Minęło wiele miesięcy, odkąd opuściłyśmy hotel.
Jesteśmy z Matką w Bajecznym Miejscu.
Mówi, że śnieg dobrze nam zrobi.
Że przykryje nasze kłopoty.
PRZED KIM UCIEKAMY, MAMO?
Co się dzieje, Bambi?
Nie mogę spać, Mamo.
Połóż się odwrotnie.
Zamknij oczy. Zaraz zaśniesz.
Coś jest w mojej poduszce.
To znaczy?
Tutaj.
Rozpruj ją.
- Znalazłam. - Pokaż.
DOKTOR
To nie daje ci spać.
To boli, Mamo.
To bardzo boli.
To dlatego Matka nie może spać.
Bo jej poduszkę wypełnia przeszłość.
Bo ją niepokoi. Przysparza cierpienia.
Teraz rozumiem, dlaczego często wstaje, by zapalić.
Nieważne, jak bardzo się starała.
Mnie też coś niepokoi w zawartości mojej poduszki.
- Cicho. - Proszę!
Nie rób tego.
Wszystko dobrze?
Co tu robimy? Czemu jesteśmy w tym zimnym miejscu?
Tutaj nas nie znajdą.
Nie pomyślą o takim miejscu. Właśnie dlatego.
Ale możemy wyjechać.
Złapmy taksówkę.
Ty jesteś najważniejsza.
Nieprawda.
Nie mów tak.
Dbam o ciebie, nawet jeśli ci nie mówię.
- Mamo. - Tak?
Pamiętasz, jak pojechałaś do banku?
Tak.
Miałam pojechać nad zatokę.
- Nie tak było... - Bambi, skarbie.
Słuchasz mnie? Co ci mówiłam?
Co mi mówiłaś?
Powiem tylko tyle.
Pamiętasz te dzieci,
które na plaży naśmiewały się z dziewczynki z wiaderkiem?
Pamiętam te dzieci. Miałam pięć czy sześć lat.
- Patrzcie na nią! - Byłyśmy na plaży.
Patrzcie na jej wiaderko! Idiotka!
Bambi? Co się stało?
Zrobiły ci coś?
Nie chciały się ze mną bawić.
Mówią, że mam małe wiaderko.
Pomyśl, jak bardzo chciałam dać nauczkę ich rodzicom.
Hej, Bambi.
Wciśnij przycisk Skasuj.
Zapomnij o tym.
Twoje łzy paliły mnie w pierś.
Spływały mi prosto do serca.
Wtedy twoja mama złożyła Przysięgę Bambi.
- Masz Przysięgę Bambi? - Obie ją mamy.
- Nie wiem, jak brzmi. - Wiesz.
Wyszeptałam ci ją do ucha, gdy płakałaś.
Nie pamiętam.
Przypomnisz sobie.
Bo jest już w tobie.
Jesteśmy z Matką bardzo szczęśliwe.
Ale czasem przytrafiają nam się złe rzeczy.
Przez nich.
Mama tej pięknej dziewczyny trochę ją zaniedbuje.
Czemu jeszcze nie śpi?
Ta kobieta ma obsesję na punkcie Matki.
Z powodu jej wyglądu przezywamy ją Potworą z Hollywood.
Czemu one takie są?
Potwora z Hollywood znów atakuje dobrymi radami.
Chodźmy do pokoju.
Mamo, spójrz.
Kolejne zagubione stworzenie.
Zgubiłeś się?
Nie masz nikogo?
Nawet mamy?
Na pewno jest w pobliżu.
- Czy ona nie wygląda jak Przecinaczka? - Tak.
Uwaga, nadchodzi!
Nie rób tego. Straszysz mnie.
Bambi.
Chcesz go zabrać do pokoju? Na pewno jest głodny.
- Pewnie. - Chodź.
Nie wiemy, czy dziewczyna wie o zabójstwie.
Albo czy jest wspólniczką. Brak dowodów.
Wydaje się czysta.
Kto wie, co przyniesie jutro.
Dwa hotele, dwa morderstwa.
W obu miały inne fałszywe dokumenty.
Brak prawdziwych nazwisk, brak adresów.
Brak kartotek.
Żadnych telefonów, kart kredytowych.
Są nie do namierzenia.
Niezwykłe.
O czym ty mówisz?
Są nie do namierzenia? To jest niezwykłe?
Są międzynarodowymi terrorystkami?
Powiedzcie, jeśli sobie nie radzicie.
Radzimy sobie.
Sprawdzamy nagrania z dworca i lotniska.
Jesteśmy blisko.
Mijają miesiące. Nie marnujcie czasu.
Macie je złapać.
Do roboty.
Proszę, mały.
Cieszę się, że go zabrałyśmy.
Ja też.
Matka nie znosi mojego smutku.
Kto wie, co by zrobiła, gdyby wiedziała, że to wina Doktora.
Cicho. Przez ciebie nas wyrzucą.
Dziękuje nam na swój sposób.
Może ten nicpoń jest powodem, dla którego tu jesteśmy.
Jak to?
Żeby go nakarmić.
By mógł uleczyć nasze mroczne serca.
Matka jest czarodziejką.
Potrafi wyciągnąć mnie z morza smutku.
Miałam kiedyś psa.
Nigdy mi nie mówiłaś. Jaki był?
Był potwornie głośny, niespokojny i opiekuńczy.
A do tego był szalony i niedoskonały.
Królowa Lodu go nienawidziła.
Czemu „szalony i niedoskonały”?
Bo wszystkiego się bał.
Dlatego był agresywny.
Bez powodu
miał w sobie ogromny strach.
Nasza córeczka uznała,
że zasłużyliśmy na skandal.
Tak okazuje swoją wdzięczność.
Nie pomyślałaś o konsekwencjach? Że zmieszają nas z błotem?
Nie.
Pomyślałaś.
Jakbyśmy z jednym dzieckiem mieli za mało problemów?
Kto jest ojcem tego czegoś? Mów.
Odpowiadaj!
Niech ktoś uciszy tego świra!
Załatwimy sprawę, zanim twój tata lub ktokolwiek inny się dowie.
Zaraz znajdę lekarza.
Nie pójdę do lekarza.
Co?
Spójrz mi w oczy i powtórz.
Nie pójdziemy do lekarza.
Powiedz swojemu sługusowi, żeby zostawił mojego psa.
Wynocha!
Nie tknęłaś śniadania.
Nie jestem głodna.
Nudzi mnie jedzenie.
Przejadło mi się.
To dlatego, że rozmawiałyśmy o twoim psie?
Źle się skończyło, prawda?
Nie masz pojęcia, jak daleko sięga podłość Babci.
Olej silnikowy...
HAMULCE
Płyn hamulcowy.
Co oni ci zrobili?
Co ci zrobili?
Jak mogli?
Nie pozwolę wam zabić mojego dziecka.
Nie zabijecie mojego dziecka.
Przykro mi z powodu twojego psa.
Dużo przeszłaś.
Ciebie to nie czeka.
Póki tu jestem.
Dzień dobry.
Powinna pani nakarmić tę ślicznotkę czymś zdrowym.
Nie powinna jeść byle czego.
Naprawdę musimy znosić jej złote rady?
Oczywiście, że nie.
Ale ona tego nie rozumie.
Nasza niechęć do niej
poprawia jej samopoczucie.
Krem.
- Co powiedziała? - Nie wiem.
Powiedziałam krem.
Wygląda na to, że mama o nim zapomniała.
Ma spierzchniętą skórę z zimna.
- Czego oni od nas chcą? - Kto?
Oni.
Potwora z Hollywood,
Gaduła,
Właściciel Hotelu.
I...
Doktor.
Nie są samotni jak my.
Mają małżonków, przyjaciół.
Mają domy.
Czemu nas nękają?
Bo widzą,
że nie zawracamy sobie głowy rzeczami, o które oni walczą.
Dlatego myślą, że jesteśmy słabe
i próbują nas zdominować.
Dlatego muszę dać im nauczkę.
Jedz.
Co jest? Coś nowego?
Wyjeżdżały za granicę z różnymi dokumentami.
Londyn, Nowy Jork, Indie. I tutejsze hotele.
Zatrzymują się nad Morzem Egejskim lub Śródziemnym.
Wielkie hotele, duże pokoje.
Po śmierci doktora przeniosły się do innego hotelu.
Mieszkają w hotelach.
To niedorzeczne. Nie mają domu?
Skąd mają pieniądze?
Nie znamy ich prawdziwej tożsamości,
więc trudno nam na to odpowiedzieć.
Mamy też nagrania z kamer.
Autobus jechał w kierunku Ürgüp i Kapadocji.
Jadą w głąb lądu.
- Aresztujcie je. - Tak jest.
Najpierw musimy ustalić, w którym są hotelu.
Dobra. Ułatwię wam pracę.
Jedźcie już, a ja roześlę zdjęcia do hoteli.
- Dobrze. - Może się uda.
Tak jest.
Proszę.
Wracaj szybko, dobrze?
Wrócę, jak tylko znajdę jego matkę.
Chodź do mnie. Chodź.
Chodź. Szybko.
Chodź.
Matka mówi, że kiedyś mnie uwolni.
Matka może robić wszystko.
Może mnie uwolnić, jeśli zechce.
Ale nawet wtedy, gdy będę wolna,
zostanę z nią.
Nie wygłupiaj się.
Zawołaj swoją matkę.
Hej! Wracaj. Dokąd idziesz?
Wracaj tu. Hej! Musimy znaleźć twoją matkę.
Gdzie jesteś?
Jesteś tu?
Nikogo tu nie ma. Kto to zobaczy?
Hej! Co tu robisz? Na co się gapisz?
Przepraszam. Szukam psa.
Jakiego psa, kretynko?
Na litość boską.
Bardzo przepraszam.
Idź już. Spadaj!
Dobra. Uspokój się.
Nie wiem. Przestraszyła mnie.
Czytałam o hotelowym zabójcy.
Hotelowy zabójca?
Nie słyszałeś?
Przeciął gardło hotelowemu lekarzowi.
O rany.
A wcześniej właścicielowi hotelu.
- Nazywają go Przecinakiem. - Daj spokój.
Przeciął gardło hotelowemu lekarzowi.
A wcześniej właścicielowi hotelu.
Bambi? Nic ci nie jest?
Coś się stało? Ktoś ci coś zrobił?
Mów. Słucham.
Biegałam jak szalona za Nicponiem i jego matką.
Brak mi tchu.
Zaraz mi serce wyskoczy.
Dziecko.
Co się stało?
Możemy już iść do pokoju?
Chce mi się pić.
Bambi.
Chce mi się pić.
Odwodniłam się.
Był taki szczęśliwy z matką.
Poszłam z nimi przez tajne przejścia.
Chce mi się pić od biegania.
Powinnam to wypić.
Przepraszam. Tak mi przykro.
Skarbie, przestań.
Powiedz mi, co się stało.
Spójrz mi w oczy.
Nic się nie stało.
Nikt mi nic nie zrobił.
Muszę się przebrać.
PASZPORT
Mamusiu.
Przypomniałam sobie Przysięgę Bambi.
Możesz płakać tylko przeze mnie.
A ja przez ciebie.
Po to masz matkę.
Została...
by dać nauczkę tym, którzy cię krzywdzą.
Nie zadawaj trudnych pytań.
Nie czas na to.
Zrobiłaś to dla mnie. Przeze mnie.
Czekaj!
Możesz zaczekać?
Wysłuchaj mnie.
Nie uciekamy przed nikim. Rozumiem, mamo.
Moi dziadkowie nie żyją. Ich sługusy nas nie ścigają.
Posłuchaj, skarbie.
Wiem, przed kim uciekamy.
Wiem, co się stało z Doktorem i Właścicielem.
Zrobiłaś to przeze mnie.
Nie!
Nie krzywdzę nikogo, kto na to nie zasługuje.
Nie obwiniaj się.
- Wiem, że chcesz teraz uciec. - Mamo.
- Patrzysz na mnie inaczej. - Mamo!
Biedactwo. Co ma zrobić? Jasne, że płacze.
Bo mama o nią nie dba.
Tak, o to chodzi.
Mama tej pięknej dziewczyny ciągle ją zaniedbuje.
Wreszcie przemówiła.
Mam nadzieję, że to wystarczy, by dać nam spokój.
- Chodźmy. - Co to miało znaczyć?
Nie wyraziłam się jasno?
Bardzo was polubiłam.
Różnicie się od innych.
Posłuchaj, idiotko.
Denerwuje nas twoja obecność. Zrozum to wreszcie.
Jest pani niegrzeczna.
Nikt nigdy tak do mnie nie mówił.
Czemu płaczesz? Co zrobiły?
Obraziła mnie.
Byłam dla nich miła, bo są same.
Było mi ich żal.
Jesteś chora na głowę.
Jesteś chorą osobą, która nęka ludzi, udając, że jest miła.
Za kogo ty się masz? Nie mów tak do niej.
Pańska żona jest chora na głowę.
Na moście jest jakaś awantura.
Wiesz, kim jestem?
Tak. Jesteś dupkiem.
- Zaraz jej przyłożę. Trzymajcie mnie. - To wariatka.
- Proszę się uspokoić. - Daj spokój.
Spokojnie, kochanie.
Proszę się uspokoić.
Dosyć!
Czego wy od nas chcecie?
Kochanie!
Szkoda, że nie miałam twojego noża.
Nie wygłupiaj się. Pakuj się.
Musimy natychmiast opuścić hotel.
Coś jej się stało?
Nie ma czasu na pytania.
Co się dzieje?
Taxi.
Jadę, chłopaki.
Na dworzec. Mamy autobus za 15 minut.
Nie ma ich w pokoju.
Sprawdziłeś lobby?
Tak. Nigdzie ich nie ma.
Słucham.
Zachowuj się normalnie.
Wieziesz matkę z córką? Policja chce wiedzieć.
Dobra. Nie ma sprawy.
Dobra. Nie martw się.
Pojadę tam z dworca.
Proszę stanąć.
Wysiadamy.
Co takiego?
Proszę stanąć. Zapłacę za całą trasę.
Nie dojechaliśmy.
Nie słyszał pan? Proszę stanąć.
- Chodź. - Proszę nie trzaskać.
Tędy.
Dokąd?
Proszę jechać. Powiem po drodze.
Teraz możemy się odprężyć.
Pytaj, o co chcesz.
Czemu nagle uciekłyśmy, mamo?
Bo starszy pan ciągle wisiał na telefonie.
Rozmowa taksówkarza mnie zestresowała.
OCHRONA
Proszę przejść.
Coś się stało z Potworą z Hollywood?
Do diabła z Potworą z Hollywood.
To wszystko jej wina.
Hej. Przepraszam.
Proszę zdjąć pasek i spróbować ponownie.
Chodźmy po bilety.
Chodź.
Paski i zegarki...
Jesteśmy przy dworcu.
Tak. Jesteśmy w okolicy.
Okej. Dobra.
Jadą taksówką na dworzec.
Chodźmy.
- Gdzie jest wyjście? - Tędy.
Odpowiesz mi?
Tak, skarbie.
Nic się nie stało Potworze ani jej mężowi.
Uciekłyśmy z powodu starca z telefonem?
Ten staruszek był szefem ochrony hotelu.
Zapewne emerytowanym gliną.
Nadciągają ciemne chmury. Czuję to. Ścigają nas.
Chodź.
Wyszły z taksówki w pośpiechu.
Co teraz robimy?
Nie rozumiem. To dworzec czy lotnisko?
- Co się stało? - Ci dwaj.
- Co z nimi? - To chyba gliniarze.
- Skąd wiesz? - Po prostu wiem.
Umiem rozpoznać policjanta.
Poinformujemy centralę.
To gliniarze.
Twoja mama nie raz ratowała nas z takich kłopotów.
Staruszek powiadomił policję,
a taksówkarz przekazał im trasę.
- Musimy coś zrobić. - Wyjedziemy za granicę.
I to jak najszybciej.
Skoro tak mówisz.
- Chodźmy po bilety. - Chodźmy.
Chcesz coś powiedzieć?
Tak.
Naucz mnie tego, Mamo.
Czego?
Jak wyczuwać kłopoty.
Jak przed nimi uciekać.
Jak rozpoznać tajniaków.
Naucz mnie wszystkiego.
A po co?
Bym mogła karać Fałszywe Dusze, które z nami zadzierają.
Spodobało ci się?
Nie masz pojęcia.
Nauczę cię, ale pamiętaj to, co ci powiem.
Jeśli ryzykujesz walkę z potworami,
sama możesz się jednym stać.
Napisy: Agnieszka Otawska