemy! - Powiedzcie mojemu synowi!
Jestem niewinny! Zostawcie mnie!
Proszę.
Chwila!
Z panem nie ma żartów.
- Dobry wieczór. Policja. - Dobry wieczór.
Proszę wyłączyć silnik, jeśli pan stoi.
Oczywiście.
- Trzeba myśleć o planecie. - Właśnie.
- Miłego wieczoru. - Wzajemnie.
Ruszcie się.
Nic nie zrobiłem. Powiem…
Co ty robisz? Zabierajcie się!
Chodźmy!
Pomocy!
Złodzieje!
Kradzież. Nikt nie może wyjść.
Sprawdzę w centrali.
Centrala! Dwóch mężczyzn ucieka korytarzem sprzątaczy!
Cholera. Szybciej!
Co to za auto?
Nie było nic dyskretniejszego?
- Niech cię, Rudy! - Tylko to.
Wsiadajcie!
Zabiję cię!
- Twój ojciec już idzie. - Dziękuję.
D3!
Diop. Masz gościa.
Diop?
Cholera.
Wezwij lekarza! Samobójstwo w D3!
Witaj, Assane.
Przykro mi.
Mogę jakoś pomóc?
Tak, proszę pani.
Dziękuję pani.
Pani wybaczy.
Idź pani do diabła.
Rudy, zabiję cię!
To nie moja wina!
To ten gówniany samochód!
Więcej koni, niż myślałem.
Zostawcie mnie!
Kevin, nie ruszaj się!
Nawet nie ma ABS-u!
Nikt niczego nie dotyka. Chcę zeznań od wszystkich.
To pan Sernine jest tutaj ofiarą. Jego poturbowali.
Mimo że się broniliśmy.
To nic, Thibault. Jestem do dyspozycji kapitana.
Nie słyszałem o pana firmie.
- Czym się zajmuje? - Użył pan dziś komórki?
- Tak. - To dzięki panu zarobiłem.
- Halo? - Mówi Guédira.
Właśnie przesłuchujemy podejrzanych,
próbując ustalić wspólników.
- Sprawdziłeś naszyjnik? - Mamy go.
- Wyślę do laboratorium. - Świetnie.
Mam pytanie. Zna pan Arsène’a Lupin?
O czym ty mówisz?
Ten naszyjnik przypomina mi
przygody Arsène’a Lupin, które czytałem.
- Nie teraz. Czekaj na wyniki. - Dobrze.
- Idę. - Dzięki.
Mamy naszyjnik i złodziei.
- Zadzwonimy w razie potrzeby. - Na pewno?
- Tak, proszę iść. - Dziękuję.
- Thibault. - Panie Sernine.
- Wrócę po naszyjnik. - Dziękuję.
Panie Sernine?
Mogę?
Przeszukać mnie?
Na pamiątkę.
Aresztuje mnie pan?
Dziękuję.
Dziś dowiedzieliśmy się, że domniemany złodziej naszyjnika królowej
zabił się w więzieniu w Paryżu.
Mężczyzna, pochodzący z Senegalu,
był głównym podejrzanym w sprawie zniknięcia klejnotu.
Tym samym śledczy pozostają bez wiarygodnego tropu
do wyjaśnienia kradzieży tego bezcennego artefaktu,
nabytego przez Pellegrinich wiele lat temu.
Jeden z pracowników rodziny
rzekomo ukradł naszyjnik…
Co?
Przypominasz mi swoją matkę.
Wszystkiego najlepszego.
Arsène Lupin, dżentelmen włamywacz.
„Oto historia złodzieja. Ale nie byle jakiego.
Nikt nie wie, kim naprawdę jest Lupin.
Może go spotkaliście.
Ale po kolei.
Zacznijmy od początku”.
2 TYGODNIE WCZEŚNIEJ
Witam państwa przed telewizorami
w naszym porannym programie.
Zaczynamy od historii
i wiadomości z ostatniej chwili.
Naszyjnik królowej, który należał do Marii Antoniny,
odnalazł się w zeszłym tygodniu.
Bezcenny naszyjnik
zniknął po kradzieży 25 lat temu.
Zostanie wystawiony w Luwrze,
a potem na aukcji przez swoich właścicieli,
rodzinę Pellegrinich. Ta aukcja…
NASZYJNIK KRÓLOWEJ ZNÓW W PARYŻU AUKCJA ODBĘDZIE SIĘ W LUWRZE
„Arsène Lupin ma wiele talentów.
Jest mistrzem kamuflażu. Potrafi zmienić swoją tożsamość
w mgnieniu oka”.
Nie mamy ofert pracy.
W agencji powiedzieli…
Pomylili się.
- Skąd jesteś w Senegalu? - Bakel. Znasz?
Miasto mojego ojca!
Chodziliśmy na zakupy do gościa przy stacji benzynowej.
Znasz Abdoulaye’a?
Pewnie!
Szybciej! Nie mamy całej nocy.
„Nigdy nie powinieneś mu ufać.
Może nawet nie nazywa się Lupin.
Ma wiele tożsamości”.
Luis Perenna, ale gówniane nazwisko!
- Chcesz forsy? - Tak.
Dam ci tysiaka. Odsetki to 10% tygodniowo.
- Tygodniowo? - Tak.
- Nie pasuje? - Spoko.
Tylko spróbuj mnie wyrolować.
- Dzięki. - Nie wracaj bez kasy.
„Lupin używa swoich talentów do kradzieży.
Nic nie pokrzyżuje mu planów.
Jego największy talent…
Przepraszam. Dziękuję.
…to zawsze być o krok do przodu”.
Bardzo dobrze.
„Arsène Lupin to samotnik,
który czasem odezwie się do przyjaciół
o wątpliwej moralności,
ale też niezachwianej lojalności”.
Oto kopia.
No tak, Benjamin.
Przeszedłeś samego siebie.
Zrobiłem, co mogłem w tydzień.
- Następnym razem daj mi więcej czasu. - Ten jest ostatni.
Czas na coś nowego.
Ale najpierw muszę go odzyskać.
Dzięki, stary.
Chodźmy!
Pomocy!
Złodzieje!
- Dziękuję. - Skanują wszystko.
Poza wychodzącymi odpadami
i przychodzącymi środkami czystości.
- Ale cuchnie! - Tu się zgodzimy.
Kto tu przychodzi zmieniać pieluchy?
Do Luwru!
Wejdą sprzątacze…
wyjdą milionerzy.
Halo? Tak?
Właśnie wróciliśmy.
Dobrze, dziękuję.
Guédira.
Według laboratorium naszyjnik to podróbka.
Daj znać kupcowi. Paul Sernine.
- Jak się pisze? - Paul.
Sernine przez S.
Dobrze.
Byli skazani za drobne wykroczenia.
Trzech, tak.
Wyślę zeznania.
Nie ma sprawy. Do zobaczenia.
ARSÈNE LUPIN, DŻENTELMEN WŁAMYWACZ
- Na razie. - Na razie.
Jesteś wcześnie.
Mówiłem ci. Zmieniłem się.
Raoul! Tata przyszedł!
- Nie spóźnił się? - Dzięki za zaufanie!
Nawet nie spytam, co wczoraj robiłeś.
- Nic specjalnego. - Tak?
- Spokojnie. - Jasne.
- Lepiej, co? - Dziękuję.
Nie mam klasy?
Żartujesz sobie?
- W porządku? - Dusisz mnie.
Jestem twoim ojcem. To normalne.
- Nie wróć zbyt późno. - Pa, mamo.
Pa.
Podobno przykleiłeś się do telefonu.
Szkoda.
W twoim wieku lubiłem czytać.
Wtedy nie było telefonów.
To było wredne.
Nie zasłużyłeś na prezent.
Jaki?
Proszę.
Spodoba ci się.
Twój dziadek mi ją dał.
Szkoda, że go nie znałeś.
Lupin to więcej niż książka.
To moje dziedzictwo. Mój podręcznik.
Moja droga.
Jestem Lupin.
Napisy: Anna Samoń