NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
FABIENNE BÉRIOT ZNALEZIONA MARTWA W DOMU
To moja wina.
Miałeś rację.
Mogłem jej w to nie mieszać.
Tak à propos…
Nie chcę, żebyś też zginął.
Co mam zrobić?
Poddać się?
Pozwolić mu wygrać?
Albo przeprosić. Przepraszam za kłopot, panie Pellegrini.
Przepraszam. Po raz kolejny!
Masz swoje życie.
Żonę i syna.
Który ma dziś urodziny.
Zaplanowałeś coś?
Obiecałeś Raoulowi.
- Nie mam siły. - Wiem.
Ale jeśli odwołasz,
on wygra.
- Co robisz? - Zobaczysz, jest uroczy.
Ale nie mów o… wiesz kim.
O kim?
Pellegrinim!
Youssef.
Szkoda, że cię odsunęli.
To nic takiego. Nie ma to jak…
posiedzieć w papierach.
- Na razie. - Pa.
Dobra.
Kto to jest?
Luis Perenna.
Sernine.
Luwr.
813, Perenna.
Zęby tygrysa.
Salvator.
No jasne!
Ale nie.
Naszyjnik królowej.
Co ja przegapiłem?
Salvator, Siódemka kier.
Musi być jakiś związek…
11 GRUDNIA, ÉTRETAT URODZINY MAURICE’A LEBLANCA
To jakaś paranoja.
Laboratorium nie ma nic.
Facet okradł Luwr
i nic na niego nie ma.
- Albo ma szczęście… - Albo to największy złodziej.
Nie zaczynaj.
- Guédira miał trop. - Jest odsunięty od sprawy.
Chcesz dołączyć?
Właśnie, gdzie on jest?
Nie wylałem go.
Napisał, że jest chory.
- Wyglądał wczoraj na chorego? - Szczerze?
Zawsze tak wygląda.
No nic.
Jeśli jest w Paryżu, dorwiemy go.
Tato?
- Wszystkiego najlepszego, synu. - A ty co znowu?
Nic.
Uciekł mi autobus i biegłem.
- Co to? - Otwórz.
Co to jest?
Patrz.
Proszę.
- Assane, on ma 14 lat. - No i?
- Nie podoba ci się? - Wiesz co…
Lubię książki o Lupin, ale…
kostium to przypał.
Spodoba ci się. Zaufaj mi.
To jeszcze nie koniec. Musimy się zbierać.
Dokąd?
- Niespodzianka. - Baw się dobrze.
Nie idziesz?
Tak się złożyło, że nie.
Mam inne plany.
Wizyta u lekarza?
Nakablowałeś?
Masz pytania, to dawaj.
- Nie. - Nic nie ukrywam.
- Co chcesz wiedzieć? - Czy idziesz.
- Pociąg za godzinę. - Jaki?
Nasz pociąg. Kupiłem ci bilet.
Wkurzasz mnie.
Stawiasz mnie przed faktem dokonanym.
Nigdy mnie nie uprzedzi.
Spóźnia się trzy godziny albo nie przychodzi.
Często tak robi?
Ma absorbującą pracę?
Można tak powiedzieć.
- Czym się zajmuje? - Nie chce pani wiedzieć.
Powiedzmy,
że lepiej pilnować przy nim portfela.
Sama dobrze nie wiem, co robi.
- 295. To tutaj. - Tak?
- Też was wezwano? - Tak.
Moi ludzie są w środku.
Pilnujcie okien, w razie gdyby chcieli czmychnąć.
- Nadal tu są? - Było czterech.
Trzech uciekło na skuterze, został jeden.
- Iść z tobą? - To dzieciak. Poradzę sobie.
Pilnujcie okien.
Dzięki.
- Tak? - Tu policja.
- Proszę otworzyć. - Kto tam?
- Policja. - Dobrze, proszę.
Dziękuję pani.
Spokojnie.
Moi ludzie stoją na straży na dole.
Teraz jest pani bezpieczna.
Stąd nic nie zabrali?
- Nie sądzę. - Ma pani szczęście.
Sąsiadom na dole wyczyścili całe mieszkanie.
- Naprawdę? - Tak. Ma pani alarm?
- Nie. - Tak nie może być.
Niedobrze, bo złodzieje wrócą.
- Tak pan myśli? - Z pewnością!
Ci dranie nie odpuszczą.
Jeśli nie skończyli roboty, to wracają.
Wtedy biorą wszystko.
Ale pan tu zostanie?
Nie, proszę pani.
Nie mogę.
Braki kadrowe.
Kasa idzie na przedmieścia, a uczciwi zostają z niczym.
- Boże! - Właśnie tak.
- Jest rozwiązanie. - Tak?
Nieco skomplikowane.
Proszę.
Jeśli ma pani cenne przedmioty, wezmę je.
Tak będzie najlepiej.
Zostawię je na posterunku,
w magazynie z dowodami.
Odbierze je pani, gdy złapiemy złodziei.
Tak zróbmy.
Będzie dużo papierkowej roboty.
- Bo muszę… - Proszę.
Dobrze.
Tak zrobimy.
Proszę pani.
Tylko najcenniejsze.
Bardzo dobrze.
Dał mi je mój mąż.
Pracował przy wydobyciu diamentów
w Kongu Belgijskim.
- Stare, dobre czasy. - Miejscowi siedzieli na fortunie.
- Nic nie wiedzieli. Skorzystaliśmy. - Słusznie.
Kolczyki też?
Tak. Proszę.
Dziękuję.
Mam jeszcze jedną prośbę.
Mam jajo Fabergé.
Nie mogę zabrać wszystkiego.
Bardzo proszę.
- Jest pani niemożliwa. - Wiem.
Dobrze.
- Na cześć Konga Belgijskiego. - Dziękuję, młodzieńcze.
Jest pan dżentelmenem.
To twoja bratnia dusza.
To za dużo powiedziane.
Twoje słowa.
Podczas ostatniej sesji powiedziałaś:
„Assane jest mi przeznaczony, czy tego chcę, czy nie.
To moja bratnia dusza”.
Więc…
Wierzysz w bratnie dusze?
Powiedzmy,
że kiedy trzyma mnie w ramionach,
to wierzę.
Ale kiedy spóźnia się trzy godziny na kolację,
to nie takie proste.
Mówię sobie, że będzie lepiej.
I faktycznie są chwile,
gdy jest dobrze, rozmawiamy o przyszłości.
Wtedy on nagle to psuje,
jakby nie mógł się powstrzymać.
Błędne koło?
Nie wiem, czy go kocham.
Minęło tyle czasu.
Dobrze się bawimy, dużo razem przeszliśmy.
To mój najlepszy kumpel, ale…
wątpię, żeby był tym jedynym.
Nie jesteś mu nic winna. To nie twój mąż. Zero dzieci.
Dziś z nim pogadam.
I wtedy…
- Zobaczymy. - Ale co?
Czy mu zależy.
To łajdak!
- Widzieliście go? - Nie.
- Uciekł przez dach. - Cholera.
- Uciekł. Nie widzieliście? - Nie.
Za mało płacą, żebyśmy ryzykowali życiem.
Zgubił to.
- Patrzcie. - O proszę!
- Nieźle. - Owszem.
Zabieram to na posterunek jako dowód.
- Zajmę się papierami. - Dziękuję.
- Dzięki. - Jasna sprawa.
- Miłego dnia. - Do widzenia.
W tym wieku są szybcy. Młody to zwinny.
Dzięki!
- Do widzenia. - Dzięki.
Spotkamy się dziś?
Musimy porozmawiać.
Mam poważny głos? Nie.
Mówię normalnie.
Niech ci będzie.
Pójdziemy na kolację?
Tak, o 19.00. Wybierz spokojne miejsce.
Nie z górnej półki.
Do zobaczenia.
- Jaki numer? - 85.
Numery 84, 85 i 86.
- 86… - Tutaj!
- Okej. - Świetnie.
Hawr nie jest ekscytujący.
Nie jedziemy tam.
Nie? To gdzie?
Do fortu Fréfossé.
„W dół od Étretat, gdzie panien komnata,
pod fortem Fréfossé wydrążona jest iglica”.
Właśnie.
Jedziemy do Étretat.
- Na święto Lupin. - Właśnie.
Za to cię kocham. Widzisz?
Znam go od 25 lat.
Kazał mi przeczytać Tajemnicę wydrążonej iglicy.
- Trochę jeszcze pamiętam. - Trochę?
- Troszeczkę. - Czekaj.
Dwie stopy na literach w kamieniu.
Odmierz 19 sążni.
Obróć krzyż.
Wejdź na 44 stopień.
A na 357…
znajdziesz skarb Arsène’a Lupin.
Jesteście stuknięci.
Ale rozumiemy się bez słów.
- Całkiem tu gustownie. - A co myślałeś?
Nie zabieram cię byle gdzie.
Myślałem, że szukasz ofiary.
Już ci mówiłem.
- Im większa kasa… - Tym więksi frajerzy.
Znalazłem lokal na mój sklep.
Na pchlim targu. Duży parter…
dla zwykłych klientów
i piwnica dla klientów…
nietypowych.
- Najbliższy posterunek? - Daleko.
Idealnie.
- Tak sądzę. - Zgoda.
Pierwsza sprzedaż.
- To Fabergé? - Tak, a co?
Ruszamy z kopyta.
Już wiem, czemu tu jesteśmy.
- Nie wydaje mi się. - Jasne.
Zaraz wracam.
Nie chodź za mną.
Żartujesz, co?
Ty za mną łazisz. Co tu robisz?
Przystojniaku.
Mam już kogoś.
Przeszkadza ci to?
Ciekawe od kiedy.
- Popełniamy błąd. - Za dużo myślisz. To irytujące.
- Ja tego nie robię. - W tym problem.
To jest problem?
Zatem mamy duży problem.
- Nie mogę tego robić Claire. - Claire?
Co za nudne imię. Strach pomyśleć o reszcie.
Jestem porządny.
Ani trochę.
I to mi się podoba.
A jednak…
Nie będę wiecznie czekać.
Nikt ci nie każe.
Kocham Claire.
A ja ciebie.
Co zrobimy?
Nie puszczę cię.
Przykro mi.
Cieszę się, że jestem z wami.
Super.
To ten lekarz?
Ma na imię Marc.
Nie twoja sprawa.
Widziałaś się z nim jeszcze ostatnio?
Nie twoja sprawa.
Nie widziała się.
- Zrobimy zdjęcie? - Dawaj.
Dobra.
Uwaga.
Pokaż.
Czekaj.
- Zobaczmy. - Przestań!
- No pokaż. - Już!
Urocze, nie?
Zakochał się w sobie.
Nie wierzę.
Przystojny jestem. Ty też niczego sobie.
Na czym stoimy?
Jadę z nim pociągiem.
Widział cię?
Nie sądzę.
Jest ze swoją rodziną.
Zostaw ich.
Ale jego pozbądź się na dobre.
- Nie zawiedź mnie. - Tak jest.
Sto lat!
Niech żyje, żyje nam!
Niech żyje nam!
Brawo!
Dziękuję!
Przestań!
Brawo.
Świętujemy.
A co!
Fajne! Poznajesz go?
- Dla ciebie. - To miłe.
Częstuj się.
- Marmurkowe, moje ulubione. - Nie mamy nic do picia.
- Zajmę się tym. - Nie trzeba.
Zaraz wracam.
Bilety poproszę.
- Dziękuję. Witam. - Dzień dobry.
Poproszę bilet. Dziękuję.
Kiedy dojedziemy?
- Za 20 minut. - Dziękuję.
Poproszę bilet.
Dziękuję.
Kurwa mać!
Gdzie tata?
Idzie.
Nie ma nic do picia.
Ale stawiam szampana.
Gdzie byłeś?
- Wdałem się w bójkę. - Co?
Spotkałem gościa, który twierdził,
że Tajemniczy podróżny to najlepsza książka o Lupin.
- Jest dobra. - Ale nie najlepsza.
Grzecznie mu to wyjaśniłem.
A ten jak się rzucił. Wziął to do siebie.
Bzdury.
Owszem. To nonsens.
Ale on…
No cóż.
Już załatwione. Skopałem mu tyłek.
Nic takiego.
Trochę ruchu.
Już dobrze.
Nienawidzę cię.
Nie podoba ci się?
To nowo otwarta restauracja.
Nie obchodzi mnie to.
Miało być skromnie, a jest elegancko.
I co z tego?
Jak to co?
Dziękuję.
Chciałam w spokoju ci coś powiedzieć.
- Jest spokojnie. - Wino dla pani?
Nie, dziękuję.
Dla pana?
Bardzo spokojnie.
- Dziękuję. - Proszę.
Przepraszam.
Możemy wyjść.
- Poproszę rachunek! - Nie!
To słucham.
No co?
Sprawa wydaje się poważna, więc mów.
Jestem w ciąży.
Co powiedziałaś?
Jestem w ciąży.
Urodzisz dziecko?
- Tak. - Moje dziecko?
Zostanę tatą?
- To chcesz powiedzieć? - Tak.
Wiesz, że to dobrze?
- Nie wiem. - Tak!
Masz wątpliwości. Stąd ta mina.
Będę ojcem!
- Przestań! - Będę ojcem!
Będzie najlepszą matką na świecie.
Przestań.
Będę ojcem!
Tu nie jest spokojnie. Chodź.
Hop!
Dziękuję!
Panie i panowie,
zbliżamy się do stacji Hawr.
Proszę zabrać wszystkie swoje rzeczy.
Życzymy miłego dnia.
Cześć.
Też do Étretat?
- Jesteś fanem Lupin? - Tak.
- A ty? - Uwielbiam go. Dzięki ojcu.
Ma świetny gust.
- Znacie się? - Nie.
Trochę.
Szefie, wiadomość.
Moja żona?
Nieznany numer.
Co chce?
Już czytam. „Cześć,
tu Paul Sernine.
Właśnie dojeżdżam do Hawru.
Napijesz się kawy? Beżowy płaszcz”.
Jakiś świr zdobył mój numer.
Dziękuje za długopis w Luwrze.
Dajcie mi Hawr!
Raoul, chodźmy.
Dziękuję.
Dogonię was.
- Do zobaczenia. - Na razie.
Wstaniesz i spokojnie wyjdziemy.
Nie próbuj żadnych sztuczek.
- Znasz Tajemniczego podróżnego? - Sernine, stój!
Nie ruszaj się! Ręce do góry!
Słyszysz, co mówię?
- Wyjmij ręce! - Beżowy płaszcz, to on.
- To już znasz. - Ręce z kieszeni!
Na ziemię.
- Na ziemię. - Powoli.
Powoli.
- Dobrze. - Powoli.
Co to?
Co masz w kieszeni?
Co to jest?
Nie pamiętam, jak kończy się Lupin.
Nikt nie wie, bo go nie złapano.
To dowodzi, że to fikcja. W prawdziwym życiu by go złapali.
Chyba że wycofałby się w porę.
Jednak?
Gdzie indziej wyglądałbym niepoważnie,
- ale tutaj pasuje. - Zgoda.
- Zaraz wracam. - Dokąd idziesz?
- Zobaczyć wydrążoną skałę. - Nie za daleko.
Kiedy masz termin?
Chyba 11 grudnia.
Nie.
Tak. To problem?
- Co? - Jedenasty grudnia.
Claire!
Urodziny Maurice’a Leblanc!
- No i? - To znak!
Chcesz go nazwać Maurice?
Czemu nie?
Nie, proszę.
Może nie Maurice. Assane Junior.
- Assane Junior? - Tak.
- Oszalałeś? - No dobra.
Arsène.
Nie Arsène.
Jakby się nie nazywał,
będę go kochał.
Będę go chronił z całych sił.
Już mnie nie zawiedziesz?
Nigdy więcej.
Obiecuję.
Wiem.
- Raoul! - Raoul!
- Tak! - Nie!
- Tak. - Nie!
- Raoul! - Nie!
Powiedz,
co to był za gość?
Co się stało?
Czułam, że coś się dzieje.
Nie jestem idiotką.
Assane!
Odpowiedz.
Muszę domknąć pewną sprawę.
To ważne dla mnie i dla Raoula.
Chodzi o mojego ojca.
O którym nie mówiłeś przez 25 lat?
O którym nic nie wiem.
Muszę to zakończyć. Potem ci powiem.
Rzucę to wszystko.
Już to mówiłem.
- Sto razy. - Tak.
Nie masz powodu, żeby mi wierzyć.
- Ale to prawda. - Jasne.
Wiem, że tym razem to prawda.
To też mówiłeś sto razy.
Ale potrzebuję czegoś więcej. To za mało.
Nawet nie odpowiesz.
Bo nie to jest istotne.
Liczycie się ty i Raoul.
Daj mi szansę.
Ostatnią.
Chwila, gdzie Raoul?
Nie widzę go.
Raoul!
To nie on.
Miał kamień.
Sprowadzimy go z Hawru i przesłuchamy.
- Dokąd to? - Po Sernine’a do Hawru.
Za późno.
Wypuścili go. To nie on.
- Miał kamień. - Był uzbrojony.
Ma licencję na broń
i alibi na dzień kradzieży.
Ten kamień ktoś mu podrzucił.
- Ale chwila. - Na co mam czekać?
Dwa tygodnie na kolejny fałszywy trop?
Ktoś wrobił gościa. Dowiedzcie się kto.
Przejrzyjcie listę pasażerów,
odzyskajcie nagranie z monitoringu.
Róbcie swoje. Nie zrobię tego za was.
Co to ma być? Nie możemy go przesłuchać?
- To jakaś bzdura! - Co mam powiedzieć?
Znajdź listę pasażerów.
To nam zajmie wieki.
A gdzie jest Guédira?
Raoul!
Tu Raoul. Zostaw wiadomość.
Przepraszam. Nie widział pan 14-latka w cylindrze?
Jest ich tu mnóstwo.
Kręcone włosy?
Puść mnie!
Lupin?
Napisy: Anna Samoń