NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Drzwi.
Twój nowy kolega.
Za co siedzisz?
2 DNI WCZEŚNIEJ
Żartujesz?
Inaczej bym nie zadzwonił.
Sprawdź jeszcze raz.
Robiłem to całą noc!
Oryginalne zapięcie.
Oryginalna oprawa. Brak śladów na kamieniach.
Ten naszyjnik nigdy nie był rozebrany.
Jeśli tak,
historia o zagubionych kamieniach jest bzdurą.
Naszyjnik nie opuścił sejfu Pellegrinich?
- Czemu kłamali? - Nie wiem.
Może wszystko inne to też kłamstwo.
Łącznie z oskarżeniem mojego ojca.
Przez 25 lat uważałem go za złodzieja.
- Tyle lat żyję w błędzie. - Spokojnie.
Masz naszyjnik.
Kogo obchodzi reszta?
W sensie prawda?
Nie o to mi chodziło, ale…
Miałeś na tym poprzestać.
Raoul potrzebuje ojca.
- Pomyśl o nim. - A co ja robię?
Powinien znać dziadka.
Wyjmij kamienie.
- Assane. - Wiem, co robię.
Co robicie?
Nic specjalnego.
- Ukrywasz coś. - Ja?
Nie.
- Nie wierzy mi! - Dzieciaki…
Policja! Otwierać!
Porucznik Dumont! Otwierać!
Nie każ mi wyważać drzwi.
Siadaj.
- Ile masz lat? - Szesnaście.
- Mieszkasz sam? - Z matką.
- Przyjdzie. - Naprawdę?
Zaczekamy na nią.
Pakuj się. Idziesz do opieki społecznej.
Słyszałeś?
No już! Pospiesz się!
Co tak długo?
Popracuj nad techniką ucieczki, synku.
- Cześć, mamo. - Cześć.
Wpadłam na chwilę. Jadę do fundacji.
Słyszałam o naszyjniku.
Odzyskali kopię.
Pewnie wpadł w szał.
Też wyglądasz na załamaną.
Nie martw się. Policja ma trop.
Tak mówią media, ale większość należy do niego,
więc wątpię.
Naszyjnik znów zniknął po 25 latach. A to pech.
Owszem.
Bardzo go to wtedy zdenerwowało.
Teraz może być gorzej.
A co u ciebie?
Gasnę powoli, ale pewnie.
W pozłacanej klatce od twojego ojca.
Widzę, że wybrał storczyki.
- Stronił od chryzantem. - Przestań.
- Wcale cię nie nienawidzi. - Boi się mnie.
Wiem, gdzie są ciała.
Uważaj na siebie.
Uwielbia cię, a ty jego, ale…
Jak sam mówi,
jesteś z nim albo przeciw niemu.
Pa, mamo.
Pa, Juliette.
Do widzenia.
Pani Pellegrini?
Do pani.
- Dziękuję. - Proszę.
OGRÓD LUKSEMBURSKI, 14.00 ŻADNEJ POLICJI
- Do widzenia. - Do widzenia.
Średnio krwisty, bez cebuli.
Tak. Dziękuję.
Tak? Zgadza się. Średnio krwisty, bez cebuli.
Dziękuję.
Spieszy ci się. Mnie też.
Ile chcesz?
Moja cena to zero.
Nie chcę pieniędzy.
Chcę odpowiedzi.
Nie widzę twarzy. Nie słychać.
Zasłonił mikrofon.
Napraw to, do cholery!
Chcę słyszeć, co mówią.
Do wszystkich jednostek. Uwaga na złodzieja z Luwru!
Nie interweniować, dopóki nie wykona ruchu.
Miało być bez policji.
- Ty ukradłeś naszyjnik? - To ja zadaję pytania.
Czemu skłamałaś?
- To znaczy? - O naszyjniku.
Nie rozebrano go.
Mój ojciec go nie ukradł.
To prawda.
Nigdy go nie rozebrano.
Wpadliśmy z ojcem na pomysł
o zaginionych kamieniach,
żeby zrobić szum przed aukcją.
Odkupiliśmy go pięć lat temu od jubilera w Afryce Południowej.
- Coś mi tu nie gra. - Przysięgam.
- Przecież mnie znasz. - Przestań.
Cholera, znają się. Spójrz.
Jestem pewien. Pellegrini nas przerobiła.
Belkacem, chcę ich usłyszeć! Zbliż się!
Stań między nimi a wyjściem.
Jeśli mój ojciec się dowie, jesteś trupem.
Oddaj mi naszyjnik.
- Nie powiem glinom. - Mój ojciec był niewinny.
Chciałabym tak powiedzieć,
ale podpisał zeznanie.
Nie znasz swojego ojca.
Ruszył! Do wszystkich jednostek!
Przyprowadźcie mi go!
Zatrzymaj się!
Stój!
Brać go!
Ucieka na rowerze. Złapcie go!
- Nie może nam uciec. - Mamy go.
Tym razem go dorwę!
Jedzie w kierunku Vavin.
Złapcie mi go.
Co do diabła?
Jak on to robi?
Kieruje się do senatu!
Nie wierzę! Cholera!
Jedzie do obserwatorium.
Wszyscy do wyjścia szóstego!
Nie ruszaj się!
- Na ziemię! - Chodź tu!
- Nie ruszaj się! - Pokaż ręce!
To nie on.
Burger średnio krwisty bez cebuli?
- To nie on! - Nie ruszaj się!
Cholera jasna!
Zdejmij maskę!
- Pokaż twarz. - Zamknąć park.
Nikogo nie wypuszczać.
To niemożliwe! Gdzie on jest?
Cholera!
DLA ASSANE’A
„Synu, wstyd mi.
Jestem winny tego, o co mnie oskarżają.
Chciałem dać ci lepsze życie.
Zawiodłem.
Mam nadzieję, że mi wybaczysz.
Pamiętaj,
prawdę zawsze znajdziesz w biblotekach.
Moje błędy zostawię bez kometarza.
Kocham cię.
Tata”.
De Gaulle z jednym L?
Uważaj, Assane. Pisownia to podstawa.
Gdyby matka cię widziała!
MINISTERSTWO SPRAW WEWNĘTRZNYCH
SAMOBÓJSTWO W CELI
- Ja ciągle robię błędy. - My tak.
Ale nie mój ojciec. I nie dwa z rzędu.
- Tak? No i? - Patrz.
- „Kometarz”, „bibloteka”. - Tak.
- No i? - Rozejrzałem się.
W więzieniu z moim ojcem siedział niejaki Étienne Comet.
C-O-M-E-T.
Gdzie pracował?
- W bibliotece. - Właśnie.
Wiesz co?
To się nazywa przypadek.
- Serio? - Ukryta wiadomość w literówkach?
- Rozpędziłeś się. - Nie rozumiesz.
Miałem to pod nosem.
Mogłem dowieść jego niewinności dzięki temu Cometowi.
A nic nie zrobiłem.
Masz rację.
Doprowadź to do końca. Idź do gościa.
- Gdzie on jest? - W więzieniu.
- Załatw widzenie. - Jest chory, leży w celi.
- No to… - Znajdę inny sposób.
- Nie. - Tak.
- Nie. - „Doprowadź to do końca”. Twoje słowa.
Chodźmy do Cometa.
Niech cię szlag! Assane!
Czekaj!
Do Djibrila Traorégo.
Hej, kuzynie.
Usiądź.
Jesteśmy kuzynami?
Nie mam żadnych.
Teraz już tak.
Twój kuzyn ma dla ciebie prezent.
Ty wyjdziesz.
Ja wejdę za ciebie.
Chwila.
Naprawdę jesteś tak głupi?
Wiem. Właściwie…
strażnicy niczego nie zauważą,
bo ty i ja
wyglądamy jak bliźniaki.
Już.
Strażnicy się zamienili.
A inni więźniowie?
Pierwszy tydzień byłeś na kwarantannie.
Dziś przenosisz się do celi.
Nikt cię tu nie zna.
Ale nie zapominasz o czymś?
Cholera, kajdanki.
Cholera, właśnie.
Ale jestem głupi.
Jak mogłem to pominąć?
- Znasz sztuczkę z kajdankami? - Co?
Już znasz.
Straż! Skończyliśmy.
Wiem, czemu tu jesteś. Jeśli sprzedasz choćby jointa, znajdę cię.
Wyciągnąłem cię. Mogę cię wsadzić.
- Na razie, kuzynie. - Tędy.
Drzwi.
Ucałuj ode mnie ciocię.
Drzwi.
Wiem, że na początku jest ciężko.
Przyzwyczaisz się.
Szanujemy wszystkie wyznania.
Mnie jedna lektura często przynosiła…
odpowiedzi
i pocieszenie.
Witaj, chłopcze.
PISMO ŚWIĘTE
Pani Pellegrini, jedno mnie martwi.
Na podstawie nagrania wnioskuję, że pani i podejrzany…
znacie się.
A ja wnioskuję, że traktuje mnie pan jak podejrzaną.
Zarzucacie mi coś?
Absolutnie nie.
Jeśli tak, nie ma problemu.
Zatrzymajcie mnie. Przyślę prawników.
Zwolnią pana w kwadrans. Może być?
- Chwila. - Radzę zmienić ton.
I skupić się na śledztwie.
Pytam, co sobie powiedzieliście. Mam do tego prawo.
Oczywiście.
Powiedziałam mu…
że oficer dowodzący to kretyn,
bo dał mi plastikowy naszyjnik.
Nie notuje pani?
Proszę znaleźć naszyjnik.
Nie chce pan zawieść przełożonych.
- Nie, proszę pani. - Dobrze.
Dziękuję.
Zrobiłem kawę.
Dzięki.
Cześć.
Znacie gościa o nazwisku Comet?
Étienne Comet.
- Czego chcesz? - Niczego.
Mamy wspólnego znajomego.
Kto to taki?
Rzucam. Szkodzą płucom.
Zainteresowany?
Cela 241.
Chcę wiedzieć o nim wszystko.
Vincencie Morville, opowiedz mi o kradzieży.
Nazywał się Luis Perenna. Nigdy go nie widziałem.
- 241, Comet. Otwieraj. - Już.
- Straż? - Idę.
- Gdzie Étienne? - W izbie chorych.
- Kiedy wraca? - Raczej nie wróci.
Dziękuję.
Coś ty za jeden?
- Mów. - Djibril Traoré.
Wisi mi trawkę za 1000 euro.
- To twój dług. Masz trzy dni. - Trzy?
Za dużo czasu?
Nie.
- To dobrze. - Tak.
- Co się tu dzieje? - Nic.
- Dopiero przyjechał. Już chory. - Zajmę się tym.
Usiądź.
Co się dzieje?
Zaczęło mnie wszędzie boleć.
Pomyślałem o ciąży.
Ale to nie to.
Raczej nie.
To może…
zostanę tu na noc. Na obserwacji.
Byłoby rozsądnie.
Posłuchaj.
Wiem, że to trudne.
Ale taki wielki koleś się przyzwyczai.
Mogę zostać?
Musisz się lepiej postarać.
- Tak? - Zgadza się.
Masz chwilę?
- Nie, idę do szefa. - Chodź.
Coś ci pokażę.
Patrz.
Paul Sernine.
Luis Perenna.
Co ty robisz?
Nie rozumiesz?
To anagramy.
- No i? - To ma sens.
Związek między złodziejem a Arsène’em Lupin.
Powinniśmy to zbadać. Porozmawiać z Laugierem?
Jasne. Świetny pomysł.
Jeśli chcesz wyjść na idiotę. Humor mu dopisuje.
Serio, odbiło ci?
Co dalej? D’Artagnan i trzy świnki?
Wracaj do pracy. Zróbmy jakiś postęp.
To wszystko, na co nas stać?
Jesteśmy policją, a facet wkłada kostium i po nas.
Co za cyrk. Robi nas w konia!
Nie mamy nic. Jesteśmy w dupie!
To śledztwo to komedia!
- Powiedz. - Czego chcesz?
- Skąd braliście trawkę? - A co cię to obchodzi?
Tak z ciekawości.
Głupi jesteś? Połykał.
- A potem wyciągał z tyłka. - No tak.
Tam włożysz sobie swoją kasę.
On chyba chce zginąć.
Proszę.
Pewnie sam to zrobiłeś?
Głupi wypadek. Goliłem się i…
poślizgnąłem.
Dobrze. Zatrzymam cię na noc.
W końcu.
Znajdź sobie przyjaciół. To przydatne.
Dobranoc.
Étienne?
Étienne!
Jestem Assane Diop.
Mój ojciec to Babakar Diop.
Byliście tu razem.
Étienne?
- Babakar. - Tak.
Pamiętasz?
Może tak.
- Ukradł naszyjnik? - Tak.
Nie.
Dlatego tu jestem.
Niesłusznie go skazano.
Nie znam twojego ojca.
Nie.
- To niemożliwe. - Tak.
Jak to?
Był sam w celi.
Pod obserwacją.
Widziałem go tylko raz, bo…
przyniosłem mu książkę,
gdy pracowałem w bibliotece.
To wszystko.
Musi być coś jeszcze.
Postaraj się.
Étienne.
- Gdy oddawał książkę, powiedział… - Tak?
Że jeśli ktoś przyjdzie w jego imieniu,
to żebym mu ją dał.
Odpowiedzi są w środku.
Masz wciąż tę książkę?
Może.
Przejrzyj moje rzeczy.
Nie bawisz się?
Przyszedł dziś rano. Od twojego ojca.
Znaleziono go w jego celi.
Słyszałeś o prywatnym liceum Andrésy?
Jedna z najlepszych szkół we Francji.
Ktoś chce, żebyś tam poszedł za rok.
Hojny darczyńca zapłacił za wszystko.
Assane.
Zdobędziesz wykształcenie.
Będziesz kimś.
To twoja szansa.
Nic nie jest pewne.
Miło, że ci się podoba.
„Synu, wstyd mi.
Jestem winny tego, o co mnie oskarżają.
Chciałem dać ci lepsze życie.
Zawiodłem”.
- 241? - Tak.
Czysta pościel. Jak w Ritzu.
- Gdzie rzeczy Étienne’a? - Druga półka.
Powodzenia.
PRZYGODY ARSÈNE’A LUPIN
Jak było w szkole?
Raoul, mówię do ciebie.
Sprawdzian dobrze ci poszedł?
To książka od taty?
Bazgrał na każdej stronie.
Wolisz książki od gier wideo?
Coś takiego.
„Jestem…
niewinny”.
„Jestem niewinny,
wrobiony przez Anne
Pellegrini”.
Bogdan życzy smacznego.
Ukołysze cię dziś do snu.
Co to ma być?
Koniec. Restauracja nieczynna.
To może zabrzmi dziwnie,
ale…
Muszę wiedzieć…
czy…
Czy to Babakar ukradł naszyjnik?
Co?
Fundacja może nie mieć środków,
bo ukradziono naszyjnik wart miliony.
A ty mnie wkurzasz historią sprzed wieków!
Oczywiście, że ukradł naszyjnik!
Wybacz. Przepraszam, kochanie.
Nie.
To moja wina.
Wszyscy chcą mojej głowy.
Ale że ty…
Twój stary ojciec sobie poradzi.
Jesteś ze mną.
Jesteś, prawda?
Tak.
Przestań się obijać!
Jest tam.
Do dzieła.
Tutaj!
Wieczorem.
Zakochałeś się we mnie.
Co z nim?
Mogę go zobaczyć?
Dziękuję.
Jak się masz?
Chyba cię lubi.
Znalazłeś książkę?
Super.
Mogę cię o coś prosić?
Śmiało.
Nieważne, jak to zrobisz,
ale spraw radość mojej żonie.
Ja już nie będę mógł.
Obiecuję.
Dobrze.
Dzięki za książkę.
Mam to, czego chciałem. Muszę pomścić ojca.
Miło było cię poznać.
Trzymaj się, Djibril.
Dziękuję.
Dobranoc.
ARSÈNE LUPIN W WIĘZIENIU
Raoul.
Odłóż książkę i wyłącz światło.
Spać.
Dobranoc.
Dobra.
Jeśli znajdziesz trop w Harrym Potterze, to dzwoń.
- Do jutra. - Podwieziesz mnie?
- Jasne. - Super.
Do jutra, Youssef.
ZMARŁY
Nie!
Pomocy! Straż!
Załatwione?
- Jakieś problemy? - Wręcz przeciwnie.
Poszło zbyt łatwo.
Nie było go w celi.
Nie wiem, jak to zrobił.
Znalazłem go pod prysznicem.
Powiesił się.
„Iluzja to najsubtelniejsza ze wszystkich sztuk.
Wymaga zręczności.
Czasem też sporo odwagi”.
„Ostatecznie środki są nieistotne.
Liczy się tylko wynik”.
- Nie przeżyje, nie budźmy ludzi. - No tak.
„I oczywiście
satysfakcja z udanego fortelu”.
UCIECZKA ARSÈNE’A LUPIN
Dzień dobry.
Przepraszam.
Assane.
Wiem, że wrobiłaś mojego ojca.
Co mu zrobiłaś?
Assane…
Co mu zrobiłaś?
Wymusiłam przyznanie się.
- Ale jestem niewinny! - Nie o to chodzi.
- Oczywiście, że tak. - Zaufaj mi.
Lepiej winny i wolny niż niewinny w więzieniu.
Podpisz. Pomyśl o synu.
Dla Assane’a.
Miał mieć skrócony wyrok.
Powiedziano mi, że sędzia weźmie pod uwagę waszą sytuację.
Imigranta wychowującego syna we Francji.
Ale sędzia był taki surowy.
Twój ojciec tego nie przyjął. Powiesił się.
Przyznanie się było jego zgubą.
Byłam naiwna.
Zawarliśmy układ.
One są dobre tylko dla takich jak ty.
Nie dla takich jak on.
Po jego śmierci pomogłam ci.
Pomogłam.
Z daleka.
Ale pomogłam.
To ty?
Hojny darczyńca?
To ty?
Czułam się odpowiedzialna za twoją sytuację.
Chciałam kupić twoje przebaczenie.
- Twój ojciec… - Poczciwy Babakar!
Oskarżyłaś go, pchnęłaś do samobójstwa, a potem uspokoiłaś sumienie!
Nie oskarżyłam go!
Policjant przyrzekł, że mu pomoże!
- To wszystko! Kłamał. - Jaki policjant?
Jaki policjant?
- To było tak dawno. - Nie!
Jaki policjant?
Nazwisko.
- Nazywał się Dumont. - Drzwi.
Komisarz Dumont.
Wykorzystał zaufanie ojca do ciebie, żeby go wrobić.
- Dlaczego to zrobił? - Nie wiem.
Długo szukałam odpowiedzi.
Assane.
Przysięgam.
- Dokąd idziesz? - Zgubił się.
Niezłe przebranie.
- Odwróć się. - Pomylił wejścia.
- Dla woźnych jest tam. - Bądźcie mili.
Powiem dyrektorowi, jak traktujecie nowych.
Nie słuchaj ich.
Są bogaci, ale mają siano w głowie.
Benjamin Ferel.
- Assane Diop. - Miło mi.
Mogę cię o coś prosić?
Nieważne, jak to zrobisz,
ale spraw radość mojej żonie.
KOMISARZ GABRIEL DUMONT PARYSKA KOMENDA POLICJI
Napisy: Anna Samoń