NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Dzień dobry, jest siódma. Pobudka.
Dziękuję, Circé.
Nie ma za co.
Dzień dobry.
Zaniedbałeś się, Dumont.
W Paryżu jest siedem stopni i zachmurzone niebo.
Załóżcie dziś podkoszulki.
Pospieszcie się.
- Dziękuję, Circé. - Proszę.
Circé, puść „I Can See Clearly Now”.
Przepraszam. Nie rozumiem pytania.
- „I Can See Clearly Now”. - Dobrze.
- Już odtwarzam. - Ciebie lubi bardziej.
Nie bądź zazdrosna.
Nie jestem.
Migusiem. Z drugiej strony, kochana.
Idź taplać się w gównie.
Nie martw się, Dumont.
Taki jest plan.
Coś jeszcze?
Stowarzyszenie przeciwstawia się otwarciu restauracji na dachu
przy Vieille-du-Temple.
Trzech snobów martwi się spadkiem wartości ich mieszkania.
To moi wyborcy.
Jeśli mnie wkurzą, to weźmiemy ich w obroty…
Tak?
Ja?
- Przepraszam. - Proszę.
- O co chodzi? - Jestem z IT.
- No i? - Ma pan tu biuro?
Byłem tam ze dwa razy, a co?
Musiałem zaktualizować komputer.
- Znalazłem zdjęcia. - Co?
Coś erotycznego.
Porno.
Co to za bzdury?
- Myślisz, że przychodzę tu oglądać porno? - W domu byłoby wygodniej.
Padło ci na mózg?
Nie oglądam porno.
Jestem daleki, żeby pana oceniać.
Wkurzasz mnie.
Mam robotę. Skasuj to i na tym poprzestańmy.
- Dobrze? - Niczego nie usunę.
Nie dotknę pana komputera!
Proszę to usunąć samemu.
Albo i nie. Muszę złożyć raport.
- Witam. Spotkanie już się skończyło? - Nie.
- Problem z komputerem. - Tak.
Nie ma Michaela?
- Michaela? - Tak.
Wysoki szatyn. Nieco apatyczny. To jego praca.
Nie ma go. Jest na urlopie.
Zastępuję go.
Pokaż papiery.
- Ty pokaż swoje! - Słucham?
Jesteś niemiły, to ja też!
Zresztą mam to gdzieś!
Nie będę kasował twojego porno!
No nie! Jeszcze chce papiery!
- To rasistowskie. - Spokojnie.
Nie denerwujmy się. Gdzie to biuro?
Tędy.
- Chodźmy. - Proszę.
Życzę miłego dnia.
To nie jest moje biuro. Gdzie jesteśmy?
Prawie na miejscu.
- Znasz punkty energii? - Co?
Teraz już znasz.
Nie za ciężka pobudka?
- Gdzie ja jestem? - Nieważne gdzie.
Tylko dlaczego.
- Kim jesteś? - Znów złe pytanie.
Skup się, Dumont.
Cofniemy się w czasie.
Pamiętasz go?
Rozumiem.
Z wiekiem pamięć szwankuje.
Nie martw się.
Pomogę ci w tym.
Rozsiądź się.
Mamy mnóstwo czasu.
Dumont.
Jak śledztwo?
Pan Diop nadal zaprzecza.
A to złośliwa małpa.
Źle się wyraziłem.
Można się było tego spodziewać.
Każdy winny zaprzeczy.
Tak jak niewinny. Bez naszyjnika go puszczą.
To żart? Jego odciski są na sejfie.
Ma się przyznać. Proszę zrobić swoje.
Dokładnie to robię.
Kilka dni przed kradzieżą podwyższył pan polisę na naszyjnik.
Dlaczego?
Rozmawiałem z kolekcjonerem
i stwierdził, że naszyjnik jest wart więcej.
- Mogę podać jego namiary. - Poproszę.
Jeszcze jedno.
Pan Diop nie jest karany. Jest miły i spokojny.
Wie pan, że sam wychowuje syna po śmierci żony?
- Nie. - Owszem.
Nie pasuje do profilu.
Jest jakiś profil?
Ma pan rację. Najgorsze łotry bywają poza podejrzeniem.
W co pan gra, Dumont?
W nic.
Próbuję dociec prawdy.
Do zobaczenia.
Gdy dowiem się więcej.
A to?
Zeznanie Babakara Diopa: Dumont.
Raport ze śledztwa: Dumont.
Raport z sekcji zwłok: Dumont.
Twoje nazwisko jest wszędzie.
I co z tego?
Prowadziłem śledztwo.
To ma być śledztwo?
Dlaczego go wrobiłeś?
O czym ty mówisz? Nikogo nie wrobiłem.
Nie szukałeś zbyt długo.
Nie znalazłeś naszyjnika.
Bo miałeś wątpliwego sprawcę.
Któremu naściemniałeś, że będzie miał skrócony wyrok.
To było poronione śledztwo.
Gówniana robota.
Nic nie wiesz.
Jeśli tak…
wytłumacz mi.
Czekam.
Czemu nalegałeś, żeby się przyznał?
Nie chciał odpuścić.
Bo był niewinny!
Daj spokój.
Jestem policjantem od 30 lat.
Znam tych ludzi.
Babakar był winny.
Były dowody, motyw.
Jasne.
Zabił się z poczucia winy?
Zaczynasz rozumieć.
Po co o tym mówisz?
Dlaczego teraz?
To ma związek z kradzieżą w Luwrze?
Ten sam naszyjnik, 25 lat później.
Mam rację, co?
RAPORT Z DOCHODZENIA NASZYJNIK PELLEGRINICH, 1995 ROK
Tak. Numer referencyjny?
To 95-CF-JRT-43.
Myślę, że w aktach brakuje stron.
Na pewno?
Dziękuję.
- Co jest? - Porwano Dumonta.
Co?
Słuchajcie wszyscy.
Zaginął komisarz Dumont.
Był w ratuszu w trzeciej dzielnicy.
Opuścił spotkanie z jakimś gościem.
- Od tamtej pory cisza. - Mamy opis?
Jeszcze nie. Ty i Guédira, przesłuchajcie wszystkich w ratuszu.
Wszystkie ręce na pokład. Zrozumiano? Jazda!
Podnieś głowę.
Osiągnąłeś sukces w życiu.
Cudowne dzieci, kochająca żona. Dogadzasz im.
Ale mam pytanie.
Ile zarabia komisarz? Siedem tysięcy euro miesięcznie?
Nawet z nadgodzinami się nie zgadza.
Najpierw Babakar Diop. Teraz moja pensja jest problemem?
Ludovic Reynaud, znany w narkotykowym.
Jego działka to koka.
Show-biznes, moda, imprezy małe i duże.
Damir Cilic.
Dziesięć lat we Fresnes za napady, stręczycielstwo.
Handel dziewczynami ze Wschodu. W tym nieletnimi.
Już mniej elegancko.
Nie trzymasz pieniędzy na koncie.
Musiałem się dokopać.
Tajemnica bankowa to nie to co kiedyś.
Ci dwaj płacili za twoje wakacje.
No i, komisarzu?
Wykonywałeś swoją pracę?
- Powiadomisz Biuro Spraw Wewnętrznych? - Nie.
To żadna zabawa.
Twoją żonę.
Tylko nie to.
To zależy od ciebie.
Powiedz, dlaczego wrobiłeś Babakara. O reszcie zapomnimy.
Co chcesz usłyszeć?
Zrobiłem swoje, złapałem go!
Powiesił się. Smutne, ale to nie mój problem.
Jak chcesz.
- Halo? - Hélène?
To ja, Gabriel.
- Nic mi nie jest. - Halo?
Hélène, to ja.
Daruj sobie. Nie słyszy cię.
- Jeszcze nie. - Gabriel?
Gabrielu, to ty? Halo!
Ostatnia szansa.
Halo!
Odpowiedz!
Idź do diabła!
Chcesz mnie wydać? Zrób to.
Tak, wziąłem kasę.
Ale nie wydałem na zegarki i kokę.
To było dla moich dzieci!
Zrobię dla nich wszystko!
Największe głupstwo.
A Babakar…
- Też odwalił głupotę dla dziecka. - Co o tym wiesz?
Dopiero co przybył z Senegalu.
Bez grosza przy duszy.
Dzieciak do wychowania… Rozumiem.
- Pewnie zrobiłbym to samo. - To niemożliwe.
Ktoś kazał ci go wrobić.
Nie było trzeba.
Wierz mi lub nie, ale lubiłem swoją pracę.
Byłem w tym dobry.
Mogę wody?
Proszę. Dłużej tego nie zniosę.
- Cześć, Claire. - Jak leci?
Świetnie.
Pomyślałeś o prezencie na urodziny Raoula?
Halo?
- Tak? - Zapomniałeś?
No coś ty.
Zapomniałbym o urodzinach syna? Oszalałaś.
Mam pomysł, ale to niespodzianka.
Pamiętasz, że mówiłeś to samo w zeszłym roku?
Mam niespodziankę.
Przeginasz.
Czym jesteś tak zajęty?
To nienormalne.
- Porządkuję stare papiery. - Nie jestem idiotką.
Wiem, że to nieprawda.
Nie musisz kłamać.
Nie wiem, co robisz.
Chyba nie chcę wiedzieć. Mam rację?
Nie chcesz.
Aż tak źle?
Tak.
Możesz mi powiedzieć.
Nie śpimy razem, ale się przyjaźnimy.
Wiem.
Dzięki, kumpelko.
- Uważaj na siebie. - Obiecuję.
- Nie zrób nic głupiego. - Nigdy.
Pa.
Trzymaj się.
Miłego dnia.
Hej, Claire.
Jak leci?
Pomóc ci?
Udzielisz mi lekcji?
Co to?
Jaka nieśmiała.
- Ładna jesteś. - Wybacz spóźnienie.
- Kto to? - Nowy.
- To twój chłopak? - A twój który?
Co powiedziałeś?
Zajmijcie miejsca. W ciszy.
Palant.
W porządku?
Tak się bałam. Nie wiem, jak ci dziękować.
Coś ci powiem.
Są dwa rodzaje facetów. Barbarzyńcy i rycerze.
Barbarzyńcom nie zależy. Naruszają twoją przestrzeń.
Są i rycerze, trochę jak ty,
dla których kobiety są delikatne,
więc zawsze trzeba je chronić.
Zabawne, bo oba typy mnie wkurzają.
- Ty jesteś Assane? - Tak.
Wiem o twoim ojcu.
- Przykro mi. - Cisza.
Rycerzu, może byś zdjął kurtkę?
- Mam na imię Claire. - Miło cię poznać.
- Zeszli razem? - Belkacem?
Świetnie.
- No i? - Chyba coś mam.
Ta furgonetka krążyła przez godzinę, a zniknęła po porwaniu.
Zgubiłem ją na Magenta.
Sprawdziłem tablice.
- To on? - Ten w czapce.
- Można wyraźniej? - Nie.
A telefon Dumonta?
Wyłączony trzy minuty po spotkaniu.
Gość pozbył się karty SIM i baterii.
To stary telefon?
A co?
Zmienili chipsety w telefonach policji.
GPS ma niezależną baterię. Możemy go namierzyć.
- Dobrze. - Spróbuję.
Rusz się.
- To ta sama zasada co… - Nieważne. Szukaj.
Mam nadzieję, że to nie potrwa długo.
Dobra, Dumont.
Znam twoje życie. Całą rodzinę.
„Bycie idealnym to…”
- Dotknij ich, a cię zabiję. - Uspokój się.
Nie ruszę twoich dzieci.
Z drugiej strony…
Zaniedbałeś się, Dumont.
Jesteś kretynem, Dumont.
To się nazywa fałszywka.
Patrz. To fajna zabawa.
Dlaczego nie powiesz mi prawdy?
Korupcja to moja pasja.
- Bydlak. - Mam twój głos.
Mimikę i mowę ciała. Godziny nagrań.
Powiesz, co zechcę.
Telewizja może dostać filmik mówiący, że lubisz ISIS…
albo małych chłopców.
Uwielbiam kręcić się koło szkoły.
- Mogę wybrać. - Jesteś psycholem.
- Czego chcesz? - Prawdy.
Już powiedziałem prawdę!
- Nie chcesz jej! - Kurwa, nie kłam!
Przestań!
Dlaczego wrobiłeś mojego ojca?
Assane?
Assane Diop?
Assane…
To ty?
Dobra.
- Wiesz, co robisz? - Komputer jest za wolny.
Mam to gdzieś.
Furgonetka jest w Pantin. Jedziemy?
Zobaczmy, czy telefon jest w środku. To może być zmyłka.
- I jak? - Furgonetka jest w Pantin.
Sprawdzamy telefon.
Jeżeli Guédira da sobie radę, bo…
- Jest. - Mamy Dumonta. Jest w Pantin!
Wszystkie ręce na pokład!
Perraud, Moretti, ruszamy!
Wszyscy do Pantin! Dalej! Ruszać się!
Assane…
Jesteś tam?
Pamiętam cię.
Byłem młody. Zgrywałem twardziela.
Źle cię potraktowałem.
Wybacz mi.
Twój ojciec był dobry.
Tylko dał się skusić.
Każdemu się zdarza. Coś o tym wiem.
Niby ja zmusiłem go do kłamstwa. A ty co robisz?
Jedyną różnicą między nami jest to, że jestem niewinny.
Chcę znów zobaczyć rodzinę.
Ty też masz rodzinę.
Pomyśl o nich.
Rozwiąż mnie i zniknij.
Nie wydam cię.
Obiecuję.
Spójrzcie.
Claire i ten czarny.
Nie wierzę.
Chodźcie!
Jak książka?
Kapitalna.
- Lupin to taki Romeo, nie? - To znaczy?
Podrywa mnóstwo dziewczyn.
Umie się zakręcić.
Super.
Nie o to mi chodziło.
Zawsze coś kombinuje.
- Nie boi się. - Co tam, gołąbeczki?
Stój. Jak z niedźwiedziami.
- Udawaj martwego i odejdą. - Nie ma na to dowodów.
- Myślisz, że spali ze sobą? - Jaki szalik…
- Pamiętasz barbarzyńców i rycerzy? - Spokojnie.
Przepraszam.
Jesteś porąbany.
- Assane? - Co?
Jak to co?
Nie potrzebuję chłopaka. Radzę sobie sama.
Nie wiesz tego.
- Czego? - Jestem tym jedynym.
Tylko ciebie mogę znieść, więc w sumie tak.
- Czekaj. - Co?
Jestem nim, ale bez całowania?
Zrozumiałeś. Jednak nie jesteś taki głupi.
Pozwól, że się tym zajmę.
Przepraszam.
Nie ruszaj się.
- Czekaj. - Co?
Jak to działa?
Nie!
Gdy Lupin przegrywa…
i tak wygrywa.
- Nie naciskaj! - Bardzo lekko. Muszę oczyścić.
Nadal w Pantin. Oby GPS nie padł.
Dalej! Ruchy!
No jedź!
Wiesz…
Zawsze mówię…
że nikt się nie zmienia.
Ale chciałbym zmienić zdanie.
Chcę ci wierzyć.
Nie jesteś rycerzem, ale też nie barbarzyńcą.
Wybaczam ci, Dumont.
CZAS MINĄŁ
- Policja! Stać! - Nic nie zrobiłem.
- Co masz przy sobie? - Nic.
Nic niebezpiecznego?
Powoli.
Robi sobie z nas jaja.
To nie ma sensu.
Zwodzi nas od początku.
Mogą być wszędzie.
Dajcie go tu.
- Co to ma być? - Nie wiem.
Znasz gościa w czapce?
Znalazłem ogłoszenie w sieci.
Dwieście euro za wywiezienie sprzętu z ratusza do Pantin.
Nie pytałem o szczegóły.
Widzieliśmy cię z nim. Gdzie go wysadziłeś?
- Przy ratuszu. - Ogłuchłeś czy co?
Gdzie go wysadziłeś, a nie skąd zabrałeś!
Przy ratuszu!
Kazał zajechać od zaplecza i wyszedł.
Miałem tu zaczekać.
- Czyli nie przyjdzie? - Zabierzcie go stąd.
Jest w ratuszu.
- Co? - Skąd ten pomysł?
Porywa kogoś i zostaje na miejscu?
Kto byłby na tyle głupi?
Arsène Lupin.
- Robi to w książce. - Arsène Lupin…
Sprawdźcie wszystkie piętra i podziemia!
Czysto!
Jazda! Szybciej!
W porządku?
Komisarzu?
- Mamy komisarza. - Sukinsyn.
ARSÈNE LUPIN, DŻENTELMEN WŁAMYWACZ
Nie nudzi cię ta sama książka?
Zawsze uczę się czegoś nowego.
Myślałem o tych dwóch typach facetów.
- Tak? - Jest jeszcze trzeci.
Który nie dba o nic poza tym, co naprawdę ważne.
Gość, który gra, ale szanuje zasady.
- Co to za trzeci typ? - Dżentelmen.
Co?
Lubię być z tobą.
Niech cię nie ponosi.
To nie…
Podoba mi się pomysł, że zawsze będziemy się wspierać.
Może być.
Może być?
Mówiłaś, żeby mnie nie ponosiło.
- Dżentelmen, tak? - Właśnie.
Dumont został porwany przez gościa,
którego nie potrafi opisać.
Zamknął go na cztery godziny, nic nie mówiąc,
a potem wyszedł?
Przepraszam, ale to bez sensu.
Zgadzamy się.
Ale dlaczego Dumont kłamał?
Komisarz Dumont, Belkacem.
Poza tym sam się tym zajął.
- A jak sprawa naszyjnika? - Na tapecie wciąż Paul Sernine.
Miał fałszywy profil w mediach społecznościowych.
Szefie? Możemy porozmawiać? O naszyjniku.
Nie, proszę. Nie Lupin.
Facet w czapce, który porwał Dumonta,
to Paul Sernine.
Co sugerujesz?
To ta sama osoba?
- Zgadza się. - Jak to?
- Co ich łączy? - Co?
To.
Dumont prowadził pierwsze śledztwo 25 lat temu.
PORUCZNIK GABRIEL DUMONT
Cholera.
Rzuciłem.
Myślisz…
że jest niewinny.
Sprawdziłem jego grafik. Nie mogło go tu być.
A odciski na sejfie?
Według laboratorium zostały podrzucone.
Naprawdę?
To fascynujące.
Kto mógł to zrobić?
Myślę, że masz swoje przemyślenia.
Nie znasz administracji,
w której pracujesz.
Zaoszczędzę panu czasu.
Wiem, że gra pan w golfa z moim szefem
i jest blisko ministra spraw wewnętrznych,
ale doprowadzę to do końca.
Co u pańskiej żony?
Hélène, tak?
Pielęgniarka na pediatrii,
zmienne godziny pracy, dużo jazdy w nocy.
Cóż za odwaga.
Też jestem dobrym śledczym.
To wszystko to gra, poruczniku.
Gra z zasadami.
Które ja ustalam.
A więc będzie tak.
Babakar podpisze zeznania. Rozwiążesz dużą sprawę.
- To rozkręci twoją karierę. - Nie podpisze.
Podpisze.
Bo wpadłeś na świetny pomysł.
Moja żona poprosi go o podpis.
Za znacznie krótszy wyrok.
Wszyscy wygrają.
Jeśli nie zwróci naszyjnika,
dostanie najwyższy wyrok.
Pewnie tak.
Ale on tego nie wie.
Moja żona też się nie dowie.
No, Dumont.
Policja potrzebuje takich jak ty.
A ja…
potrzebuję ciebie.
Może jednak?
Dla Assane’a.
Nikt się nie zmienia.
Ale chciałbym zmienić zdanie. Chcę ci wierzyć.
Wybaczam ci, Dumont.
Dobry wieczór.
Było ciężko, ale wszystko w porządku.
Musimy porozmawiać.
Chodzi o Babakara Diopa.
Pojawił się nowy gracz.
Ma pan rację.
Dobrze. Przyjdę.
Dobranoc, panie Pellegrini.
Gabriel?
Gabriel!
Kochanie. Jesteś!
Wszystko w porządku.
OK, Circé. „I Can See Clearly Now”.
Nikt się nie zmienia
Circé!
- Nie zrozumiałam. - Chyba jest zazdrosna.
Circé?
Nie rozumiem zapytania.
- Proszę powtórzyć… - Dobry wieczór.
Było ciężko, ale wszystko w porządku.
- Circé! - Musimy porozmawiać.
- Przestań, Circé! - Nie zrozumiałam.
- Przestań! - Przepraszam.
Do cholery!
- Nie zrozumiałam. - …Babakara Diopa…
…panie Pellegrini.
Panie Pellegrini.
Panie Pellegrini, musimy porozmawiać.
Chodzi o Babakara Diopa.
Pojawił się nowy gracz.
Napisy: Anna Samoń