Jutro stąd wyjeżdżamy.
Popłyniemy na pobliską wyspę.
To grecka wyspa.
Będziemy tam mieszkać?
Będziemy zwiedzać świat.
Jak za dawnych czasów.
Tęsknię za Londynem.
Za Indiami i Goa też.
To były czasy.
Wrócimy tam.
Wszystko będzie dobrze.
Mamy dość pieniędzy?
Wypłacimy wszystko, co mamy.
Rozmawiałam z bankiem. Jutro będą gotowe.
Wynajęłam łódź.
I nigdy tu nie wrócimy?
Kto wie, Bambi. Może.
Ciągle się do mnie uśmiechasz,
ale czuję, że się martwisz tym,
czy coś pójdzie nie tak.
PRZED KIM UCIEKAMY, MAMO?
Znaleźliśmy taksówkę.
- Zawiózł je na lotnisko. - Dawaj. Depnij.
Tak, jesteśmy na lotnisku.
Tak. Sprawdzimy monitoring.
Potwierdzimy, dokąd poleciały.
Tak jest.
- Dzień dobry. - Dzięki.
Za mną. Wszystko gotowe.
Otwórz przejście. Chodźcie.
To miejsce staje się wspomnieniem.
Czuję się, jakbym już była na wyspie.
Te kwiaty to tylko wspomnienie.
Urocze wspomnienie planu ucieczki.
Gdybym miała wstążkę,
nauczyłabym cię pleść wianek.
Jak to robisz, Matko?
Babcia mnie nauczyła.
Miałaś babcię?
Oczywiście.
Kochałam ją.
Każde dziecko ma babcię.
Ja nie.
I nigdy nie miałam.
Ani taty, ani dziadka.
Mam tylko ciebie.
Spójrz. Babcia mi go dała.
Tuż przed śmiercią.
Chciałam się do niej wprowadzić.
Na pewno byłabym szczęśliwsza.
Proszę. Włóż go.
- Co? - Włóż go.
Jest twój.
- Naprawdę? - Tak.
Dzielę się z tobą moją babcią, Bambi.
To teraz ja też mam babcię.
Przepraszam. Dostanę białą wstążkę?
Przepraszam. Szukam białej wstążki, ale...
Potrzebujesz czegoś?
Mogę ci pomóc.
Potrzebuję białej wstążki.
Białej wstążki?
Powinniśmy taką mieć.
Tak. Proszę.
Po co ci ona?
Będziemy pleść wianki.
Naprawdę?
Piękne kwiaty.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Myślę, że ma syndrom sztokholmski.
Matka uzależniła ją od siebie, zastraszając ją.
Im bardziej się boi, tym bardziej się do niej przywiązuje.
Tak uważałam na początku.
Ale to nie tak.
Chodzi o córkę.
Cały strach i chęć ucieczki wyssała z mlekiem matki.
Dorasta, cały czas je chłonąc.
Przyjmuje wszystko, co pochodzi od matki.
Która bez córki
zeskoczyłaby z dachu albo połknęłaby jakieś pigułki.
Ale zrozumiałam to dopiero,
gdy dowiedziałam się, kim są.
Tak, Mamo?
Tak pokazywała mi to Babcia. Dobra robota.
Co teraz?
Robisz tak.
Co ty na to?
- Piękny. - Proszę. Włóż go.
Ładnie wygląda.
- Chcę taki zrobić. - Śmiało.
Dobrze.
To tak...
Powinnyśmy mieć dom, Bambi.
Zawsze powtarzałaś, że nie chcesz domu.
Że my jesteśmy domem dla siebie.
Może nadszedł już czas.
Matka ma dość uciekania.
Ze względu na mnie.
Kiedy podali mi cię w szpitalu,
byłaś okropnie brzydka.
Buzię miałaś pomarszczoną i czerwoną jak burak.
Nie miałaś szyi.
Bałaś się, że będę brzydka?
Nie kochałabyś mnie?
Pierwszy raz zobaczyłam niemowlę.
Przynajmniej z bliska.
Rzuciłaś mi się do piersi.
Twoje zaufanie mnie zaskoczyło.
Jakby była twoim prywatnym poidełkiem.
Nie wiedziałam, co robić.
To była dla mnie nowość. Nie znałam takiego uczucia.
Teraz wiem, co miałaś na myśli, Matko.
Nie chciałaś mnie?
Nie. Nie chciałam.
Myślałam: „Co mam z nią zrobić?”.
„Myśli, że moja pierś jest jej”.
„Wkrótce zażąda mojej duszy”.
„I zawsze będę musiała uciekać”.
„Gdyby nie ona, może bym nie musiała”.
Tak myślałaś, Mamo?
Tak myślałam, skarbie.
Zabrali cię na oddział noworodków.
Założyli ci plastikową bransoletkę.
Było na niej twoje imię.
By cię z nikim nie pomylić.
Ciebie się nie dało pomylić.
Nie wiedziałam, kim jesteś.
Chciałaś odejść?
Tak.
Tamtej nocy
chciałam cię tam zostawić i uciec.
Myślałam, że i tak mnie nie znasz.
Że po prostu o tobie zapomnę.
Że jakiś daleki krewny cię przygarnie.
Naprawdę mnie porzuciłaś?
Przyjechali czarnymi autami.
Krewni.
Patrzyłam, jak wysiadają, ich kierowcy otwierali im drzwi.
Widziałam, jak patrzą na ciebie zza szyby.
Aż mnie przechodziły ciarki na samą myśl.
Czyli mnie nie zostawiłaś?
Nie uciekłaś?
Nie.
Nie mogłam odejść.
Nie mogłam uciec.
Jak mogłam zostawić takie maleństwo?
Wtedy zrozumiałam,
że należysz do mnie.
Uznałam, że możemy uciec razem.
„Możemy uciekać razem, ale nie mogę uciec przed nią”.
„Nigdy nie ucieknę
od tej brzydkiej, buraczanej, trzykilogramowej istotki”.
„Zmieni się w kogoś innego”.
„Kogoś, kto mnie pokocha”.
„Bardziej niż ktokolwiek inny”.
„A ja ją pokocham”.
„To moja córka”.
„To moje dziecko”.
To nagranie, o które pan prosił.
Możesz pokazać fragment z wejścia na pokład?
Możesz zrobić zbliżenie?
Szefie.
Znaleźliśmy lot. Chyba wiemy, gdzie są.
Oczywiście, że tak. Powiadomiliśmy lokalną policję.
Sprawdzają wszystkie hotele.
Dobrze. Będziemy tam za godzinę lub dwie.
Dobrze. Coś jeszcze?
Tak jest.
- Mamy lot za godzinę. - Dobrze. Chodźmy.
Dzięki.
Postawię je tutaj.
A ja te tutaj.
Pokój wygląda ładnie.
Kolejne miłe wspomnienie do zabrania na wyspę.
Zapomniałaś o tym.
Zostawiłam go celowo.
Jako prezent dla kogoś.
Niech zgadnę.
Dla szefowej ochrony.
Polubiłaś ją.
- Proszę. - Zaraz wrócę.
- Tylko szybko. - Dobrze.
- Dobry wieczór. - Cześć.
To dla pani.
O rety.
Piękny.
Dziękuję.
Na pewno będę go nosić
i będzie mi o tobie przypominał.
Też będę panią wspominać. I za panią tęsknić.
Skarbie.
Jesteś urocza.
Nie martw się. Zawsze możesz tu wrócić, prawda?
Wątpię.
Wyjeżdżamy na dobre.
To znaczy?
Po prostu...
Wyjeżdżamy.
Za granicę?
Powinnam wracać.
Dobrze.
Coś cię trapi?
Kochanie.
Do widzenia.
Tak. Jestem z policji. Zadowolony?
Chcę zapytać o jednego z hotelowych gości.
Nikt tam nie odbiera. To wkurzające.
- Szukamy mamy i córki. - Słyszy mnie pan?
Wysłałam zdjęcia.
Sprawdźcie listę gości.
- Dziękuję. - Jest pan pewien?
Komendancie, mamy je.
Cicho! Cisza!
- Chcę rozmawiać z szefową ochrony. - Już ją proszę.
- Kto to? - Policja pyta o matkę i córkę ze 103.
Słucham.
Dobry wieczór.
Chcemy potwierdzić, że dwie gościnie wciąż tam są.
To kwestia bezpieczeństwa.
Kolega pokazuje mi ich zdjęcie.
Czy matka i córka ze zdjęć są obecnie w hotelu?
Tak, nadal tu są.
To dobrze.
Mogę jakoś pomóc?
Nie. Jedziemy. Proszę zachować spokój.
- Rozumiem. - Dobranoc.
Jedziemy.
Chodźcie! Ruszać się!
- W czym problem? - Chcą coś sprawdzić.
- Ciekawe, co się stało. - Wkrótce się dowiemy.
Wracajmy do pracy.
Hej, mały! Auta gotowe?
Tak. Czekają na nas.
Na co czekamy? Aresztujmy ją.
- Jedźmy! - Co się dzieje?
Jak to?
To tylko mama i córka.
„Tylko”? Mordowała ludzi w całym kraju.
Najwyraźniej jej nie doceniliście.
Nie zabieramy nikogo ze sobą. Wy tu zostajecie.
Ja pojadę.
My się tym zajmiemy.
Chodźmy. Ruchy!
Do wozów. Nie traćcie czasu. Jazda!
Pieprz się.
- Kto mówi? - Recepcja.
Słucham.
Dzwonili z policji.
Sprawdzili pani dane.
Chyba chcą się z panią zobaczyć.
Pomyślałam, że dam pani znać.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Bambi. Śpisz?
Tak, Matko?
Idą po nas.
Mam torby, Mamo.
Sprawdzę wyjście.
Jak to wygląda?
Wydostaniemy się,
ale musimy działać szybko.
Zaraz będziemy gotowe. Już prawie.
Słuchaj. Weź kilku ludzi i zabezpiecz tyły.
- Tak jest. - Chodźmy.
Chodźcie ze mną.
- Dobry wieczór. - Pokój?
- Pokój 103. - Klucz.
Daj klucz uniwersalny.
Na ziemię!
Czysto!
Jakim cudem?
Szefie!
- Gdzie one są? - Szefie.
- Tak? - Okno.
Kurwa.
Niech to szlag.
Zbierz wszystkich.
Sprawdźcie ulice. Przeszukamy okolicę. Jasne?
Jakby rozpłynęły się w powietrzu.
- Taksówka. - Co?
Odjechały dwie osoby.
Na co się gapisz? Jedziemy!
- Do wozów! Ruchy! - Jedziemy!
Odetnijmy im drogę.
To one. Widzę taksówkę.
Dawaj gazu!
Ścigany pojazd jedzie w stronę wybrzeża.
Odetnijcie im drogę.
W lewo. To skrót. Przetniemy im drogę.
Proszę się zatrzymać! Stać!
Nie ruszaj się!
Stój! Nie ruszaj się!
Otwórz drzwi.
Nie ruszaj się.
Odsuń się.
Gdzie one, do diabła, są?
Dokąd pojechały?
- Co się dzieje? - Nie mam pojęcia.
Co się dzieje?
Nic.
Gdzie one się podziały?
Co się gapisz? Wracamy do hotelu. Ruchy!
Może pan jechać.
Matka chyba wiedziała, że w każdej chwili coś się może stać.
Wiedziała, że ją ścigacie. Wiedziała o nalocie.
Pewnie wyjechały po kolacji.
Skąd to pani wie?
Robię to od lat.
To oczywiste.
Nawet dziewczyna wiedziała, że nadciągają ciemne chmury.
Brzmi pani, jakby mogła napisać o nich książkę.
Ale czegoś nie rozumiem.
Te podejrzenia pani nie zaalarmowały?
A może coś wiesz?
Co pan sugeruje?
Sprawdziliśmy monitoring?
Wciąż sprawdzają nagrania z wejścia do hotelu.
Cofnij o pół godziny.
- Macie coś? - Niestety nie.
A lotnisko?
Na nagraniach ich nie ma.
Na litość boską.
Dworzec?
Sprawdziłem dwa razy. Nic.
- Czegoś nie rozumiem. - Czego?
Załóżmy, że wyjechały po kolacji.
Czemu nie ma ich na nagraniach?
A jeśli nie wyjechały?
- Jesteśmy gotowe. - Chodźmy.
Gdy będziemy na wyspie, to zostanie wspomnieniem.
Płyńmy na naszą wyspę.
Zaczekaj.
Chodź. Ostrożnie.
- W porządku? - Tak.
Zaczekaj, skarbie.
Bambi...
Tak, Matko?
Jeśli wyjdziemy na ulicę, dopadną nas.
Czuję to.
To co robimy?
Spróbujemy czegoś innego.
Czegoś ryzykownego.
Usiądziemy w lobby.
- W lobby? - Tak.
Wiem, że to brzmi jak szaleństwo,
ale uwierz mi, nie zorientują się.
A jeśli tak?
Ulice to pułapka.
Twoja mama to czuje.
Lobby jest odosobnione i ciemne. A to dobrze.
Posłuchaj.
Będziemy tam siedzieć do wschodu słońca.
Potem załapiemy taksówkę
i odfruniemy jak ptaki.
Umowa stoi?
- Dobrze. - Zuch dziewczyna. Chodź.
Słuchaj. Weź kilku ludzi i zabezpiecz tyły.
Tak jest.
Dobry wieczór.
- Pokój? - Pokój 103.
- Klucz. - Daj klucz uniwersalny.
Jest ich wielu. Boję się.
Cicho.
Przytul się i spróbuj zasnąć.
Od razu zauważą głośne dziewczyny.
A głośne i piękne są dostrzegane z daleka.
O czym ty mówisz? Przeszukaj hotel centymetr po centymetrze.
Macie sprawdzić wszędzie!
Mówię, że mogą tam być. Czego nie rozumiesz?
Już jadę. Rozłącz się.
Są jakieś dobre wieści?
- Jeszcze nie. - Jeszcze nic.
- Gdzie jest lobby? - Tędy.
Na litość boską.
Gdzie się ukrywają?
Szefie.
Musi pan to zobaczyć.
Nagranie sprzed dwóch godzin.
Z kamery na ulicy.
Miał rację. Były tu.
Zatrzymaj.
Czy ona się uśmiecha?
Tak.
Uśmiecha się.
Śmieje się z nas.
Szydzi z nas.
Napisy: Agnieszka Otawska