Kto mówi?
Recepcja, proszę pani.
Słucham.
Dzwonili z policji.
Sprawdzili pani dane.
Chyba chcą się z panią zobaczyć.
Pomyślałam, że dam pani znać.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Bambi.
Śpisz, kochanie?
Tak, Mamo?
Idą po nas.
Na ziemię!
PRZED KIM UCIEKAMY, MAMO?
Ta kolorowa postać, którą widzicie, to ja,
a kobieta ubrana na czarno to moja matka.
A to miejsce, według niej,
to nasz nowy hotel pełen Fałszywych Dusz i Straszliwych Hord.
- Byłyśmy tu już, Bambi? - Nie, Matko.
No to chodźmy.
Witam.
Zawsze nocujemy w najlepszych hotelach
i nie możemy nigdzie zostać dłużej, niż możemy.
- Witamy. - Dzień dobry. Witamy.
Potrzebujemy pokoju.
Oczywiście. Pokażę rodzaje pokojów.
Mamy pokoje rodzinne i standardowe.
Chcemy najlepszy pokój.
Sprawdzę, czy jest dostępny.
Jak długo planujecie zostać?
Miesiąc albo dwa.
Zapłacę za pierwszy z góry.
Dobrze. Rezerwuję. Przelicz, proszę.
„Nie mamy domu”, mówi Matka.
„Jesteśmy ptaszkami, przesiadującymi w hotelach”.
I dokumenty, poproszę.
Proszę to wyprać i wyprasować.
I wysłać do nas jak najszybciej.
Dobrze. Mamy sprawdzić, co jest w środku?
A po co?
To tylko ubrania, które trzeba wyprać.
Nie każmy gościom czekać. Zabierz pudła do pralni.
Proszę. Miłego pobytu.
Ślicznotka!
Jak z bajki.
Powinnaś zobaczyć jej oczy. Cudne.
Przepraszam. To pani córka?
O rety. Jest piękna.
Przepraszam.
Wybaczcie, jeśli przeszkadzamy.
Ale, moja droga,
nie codziennie widzi się takie piękno.
Niech Bóg ją błogosławi.
Domy to więzienia, ale mniejsze.
Tak mówi Matka.
Nie mamy domu,
bo jesteśmy domem dla siebie.
Zawsze dostajemy największy, najładniejszy pokój.
Nasz pokój ma najpiękniejszy widok.
- Miłego pobytu. - Dziękuję.
O co chodziło z tą mamą i córką? Ich wygląd, postawa... Dziwne.
- Wcale nie. - „Nie”?
Kto ma małą torbę na miesięczny pobyt? Daj spokój.
Ich ubrania były w pudłach.
Nie zaczynaj.
Istnieje coś takiego jak walizka.
Po co jechać na wakacje z rzeczami w pudłach?
- W pudłach! - Zamknij się.
Cześć.
Nowi goście...
Wyślijcie do mnie ich dane,
bym mógł sprawdzić mamę i córkę, które zapłaciły gotówką.
- Dobrze? - Tak, proszę pana.
Matka różni się od innych ludzi w każdym aspekcie.
Nie to, żebym wiele wiedziała o innych.
Inni ludzie to tylko obrazy, które płyną nam przed oczami.
Gdy znikną, nie będziemy ich pamiętać.
Spójrz na nich.
Fałszywe Dusze.
Straszliwe Hordy.
Ale my jesteśmy inne.
Jesteśmy jednostką.
Tak, skarbie.
Jesteśmy Księżycową Jednostką.
Idź popływać.
Widzisz ją gdzieś?
Nie. Sprawdziłam, ale jej nie ma.
Kogo szukacie?
Ładnej dziewczyny.
- Ładnej dziewczyny? - Tak.
- Kim ona jest? - Nie wiemy.
Ale poznałyśmy ją rano w windzie. Prawda?
- Miała piękne oczy. - Nie macie nic lepszego do roboty?
Jedzcie, pijcie, bawcie się dobrze.
- To pijmy. - Dobrze. Pijmy.
Fałszywych Dusz czasem nie da się uniknąć.
Fałszywe dusze, które niczego nie czują, ale udają, że czują.
Moja dusza jest niespokojna.
Wiem, Matko.
Uważaj na siebie.
Nie przyciągaj uwagi.
Szkoda, że nie mamy książki.
Cały dzień tkwimy w pokoju.
Widziałam po drodze kilka księgarni.
Chciałabyś do nich pójść?
Będziemy ostrożne w drodze tam i z powrotem.
Wyglądały dziwnie jak na matkę i córkę.
Moja przyjaciółka zapytała, czy naprawdę urodziła tę ślicznotkę.
Uśmiałyśmy się.
Ktoś inny powiedział: „Może zabrała ją ze szpitala”.
Nie wyglądały jak ludzie na wakacjach.
Ich się łatwo zapomina.
Ale nie je.
Gdy je zobaczysz, w głowie pojawiają ci się pytania.
Utknęły mi w głowie.
POEZJA – HOBBY – SZTUKA
Przepraszam.
Wybrała pani moją ulubioną książkę. Chętnie zasugeruję kolejną.
A prosiłam o sugestie?
Kochanie.
Mamo, zobacz, co znalazłam.
Mamo?
Mamo.
To jego samochód.
Samochód mojego ojca.
Ten sam rocznik i model.
Wracajmy do hotelu.
Wszystko dobrze?
- Dokąd idziesz? - Chodź.
Nienawidzę tych aut i każdego, kto ich używa.
Wszyscy są aroganccy i okrutni, Bambi.
Widzisz? Jego auto jest jak jego serce z kamienia.
Spróbuj.
- Gotowa? - Tak.
Raz, dwa...
Zakopiemy je?
- Zakopmy. - Dobra.
Kop głębiej.
Dawaj. Kop!
- Spalmy je. - Spalmy.
- Wystarczy? - Tak.
- Ogień go nie spali. - Nie, kochanie.
Grzebiemy wszystko, co złe.
Już nigdy nie zobaczą słońca.
- Lepiej dmuchać na zimne. - Właśnie.
Może wrócimy jutro i na nie nasikamy?
A czemu nie teraz?
Bo teraz pojedziemy do hotelu i zamówimy najlepsze drinki,
żeby mieć pełne pęcherze.
Nie masz pojęcia, jak daleko sięga złośliwość okrutnika.
Macie mój hotel za stodołę?
Wygląda jak stodoła?
Poświęciłem temu miejscu życie. Nie pozwolę go zrujnować.
Bardzo nam przykro.
Proszę odjąć koszt potłuczonego talerza z mojej wypłaty.
Myślisz, że chodzi o talerz? Co? Myślisz, że chodzi o pieniądze?
- Pakuj się. - Proszę.
- Zwalniam cię. - Proszę.
To był wypadek. Proszę.
Wynoś się. Wynocha.
Wracać do pracy.
Ubiera się na czarno nawet w porannym słońcu.
Ubiera dziewczynę jak dziecko.
Przyznaj. Są dziwne.
To nie dlatego, bo są dziwne.
Naprawdę nie rozumiesz?
- To dlaczego, mądralo? - Posłuchaj.
Ubiera się na czarno, bo chce ukryć swoją kobiecość,
a ją ubiera jak dziecko, by faceci trzymali się z daleka.
Nie są dziwne.
Są samotne i bezbronne.
Poznam wariata, gdy go zobaczę, okej?
Nie są takie jak my.
Może właśnie dlatego źle o nich myślisz.
Idź na śniadanie. Przyjdę tam.
Dobrze.
Patrz. To mama tej pięknej dziewczyny.
Dzień dobry. Jak się pani ma?
- Dobrze, że pani nie wyjechała. - Jak się ma córka?
- Jak długo zostaniecie? - Zostaniecie długo?
Niech Bóg ją błogosławi. To urocze dziecko.
- Długo zostaniecie? - Przepraszam.
- Co zrobiłyśmy? - Jest...
Dobrze.
- Chodź. - Dokąd?
To ta ładna dziewczyna.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Czyż nie jest taka piękna, jak mówiłam?
Jest ładna.
- Bambi. - Już idę, Mamo.
Spójrz na nią. Cieszy się na widok mamy.
To jej matka?
Tak. Znasz ją?
Nie jestem pewna,
ale wydaje mi się, że tak.
Dobrze ją znam.
Nie widzisz, że jest krzywo?
Muszka powinna być prosto. Sprawdzaj to często.
Tak jest.
- Co one knują? - Codziennie wychodzą na zakupy.
- Czemu nie widziałem ich na kolacji? - Nie jedzą w restauracji.
Dziewczyna przychodzi po jedzenie. Jedzą w swoim pokoju.
- Z dala od wścibskich oczu. - Tak.
Kobieta nakrzyczała na kilku gości.
Wprawiła ich w zakłopotanie.
Ktoś z obsługi widział,
jak rozpaliły ognisko i spaliły autko na plaży.
Zostawcie je przy drzwiach. Zabierzemy je.
Jak sobie pani życzy.
PROSZĘ NIE PRZESZKADZAĆ
Dawaj.
Matka kupiła wszystkie czarne rzeczy, które na nią pasowały.
A córce kupiła ubrania dla dzieci.
Mówiłaś, że ubrania są w pudłach.
Nie wiem.
Co jest w tych pudłach?
Dowiem się.
Boże. Ma na ich punkcie obsesję.
Halo? Tu recepcja. Chciałem zapytać o pudła z pokoju 1313.
- Co w nich jest? - Nie wiem. To nie była moja zmiana.
- Poprzednia zmiana prała rzeczy? - Tak.
Ale pudełka powinny tam być.
- Otwórz i sprawdź. - Nie chcę.
- Zaraz wrócę. - Co?
Zanoszą je na górę.
Muszę sprawdzić. Zobaczymy.
- To głupie. - Cicho.
Pani rzeczy.
- Wszystko tu jest? - Tak.
Proszę je zostawić.
Niektóre z nich są naprawdę ciężkie.
Proszę robić, co mówię.
Kto wie, co w nich jest. Ona nikogo nie wpuszcza.
Co masz na myśli?
Nie sprzątałaś tam?
Wracaj do pracy.
Coś musiało się stać. Wszyscy to czuliśmy.
Ale jak, kiedy i z kim...
Skupiliśmy się na nich.
Obserwowaliśmy ich każdy krok.
Poza pokojem. Nie mieliśmy pojęcia, co się w nim dzieje.
Nie jadły dziś śniadania. To nowość.
- Nie były na basenie. - Nie widziałam ich.
Może się wymeldowały.
Nie. Przyjechały tu taksówką. Chyba wyszły.
Kupiły toaletkę.
- Toaletkę? Rety. - Toaletkę?
Czegoś takiego można by się po nich spodziewać.
Kto wnosi toaletkę do hotelu?
Co nie? Kto wie, co tam jest.
Nikogo nie wpuszczają.
Dobra. Bądźcie gotowi. Wejdziemy tam podczas kolacji.
- Co? - Poważnie?
Ale one nie chodzą na kolację.
Pójdą. Kiedyś będą musiały.
Wtedy wejdziemy do tego pokoju.
Dobra?
Jestem pod wrażeniem, że namówiłam cię na kolację.
Co to ma znaczyć?
Cieszę się, gdy widzę, jak lśnisz.
Matka potrafi lśnić, kiedy chce.
Potrafi błyszczeć, kiedy chce.
Ale nie robi tego.
Nie chce przyciągać uwagi.
Szczęście to rzadkość dla Fałszywych Dusz.
Ale dla nas? Nie.
Witam. Mogę prosić o numer pokoju?
- 1313. - 1313.
Proszę za mną.
Proszę. Stolik dla pań.
- Mamo, co to ma znaczyć? - Nie wiem, kochanie.
Matka i córka są w restauracji.
Musimy to zrobić teraz.
Szef nie może się dowiedzieć.
Wiemy.
Podejmujemy to ryzyko?
- Tak. - Tak.
- Szybko. - Chodźmy.
Weź klucz. Spotkajmy się tam.
Dobra.
Widzisz, jak nas traktują?
Patrzą na nas z góry, bo nie jesteśmy takie jak oni.
- W porządku, mamo. - Nie!
Nie odpuścimy im.
Przepraszam.
Zobaczmy, co powie Pan Dyniowa Twarz.
Mamo, proszę.
Kochanie.
Nie skrzywdzę nikogo, kto na to nie zasługuje.
Uwierz mi.
Zawsze tak jest.
Matka zawsze musi dać komuś nauczkę.
Mówię do ciebie.
Przepraszam.
Czasem agentowi biura podróży,
czasem kierownikowi hotelu,
czasem szefowi sali.
Wzywała mnie pani? W czym mogę pomóc?
Proszę się rozejrzeć.
Widzi pan inny stolik, który jest taki mały jak nasz?
Nie rozumiem, o co pani chodzi.
Chodzi mi o to,
dlaczego uznaliście, że zasługujemy na ten stolik?
Nie był odpowiedni dla innych osób tutaj?
Tylko ten był dostępny.
W wielkim pięciogwiazdkowym hotelu? Doprawdy?
Co?
Uważam,
że specjalnie daliście nam ten stolik.
Dlaczego? Nasi pracownicy popełnili błąd.
Czyżby?
A który pracownik?
Zapytajmy go, czy to był błąd. Gdzie jest?
Ma pani rację. Wynagrodzę paniom to.
Co pan wynagrodzi?
- Stolik. - Nie.
Ten malutki stoliczek.
Znowu ma pani rację.
Proszę wskazać, przy którym chciałaby pani usiąść.
Poprosimy jakikolwiek, byle nie ten.
Oczywiście.
Chcę też, by pańska bezczelność została ukarana.
Bezczelność?
Udawał pan, że nic się nie stało, zamiast rozwiązać problem i przeprosić.
Przepraszam, ale nie przesadza pani?
Nie. Jeszcze nie przesadziłam.
Wiedziałby pan o tym.
- Chodźmy. - Tak.
Przepraszam. To ja nalegałam.
- Tak mi przykro. - Cicho, skarbie.
To nie była twoja wina.
- Nie zadręczaj się. - Proszę pani.
Idź do naszego pokoju.
Ty i twoja córka przeszkadzacie innym.
Jeśli coś takiego się powtórzy,
będę musiał cię rozliczyć i wyrzucić z hotelu.
Spóźnił się pan. Już jesteśmy rozliczone.
Dziś wyjedziemy.
Tym lepiej.
Zabierz swoją dziwaczną córkę i jedź...
Zabierz swoją dziwaczną córkę i jedź.
Żeby ludzie mieli spokój.
To niedorzeczne.
Gdzie karta? Gdzie ona jest?
Przygotuj auto.
- Niedługo wyjeżdżam. - Tak jest.
Dziwaczna córka?
Dobra. Zabiorę ją i wyjadę.
To ty.
Wiedziałam, że cię znam.
Jesteś tą córką.
Wiem, że ty też mnie poznajesz.
Stój! Dokąd idziesz?
Bambi.
Zostawiłam ci kartę, Matko.
Nieważne. Już czas.
- Wyjeżdżamy? - I to już.
Jest tu starsza kobieta, nasza daleka krewna.
Rozpoznała mnie.
Tak?
Na pewno da im znać. Wyślą za nami swoje psy.
- Mam torbę, Mamo. - Dobrze. Przebierz się.
Zaczekaj, kochanie.
- Chodźmy schodami. - Tak, Matko.
Do widzenia.
Dziękuję.
- Na razie. - Dzięki.
Poznałam ją. Wiem, kim ona jest.
- Kto? Matka pięknej dziewczyny? - Tak.
Skąd ją znasz?
- Jestem jej krewną. - Naprawdę?
Zaginęła, gdy zamordowano jej matkę.
- Co? - Zamordowano jej matkę?
Straszny wypadek.
Wciąż to pamiętam. Wciąż dostaję gęsiej skórki.
- Mamo? - Uważaj, Bambi.
Wezwijcie policję!
- Mamo, co się dzieje? - Skąd mam wiedzieć? Chodź.
Mamo, co robisz?
- Gotowi? - Oczywiście.
Musimy wyjść z hotelu.
Mamo...
- Otwieram. - Śmiało.
Co robimy?
Wchodzimy. Otwieraj. Chodźmy.
- Dawaj go! Dalej! - Daj go tutaj! Dalej!
Otwórz zawór!
Potrzebna nam taksówka.
Mamo, co zrobiłyśmy?
Narobiłyśmy zamieszania, ale udało nam się wyjść.
Mamo, tam jest taksówka.
Dobrze.
Zachowaj spokój. Nie musimy się śpieszyć.
Wsiadaj. Śmiało.
Na dworzec.
Śpieszymy się. Autobus odjeżdża za 15 minut.
- Nasz autobus? - Cicho.
Co do...
Patrzcie, co zrobiły w pokoju.
Patrzcie na te rzeczy.
Spójrzcie na to.
Podobają mi się. Patrzcie, jakie piękne.
Urocze. Takie miękkie.
Przerobiły pokój. Wyglądał inaczej.
Nigdy czegoś takiego nie widziałam.
Wszyscy byli zaskoczeni.
Gdzie to jest? Gdzie jest to, co ukrywają?
- Niczego nie ukrywają. - Jak to?
Czemu nikogo nie wpuszczały?
A ty czemu?
Czemu co?
Nie wpuszczasz obcych do domu.
Co to ma do rzeczy?
Zrozumiesz wreszcie?
To ich dom. Dlatego nikogo nie wpuszczają.
Siedziałyśmy w autobusie po 15 minutach.
Nie wiemy, dokąd jedzie. To bez znaczenia.
W tej chwili liczy się tylko
ucieczka.
Dziewczyna była ładna.
Była śliczna.
Ale nikt z nas nie pomyślał, by zapytać, czy nic jej nie jest.
Kochanie. Uciekasz. Rozumiemy.
Ale dokąd uciekasz?
Osoba, przed którą powinnaś uciekać, jest tuż obok.
112 POGOTOWIE RATUNKOWE
Napisy: Agnieszka Otawska