NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Co jest, do diabła?
Pobudka, panie Pellegrini.
- Co się dzieje? - Mamy intruza.
- Co? - Idziemy do schronu.
Dobrze.
Złap go!
Co to jest?
Uważaj!
Ja go złapię!
Z lewej! Drzwi, szybko!
- Zneutralizowaliśmy intruza. - Kto to?
Co to jest?
Już zniszczony. Wszystko pod kontrolą.
Dobrze.
DORWĘ CIĘ
W porządku.
Teren czysty. Sprawdziłem.
Jak leci, Dumont?
Nie poznajesz mnie bez okularów?
Assane?
Zgadza się.
Uśmiechnij się.
Przyniosłem ci prezent. Twoją Circé.
Zepsułeś ją.
- Czego chcesz? - Informacji o twoim kumplu.
- Kumplu? - Pellegrinim.
Co chciałeś mu powiedzieć?
Gdzie twoja żona?
- W pracy. - Nie.
Nie ma jej tam.
Zostaw moją żonę w spokoju!
- Powinna być w pracy. - Nic nie zrobiła!
To sypnij go.
Jeśli podam nazwisko…
- przestaniesz mnie dręczyć? - Tak.
- Dajesz słowo? - Tak.
- A dotrzymasz go? - Nie.
Masz wyjście?
Chcesz zniszczyć Pellegriniego?
Może ci w tym pomóc Fabienne Bériot.
Jest dziennikarką. Parę lat temu prawie go załatwiła.
Nic nie mówiłem.
Do zobaczenia.
- Halo? - Gdzie jesteś?
- W biurze, a co? Jakiś problem? - Nie.
- W porządku? - Tak.
- Masz dziwny głos. - Stęskniłem się.
Dobrze. Ja za tobą też.
- Miłego dnia. - Wzajemnie.
FABIENNE BÉRIOT ZAPŁACI ZA ZNIESŁAWIENIE PELLEGRINIEGO
J’accuse!
FABIENNE BÉRIOT BRUDNE PIENIĄDZE – SYSTEM PELLEGRINIEGO
DODANO DO KOSZYKA
Chodź.
Następnym razem ty wnosisz zakupy.
Zobaczmy.
Co powiesz ciekawego, Fabienne?
Chodź.
Nie bój się.
Niby czego?
Nie boję się.
Jestem za stara i za słaba.
Chcesz mnie okraść? Rozczarujesz się.
Najdroższe, co mam, to kiepskie wino.
- Wyglądam na złodzieja? - Na kogoś, kto się włamał.
Nie jestem złodziejem.
Tylko fanem.
Dasz mi autograf?
- Co to? - Twoja książka.
- Nie sądzę. - Przestań.
Jesteś Fabienne Bériot.
Ona już tu nie mieszka.
Fabienne? Potrzebuję cię.
Fabienne już nie istnieje.
Uciszyła ją wielka kasa. Prawda, J’accuse?
To prawda, co napisałaś?
Tak, ale…
Stanęłam naprzeciw armii prawników,
nie miałam środków, żeby się bronić.
Mamy wspólnego wroga.
To Pellegrini.
Jestem zajęta. Nie zatrzymuję cię.
Chcesz się zemścić na Pellegrinim jak ja.
Pellegrini.
Nauczyłam go szczekać, gdy pada to nazwisko,
ale to stara sprawa.
- Już w tym nie siedzę. - Niemożliwe.
Byłaś śledczym pitbullem.
Laboratoria farmaceutyczne, Françafrique…
Pogrążyłaś ich wszystkich. A co z nim?
To koniec walki? Już w to nie wierzysz?
Skąd mam wiedzieć, że nie wysłał cię Pellegrini?
Żeby upewnić się, że sięgnęłam dna?
Owszem. Sam widzisz.
Żegnam cię!
Lata temu wrobił mojego ojca.
Zrobił z niego złodzieja. Wsadził za kratki.
Ojciec powiesił się ze wstydu.
Miałem 14 lat.
Zrujnował też moje życie.
Tylko ty mu się postawiłaś.
Potrzebuję cię.
Książka jest mocna. Odważna.
Gdzie jej autorka?
Dokończmy robotę.
Przykro mi.
Ma wszędzie szpiegów. Jest nietykalny.
Odejdź.
Wracaj do domu.
Czy ja dobrze rozumiem?
Gość, który mnie porwał, ukradł też naszyjnik?
Bo?
Prowadził pan śledztwo w sprawie kradzieży 25 lat temu.
- To wszystko? - Jest coś jeszcze.
Zarówno kradzież, jak i porwanie
były formą…
Widowiska.
Właśnie. To łączy obie sprawy.
Jeśli mogę,
chciałbym coś dodać. Wiem, że tylko ja…
Myślę, że istnieje wspólne źródło inspiracji.
- Znowu to samo. - Tak.
Wspólne źródło?
A kto byłby tą inspiracją?
Arsène Lupin.
Dżentelmen włamywacz. Maurice Leblanc.
Naszyjnik królowej opublikowano w 1923 roku.
Świetny klasyk.
I te pseudonimy.
Paul Sernine, Luis Perenna.
Anagramy Arsène’a Lupin.
Jego metody, polot, styl, talent.
Nasz podejrzany ma się za Arsène’a Lupin.
Zrobiłem listę podobieństw. Mogę panu wysłać.
- Chcę zobaczyć. - No proszę.
Kiedy o tym wspomniałeś,
przypomniało mi się.
Facet, który mnie porwał, miał kapelusz i monokl.
Mamy nagranie z kamer.
Zrobimy portret pamięciowy.
Niebawem poznamy napastnika.
Doskonale. Możecie iść.
CHCIAŁEŚ POROZMAWIAĆ O BABAKARZE. KIEDY?
POTRZEBUJĘ WIĘCEJ INFORMACJI. DAM ZNAĆ.
- Jak mnie znalazłaś? - Nie ujawniam swoich źródeł.
- Namyśliłaś się? - Zabrał mi najcenniejszą rzecz.
Karierę.
Dopilnował, żeby nikt w Paryżu mnie nie zatrudnił.
Zrobił ze mnie kocią wariatkę.
- To nieprawda. - No nie.
Wolisz psy.
Gdy jesteś kobietą w moim wieku i wyglądasz jak ja,
łatwo podjąć decyzję. Do śmieci.
Ale posunął się za daleko.
Nic mi nie zostało.
Nie mam nic do stracenia.
Gdy przyszedłeś do mnie z książką,
wierz mi lub nie…
Pierwszy raz od dawna ktoś do mnie zagadał.
I jeszcze mówił miłe rzeczy.
Przemyślałam to.
- Pomogę ci. - Jesteś pewna?
Trochę adrenaliny nie zaszkodzi.
Nie chcę, żeby wygrał.
- Mogę ci zaufać? - To ty przyszedłeś do mnie!
Ja też muszę ci zaufać. Jak się nazywasz?
Guillaume Berlat.
Jasne.
- Akurat uwierzę. - Dobra.
Nazywam się Jean Daspry.
Ostatni raz albo radź sobie beze mnie.
Diop.
Assane Diop.
Miło cię poznać.
- Fabienne Bériot. - Miło mi.
Bałagan gorszy niż u mnie.
Włamałem się do niego, żeby znaleźć dokumenty.
- Jakieś informacje, ale… - Czego chcesz?
Zniszczyć go.
Skompromitować.
Wrobił mojego ojca dla kasy z ubezpieczenia.
- W którym roku? - 1995.
Pasuje.
W tym roku jego firma prawie upadła.
Wrabia twojego ojca,
dostaje pieniądze z ubezpieczenia i ratuje imperium.
Wyrolował wszystkich.
Tylko nie mam na to dowodów.
- Muszę ujawnić, że to oszust. - Próbowałam tego.
Nie wyszło.
Kiedyś mógł ukręcić sprawie łeb, ale teraz?
- Co masz na myśli? - Potrzebujemy czegoś wielkiego.
Czegoś, co go pogrąży.
Czego nie zatuszuje.
Jeśli wywołamy skandal, to po nim.
Chyba coś mam.
Za szerokie oczy.
Za duże.
A teraz?
Nie jest źle. Pokaż następne.
- Mam jeszcze to. - Wygląda dobrze.
- Lepiej? - Tak.
Może być jeszcze tak.
Wiesz co…
To jedyna opcja?
To nie może być takie trudne.
L’Objecteur.
Gazeta, w której pracowałam.
Od stażu do dnia, w którym Pellegrini kazał mnie zwolnić.
Na trzecim piętrze jest archiwum.
A tam pudełko podpisane „Sport – lata 80.”.
W środku jest zielona kaseta VHS.
To ją musisz wynieść.
- Co na niej jest? - Zobaczysz.
Nie.
Biorę na siebie całe ryzyko. Warto?
Warto, bo tak mówię, a ty mi ufasz!
To spotkanie
z udziałem Pellegriniego z 1996 roku.
Uwierz mi, to mu zaszkodzi.
Dopiero teraz chcesz odzyskać kasetę?
Próbowałam sto razy, ale mnie znają.
Nie mogę nawet wejść.
Ale teraz znam gościa, który uwielbia się włamywać.
- Potrzebne ci te teczki? - Nie, weź.
Dobrze.
- Znasz sztuczkę „na cykora”? - Nie.
Recepcja, słucham.
Mówi Nathalie Lacombe. Jestem dziennikarką śledczą.
- Tak? - Informator ma przynieść akta.
To dziwak, ale ma informacje na wagę złota.
Problem w tym, że jest strachliwy.
Więc jeśli się pojawi, proszę nie pozwolić mu odejść.
Tylko odesłać go do mojego biura.
Jak wygląda?
Wysoki, czarny. Klasowy kujon.
Widzę go. Jest tutaj.
- Ma jakieś dokumenty? - Tak.
Proszę go do mnie wysłać. Trzecie piętro.
Trzecie piętro. Dobrze.
- Ucieka! - To na co pan czeka!
Tak! Proszę pana?
- Proszę pana. - Ja?
Proszę ze mną.
Rozmawiałem z dziennikarką.
Tędy. Najpierw w lewo, potem w prawo.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Raczej ten.
Tak, czwarty, idiota.
Widzisz tego gościa?
To najlepszy informator. Wysłałem go do pani Lacombe.
No i proszę.
Czekaj, do kogo?
Lacombe, dziennikarstwo śledcze. Trzecie piętro.
Jest na zwolnieniu.
- Na pewno? - Tak.
Proszę pana!
Z drugiej strony!
Cholera.
Odpalaj.
To jakiś żart?
- Gówniane to oprogramowanie. - To nie jego wina.
To pięć różnych osób.
Owszem. Zupełnie jakby umiał zmieniać wygląd.
Co? To prawda. Trzymam się swojej wersji.
„Mistrzostwa Francji w szachach 1983”.
Za to mnie prawie złapali?
Musiałam być pewna, że nikt nie obejrzy.
Atak w Kuala Lumpur w 1996 roku. Coś ci to mówi?
- Atak terrorystyczny? - 11 ofiar, 8 Francuzów.
Tak naprawdę to była zemsta.
Pośrednik wykiwał malezyjskich handlarzy bronią,
więc wysadzili francuską ambasadę.
A pośrednikiem był…
Pellegrini.
Włącz.
Sytuacja się skomplikowała.
Nic nie poradzę.
Musisz zapłacić dwa razy więcej.
Co?
Szantażujesz mnie?
Mój klient nie będzie zadowolony.
Mam wielu potencjalnych kupców.
Zawarłeś z nim umowę.
Nie obchodzi mnie, kto kupi broń i jak jej użyje.
Nie chcesz płacić, to ostrzegam, że to koniec.
Zapomnij o umowie.
Nie mamy wyboru.
Ta broń została wykorzystana do ataku na ambasadę.
Może kupił ją za pieniądze z ubezpieczenia.
Nagłośnijmy to.
Nie obchodzi mnie, kto kupi broń i jak jej użyje.
- Jest odpowiedzialny za atak. - Mamy go.
Już po nim.
Użyjemy Twittera. Jutro wszyscy się dowiedzą.
To bomba, Fabienne. Serio.
Skąd to masz?
Dobra dziennikarka nie ujawnia swoich źródeł.
- To nie lekcja ekonomii. - Proszę cię.
To kolacja charytatywna!
Chcesz przyciągnąć sponsorów? Muszą ci zaufać.
Widzieć korzyść fiskalną.
- Tak już jest. - Przestań. To nonsens.
Zmieńmy kolor tła na weselszy.
Co się dzieje? Nudzicie się?
Co jest?
Jakiś kłopot?
Możemy zostać na chwilę sami?
Co się dzieje?
Dziękuję.
- Możesz mi wyjaśnić? - Ty to zrobisz.
To pojawiło się na Twitterze.
Co to za ultimatum?
Skasujemy i tyle.
Kto to jest Salvator813? To fałszywe konto.
Wiesz, o co chodzi?
Nie.
To dlaczego chcesz to usunąć?
Nie chcę, żeby świat myślał, że mamy coś do ukrycia!
- Tak? Bo nie o to chodzi? - Oczywiście, że nie.
Ta fundacja wiele dla mnie znaczy.
Zaangażowałam się,
więc jeśli coś ma ją oczernić, musisz mi powiedzieć.
Nie ma nic takiego.
Przysięgasz?
Czy okłamałbym własną córkę?
Wpis udostępniono 2000 razy.
Wejdź.
- Wychodzisz? - Spotykam się z koleżankami.
Jeśli poczekały.
Raoul jest w swoim pokoju. Na razie.
Do zobaczenia.
Skończyłeś książkę?
Tak, była super. Zacząłem następne.
Świetnie.
Chciałem ci dać całą serię na urodziny.
Znajdę coś innego.
Zaskoczę ciebie i twoją mamę.
Wątpię. Po tylu randkach…
Że co?
Nie pierwszy raz wychodzi z tym gościem.
Mówiła o koleżankach.
Tato…
Serio?
I dobrze.
- Kto to? - Chyba lekarz.
Do tego przystojny.
Ma kasę.
- Przydaje się. - I odjechaną furę.
Skąd wiesz?
- Poznałeś go? - Został tu na noc.
- Co? Kiedy? - Żartuję!
Mama się wygadała.
Bo jest szczęśliwa.
I dobrze.
Nie udawaj, że cię to nie obchodzi. Wkurzasz mnie.
Strzał w głowę! Jesteś do bani.
Dzień po tajemniczym tweecie Salvatora
nadajemy sprzed rezydencji Pellegriniego,
gdzie zaczyna się konferencja prasowa.
Panie Pellegrini?
Francja…
to kraj, z którego można być dumnym.
Wielu naśladuje naszą gospodarkę, kulturę.
Nasz wpływ na świat pozostaje silny.
A jednak…
od jakiegoś czasu niektórzy próbują zniszczyć
wizerunek naszego kraju
i tych, którzy, jak ja, kochają go i bronią.
Zbudowałem firmę ciężką pracą.
Płacę podatki w kraju.
Jestem filantropem.
Mimo tego…
ktoś rozpuścił wczoraj wstrętną i anonimową plotkę.
Podważa to uczciwość moją, jak i firmy.
Zwykle ktoś,
kto nazywa siebie Salvator813,
nie zasłużyłby na moją uwagę.
Ale stoję dziś przed wami,
bo moja córka
i fundacja, którą tworzy, by pomagać młodym,
mogą ucierpieć przez tę plotkę.
Nie pozwolę na to.
Więc jeśli Salvator chce wywołać skandal,
jeśli jest przekonany, że to, co mówi, jest prawdą,
i że świat musi o tym wiedzieć, mam jedno pytanie.
Po co się kryć?
Wyjdź. Pokaż się.
Nie mam nic do ukrycia.
Jeśli ty też nie,
udowodnij to.
- Dziękuję. - Panie Pellegrini?
Panie Pellegrini?
Czy ma pan na rękach
krew ofiar z Kuala Lumpur?
- To nie było zaplanowane. - Złapią ją.
Tyle mam do powiedzenia. Dziękuję.
Panie Pellegrini?
Proszę!
Niezła babka.
Dobra robota.
Nie trzeba było.
- Naprawdę. - Byłaś niesamowita.
Czułam się tak dobrze!
Ukrywałam się od dziesięciu lat i nagle biorę udział w akcji.
Ten frajer Brizac…
- Co prowadzi wszystkie programy. - Wiem.
Próbował zadać pytanie.
W jego snach!
To Fabienne Bériot zadaje właściwe pytanie!
Pierwsza! Jak za dawnych czasów.
Jeden z ludzi Pellegriniego chciał mnie śledzić.
- Co? - Zgubiłam go.
- Na pewno? - Mam doświadczenie.
Wiem, jak zgubić ogon.
Dobra, co dalej?
Wydamy go.
Zamieścimy cały film w sieci.
Lepiej. Powiadomiłem Drugie wydanie.
Salvator zadebiutuje w telewizji.
Drugie wydanie?
To nie dziennikarstwo.
Dwa miliony widzów co wieczór.
Ci ludzie poznają prawdę.
- Aż tylu nie uciszy. - Dobrze.
- Jestem gotowa. - Wiem.
Ale nie.
Jutro ja będę Salvatorem.
Żartujesz? Idę z tobą!
Wciągnąłem cię w to. Już i tak wiele zrobiłaś.
Teraz ja podejmę ryzyko.
Jestem to winien ojcu.
Jaki był?
Dumny.
Uczciwy.
A także uparty.
Przypomina mi kogoś.
Nie wiem, o czym mówisz.
Do roboty.
Pora, by Salvator wyszedł z cienia.
- Świadkowie byli pijani? - Słucham?
Żaden nie wygląda jak mój porywacz
i każdy jest inny.
A ten?
Tak go opisał Vincent Morville.
Wspólnik Sernine’a z Luwru. Podał nam bardzo dokładny opis.
To nie on.
Mówię po raz ostatni.
Nie łączcie obu spraw.
To nigdzie nie prowadzi.
- To on. - Nie.
On nieudolnie próbuje powiedzieć,
że podejrzany sprytnie zmienia wygląd.
A ty sprytnie bierzesz mnie za głupka!
Minęły trzy tygodnie od kradzieży, a wy nie macie nic!
Wiecie co? Odbiorę wam to śledztwo.
Nie, damy radę.
Wy dwoje.
Macie tydzień.
- Dwoje? - Wiesz, o co mi chodziło.
Ta mina, gdy zobaczył ostatni portret.
Co wy na to?
- Bardzo podejrzane. - No właśnie.
Nie możemy sprawdzić komisarza.
Jak to nie? A kto to jest?
- Nasz podejrzany. - Guédira, daj sobie spokój.
Zostałeś odsunięty od sprawy.
Jasne?
Lateksowa gąbka.
Dzięki.
- Ktoś cię uczył makijażu? - Nie.
Radzę sobie sam. Jak zwykle.
Pędzel dwunastka.
Od dawna tu mieszkasz?
- To przesłuchanie? - Nie. Przepraszam.
Zboczenie zawodowe.
Pędzel do blendowania.
Dzięki.
Fabienne.
Ten jest do rozcierania.
- Mówisz poważnie? - Tak.
Makijaż to nie żarty. Dzięki.
To ten.
Przy okazji…
To dla ciebie.
- Chcę ci podziękować. - Nie potrzebuję nagrody.
Wiedziałem, że to powiesz.
Będzie mi miło.
Może wrócisz do pisania.
Gdy przyszedłeś do mnie po raz pierwszy,
nie kłamałam, mówiąc, że nie jestem Fabienne Bériot.
Nie byłam nią od lat.
Dzięki tobie Fabienne Bériot wróciła.
To mój prezent.
Dziękuję.
Dziś w programie wywiad specjalnie dla nas.
Hubert Pellegrini.
Jeden z najbogatszych i najbardziej hojnych ludzi we Francji.
Zbudował imperium na imporcie i eksporcie,
ale też energii i mediach.
Nic mu się nie oprze.
Ale dziś naszym gościem jest człowiek,
który kwestionuje jego uczciwość.
Gości u nas Salvator. Dobry wieczór.
Dobry wieczór.
Po raz pierwszy pokazujesz twarz.
Jesteś odważny albo kompletnie szalony.
Widzowie zdecydują.
To prawda. Twój wygląd jest intrygujący.
Nie spodziewaliśmy się…
tego.
- To znaczy? - Jesteś…
- Stary? - Starszy.
Gdy używasz Twittera i walczysz z niesprawiedliwością,
musisz być młody?
Zapominasz o czymś.
Większość ludzi w tym kraju jest starsza od ciebie.
Dobrze. Zrozumieliśmy.
Przyszedłeś tu z kasetą,
która jest rzekomo kompromitująca.
Pan Pellegrini pofatygował się nawet przed swoją rezydencję,
żeby powiedzieć, że się nie boi.
- Zgadza się. - Powiedz nam więcej.
Co jest na nagraniu? Bądźmy szczerzy, nawet ja nie wiem.
To materiał ze spotkania w 1996 roku.
W Malezji.
Widać na nim, jak Hubert Pellegrini sprzedaje nielegalną broń
terrorystom, którzy później zaatakowali francuską ambasadę.
Naprawdę?
Zobaczmy to nagranie.
Sytuacja się skomplikowała.
Nic nie poradzę.
Jeśli chcesz ubić interes, dotrzymaj obietnicy.
To niemożliwe.
Ostrzegam, że to koniec.
Zapomnij o umowie.
To wszystko?
Jestem zdezorientowany. Nie ma tu nic kompromitującego.
Nie rozumiem oskarżeń.
Widzę, że Salvatorowi odjęło mowę.
Wrócimy po przerwie. Zostańcie z nami.
Gadziny!
Ile ci zapłacił?
- Wystarczy tych spisków. - Łajdak.
Mam to gdzieś!
Przeszukajcie budynek. Zwińcie go!
Oddzwonię.
- Tak, kochanie. - Tato?
Mówiłem ci.
- Stek kłamstw. - Widziałam.
Przepraszam.
Muszę ci coś powiedzieć.
Ten Salvator…
Chyba wiem, kto to jest.
Jak to?
Nie mam pewności,
ale to chyba Assane Diop.
Wiesz, syn Babakara.
Był w Ogrodzie Luksemburskim.
To on ukradł naszyjnik.
Czemu mi nie powiedziałaś?
Nie wiem. Powinnam, ale…
To nie ma sensu.
- Czego on chce? - Zniszczyć nas.
Nie pozwolę mu.
Oskarża mnie o śmierć swojego ojca.
Pora to zakończyć.
Dobrze.
Elity znów nas przechytrzyły.
To już ostatni raz.
Zrobimy mu kawę.
Na pocieszenie.
Potem znów zaatakujemy.
Witaj, Fabienne.
Pan Pellegrini chce adres Assane’a Diopa.
- Czyj? - Salvatora.
- Nie mam pojęcia. - Nie marnuj mojego czasu.
Nie dostałaś nauczki?
Do rzeczy.
Gdzie mieszka?
Mów albo się tobą zajmę.
Ostatnia szansa. Adres Assane’a Diopa!
Gdzie on jest?
Dobra dziennikarka
nie ujawnia swoich źródeł.
Nie rozumiem cię.
Co się dzieje?
Fabienne?
„Mój drogi Assane’ie.
Może dziś przegraliśmy bitwę.
Ale ja cię znam. Nie poddasz się.
Znasz różnicę między dobrem a złem.
Nigdy nie rezygnujesz.
Mimo niebezpieczeństwa i sił, które chcą cię powstrzymać.
Dlatego cię podziwiam.
Będziemy walczyć.
Dla twojego ojca, rodziny.
Dla siebie. Będziemy walczyć, Assane.
Razem.
Twoja przyjaciółka, Fabienne”.
To ty…
Napisy: Anna Samoń