„Słysząc za sobą kroki, Bambi odwrócił się, by spojrzeć”.
„To był on”.
„Było tak, jakby był wszędzie”.
Nigdy tego nie zapomnę.
Głosu Matki, gdy czytała mi Bambiego.
Nigdy.
Chrapliwego głosu Matki.
Matka ma wyjątkowy głos.
„Bambi próbował myśleć,
ale coraz większy hałas, który robił on,
uniemożliwiał Bambiemu myślenie”.
„Pośród krzyków usłyszał szept matki: »Trzymaj się blisko mnie«”.
„Jego matka tak naprawdę krzyczała...”
Na czym skończyłyśmy?
- „Jego matka krzyczała...” - Racja.
„...ale brzmiało to jak szept w tej strasznej wrzawie”.
„Jej słowa dodawały Bambiemu odwagi”.
„Trzymały go blisko, jakby był na łańcuchu”.
„Gdyby nie to, uciekłby bez zastanowienia”.
Znasz to na pamięć.
Tak, Mamo. Następny rozdział też.
Tak?
Pamiętam wszystkie rozdziały.
Wszystko. Całą książkę.
Znam Bambiego na pamięć.
Masz go dość, prawda?
Nie chcę go słuchać.
To nie tak, ale...
po prostu znam go na pamięć.
Czemu nie włożyłaś bluzki w kwiaty?
Wolałam tę.
Nieważne, co włożę,
jak uczeszę włosy,
nie będę już małą dziewczynką, choć tego chcesz.
Nie będę ci już czytać Bambiego.
PRZED KIM UCIEKAMY, MAMO?
Jesteśmy w Starożytnym Mieście.
To dziesięć minut spacerem od hotelu.
Mamo.
Jesteśmy w tym hotelu, bo nie prosili o dokumenty?
Jesteśmy poza zasięgiem. Na jakiś czas musi tak być.
Chodź. Zróbmy zdjęcie.
Matka kupiła aparat. Ciągle robi mi zdjęcia.
Chodź, Bambi.
- Myślałam, że nie lubisz zdjęć. - Nie lubię, gdy ktoś nam je robi.
To dlatego, że dorastam.
Uśmiech.
Chce mnie uwiecznić na zdjęciach, zanim dorosnę.
W porządku?
Czuję ich oddech na karku.
Ścigają nas.
Jest jeszcze coś, ale mi umyka.
- To znaczy? - Nie mogę tego rozgryźć.
Ale jest gorąco.
Nie mogę zebrać myśli.
Sprzedajmy ziemię, weźmy pieniądze i wyjedźmy.
Na co czekamy?
Jeszcze nie.
Powiem ci kiedy.
Musimy być ostrożne.
Jesteśmy tu od kilku dni.
Wciąż nie skontaktowałyśmy się z Agentem.
Obserwujemy jego biuro.
Chodź, Bambi.
Chodź. Zrobimy zdjęcie obok tego.
Nie wiem, jak to przeoczyłyśmy.
Zrobiłaś mi tu zdjęcie wczoraj.
Zrobiłaś mi zdjęcia przy każdym kamieniu w tym miejscu.
Pamiętasz te kamienie tak jak treść Bambiego?
Dobrze się czujesz? Nie chciałam cię zezłościć.
Jest coraz gorzej. Coś nie daje mi spokoju.
Nie zadręczaj się.
Dowiemy się, co jest nie tak. Ty się dowiesz.
Aż tak się o mnie boisz?
Nie chcę, by coś ci się stało.
Moja Bambi. Moje dziecko.
Ścigamy się do hotelu.
- Co? - Biegniemy do hotelu.
Daję ci fory, Mamo. Lepiej wykorzystaj okazję.
Jestem tuż za tobą.
Wygrałaś, Bambi.
Dziecko.
Co się stało?
Widziałaś tam czarny wóz, czy mi się zdawało?
Nie ma takiego auta, Mamo.
Sprawdzę.
Ale...
Jechał tędy.
Jeśli znowu masz zwidy, lepiej zostańmy w pokoju.
Nie wiem, co jest prawdą, a co tylko w mojej głowie.
Siedem lat temu na placu Michała Anioła we Florencji
zamordowano psychicznie chorą kobietę.
Narzędziem zbrodni był nóż.
Byliśmy zaskoczeni, gdy skontaktowała się z nami włoska policja.
Chcieli porównać odciski palców.
Należały do Matki.
Potem dowiedzieliśmy się, że matka z córką były we Florencji,
gdy miało miejsce zabójstwo.
Nie chodzi tylko o Turcję. Ona to robi wszędzie.
W Berlinie, Nowym Jorku, Budapeszcie...
I ma tylko jeden motyw.
Nie dotykać córki.
Ofiara lubiła straszyć małe dziewczynki.
Jeśli gdzieś na siebie wpadły,
a kobieta wystraszyła dziewczynkę...
Teraz przepadły jak kamień w wodę.
Ale w tym samym czasie
po wielu latach pojawił się ojciec.
Więc albo już jest po sprawie, albo wkrótce stanie się coś złego.
Nie jesteśmy za daleko od hotelu, Mamo?
Im dalej, tym lepiej.
Rozumiem.
- A tu? - Może być.
Wybierz ten numer.
Halo?
Dobry. Jestem właścicielką ziemi przy nabrzeżu.
- Pamięta mnie pan? - Oczywiście.
Ale czy pani pamięta?
Nie zostawiła pani numeru. Czekałem.
Mogę tam być za godzinę.
Jeśli ma pan czas.
Oczywiście, że mam czas. Jak mówiłem, czekałem.
Proszę przyjechać. Porozmawiamy przy herbacie.
Załatwmy to szybko.
- Ma pani długopis? Podam adres. - Nie trzeba. Trafię.
Chodź, Bambi.
Halo? W końcu zadzwoniła.
Wreszcie się pojawiła?
Tak. Powiedziała, że będzie za godzinę.
Pamiętaj.
Wszystko ma pójść, jak uzgodniliśmy.
Oczywiście, proszę pana.
- Proszę pana? - Już jadą.
- Coś panu trzeba? - Przygotuj samochód.
To jego ostatni test, prawda?
Tak, skarbie.
Chodź, kochanie.
Widzisz coś?
Nie. A ty?
Czysto.
Na ulicy jest czysto.
Na co on patrzy?
Hej. Przynieś lustro, żebym mógł sprawdzić.
Chodź, kochanie.
Już czas.
Nie za blisko. Zatrzymaj się tu.
- Tutaj? - Tak.
- Jesteś tu, szefie? - Jesteśmy.
- A druga ekipa? - Dojeżdżamy.
Lada chwila się zacznie. Bądźmy gotowi.
- Boisz się, kochanie? - Nie.
Wychowywałam cię ciągle uciekając.
Dorastałaś w zagrożeniu.
Ciągła potrzeba przetrwania
uczyniła cię wyjątkową.
Dzięki tobie jestem wyjątkowa.
Widzimy agenta.
- Przyjąłem. - Przyjąłem.
Nikogo tam nie ma. Chodźmy.
Tak, Mamo.
Mamo.
Bambi?
Tam jest czarny samochód.
- Co? - Za rogiem.
Zobaczyłam jego odbicie.
- Taki, jak auto twojego dziadka? - Jak ten, który zniszczyłyśmy.
Auto widać w lustrze. Spójrz.
To on, kochanie.
On?
To tego nie mogłem rozgryźć.
Dziadek żyje?
Spójrz na węża,
który czeka w zasadzce.
Czekał na ostatni kawałek ziemi. Wiedział, że przyjdziemy.
To na pewno on?
Nie czujesz smrodu jego jadu?
Zwabił nas w pułapkę, wykorzystując Agenta.
Nie możemy się ruszyć.
On to zaplanował. Jest wyrachowany.
Dlaczego, Mamo? Czego od nas chce?
To wąż. Chce mnie.
Ale może...
Tak?
Może chce ciebie.
Znajdźmy innego agenta i sprzedajmy ziemię.
Już za późno.
Na pewno ma ich wszystkich w kieszeni.
Nie damy rady grać z nim w tę grę.
To co teraz zrobimy?
Jedyne, co możemy zrobić.
Nikt się nie pojawił. Co mam zrobić?
Jadę do domu.
Zadzwoń, jak coś się wydarzy.
Dobrze. Przyjadę tam, żeby...
Jedziemy za staruszkiem. Wracajcie do obowiązków.
Przyjąłem.
Operacja odwołana. Wracajcie na posterunek.
To on, Mamo?
We własnej osobie.
Chodź ze mną.
Mamo?
Matko.
Pańskie lekarstwo.
- Potrzebuje pan czegoś? - Możesz odejść.
Dobrej nocy.
Dobranoc.
Koniec zmiany pokojówki.
No bez jaj...
Kierownik hotelu w Nowym Jorku został zadźgany nożykiem.
- To ona? - Możliwe.
Odcisk palca się zgadza.
Koleś miał 195 cm wzrostu.
Rety.
Ona jest malutka.
Jak ona to robi? Nie rozumiem.
Może o to chodzi.
Nikt się tego po niej nie spodziewa, więc ich zaskakuje.
Odłóż szklankę.
Odłóż ją.
Podaj mi laskę.
Odwróć się.
Powoli.
Porozmawiajmy.
Jak śmiesz wchodzić nam w drogę?
Co?
Czemu z nami zadzierasz?
Czego chciałaś od tych ludzi? Co?
Co oni ci zrobili?
To jest powód.
- Odpowiesz mi? - Nie.
Nie masz prawa mnie o nic pytać.
Nie szkoda ci tej dziewczyny?
- Powinnaś się leczyć. - Daruj sobie rady.
Nie wchodź nam w drogę.
Nie zadzieraj z nami.
Zapłacę, ile zechcesz,
i wyślę cię, dokądkolwiek zechcesz,
tylko zostaw ją ze mną.
Z tobą?
Nie powinnaś wychowywać dziecka.
Doprawdy?
I kto to mówi?
Masz całkowitą rację.
Proszę.
- Żadnych numerów. - Nic z tych rzeczy.
Weź to.
Proszę.
Proszę. Otwórz.
Śmiało.
Odsuń się.
- Kod? - Data twoich urodzin.
To więcej niż warta jest ziemia.
Czego chcesz?
Niczego.
Jesteście w wiadomościach.
Gdy je zobaczyłem,
pomyślałem, że mam w tym swój udział.
Wziąłem zdjęcie twojej matki i jej też to powiedziałem.
„Odegrałaś w tym dużą rolę”.
Wychowaliśmy cię bez miłości.
Źle cię wychowaliśmy.
Wybacz mi, kochanie.
Weź to.
To dla ciebie.
Dla mojej wnuczki.
Możecie opuścić kraj, jeśli poczekacie do rana.
Łódź zabierze was na wyspę. Co ty na to?
Proszę pana?
Kto to jest?
Tak?
- Kierowca. - Ani się waż.
Potrzebuje pan czegoś?
- Nie. Możesz już iść. - Jak pan sobie życzy.
Wychodzi, Mamo.
- Raz, dwa, trzy. - Dwa, trzy.
Bambi.
Tak?
Wracaj. Chcę cię widzieć.
Już idę.
Bambi.
Wiem, że niczego ode mnie nie chcesz.
Uznaj to za zapłatę za ziemię.
Tylko za ziemię.
Zaczekaj do rana. Popłyniecie łodzią.
Wciąż jesteście poszukiwane.
Poradzimy sobie same, Mamo.
Oczywiście.
Kochanie.
Ani kroku dalej.
Chcę się tylko pożegnać.
Nic z tego.
W porządku.
Idźcie.
Uważajcie na siebie.
Mamy jeszcze jedną sprawę do załatwienia.
Chodź, kochanie.
- Mamo, ktoś idzie. - Tak? Wybacz, byłem w pracy.
- Kto to? - Kierowca.
Tak. Skończyłem. Już jadę.
To nie kierowca.
Masz rację, Mamo.
To glina.
W co my się wpakowałyśmy?
Chodź ze mną.
Mamo, taksówka.
Nie, kochanie. Ciężarówka. Złapmy ją.
Hej!
Hej! Gdzie jesteś? Hej!
Słucham?
Co z ciebie za glina?
O niczym nie masz pojęcia!
- Co się stało? - Przed chwilą tu były!
Wtedy, gdy pytałem?
Już nieważne!
Dałem im walizkę, żebyś mógł je śledzić.
Znajdź je!
Proszę się zamknąć w domu.
Co się stało?
- Odwiedziły staruszka. - Co?
Na szczęście dał im walizkę.
Włącz nadajnik.
Są w drodze, jakiś kilometr stąd.
Do środka. Jedziemy.
Przestań!
- Jak daleko? - Blisko.
Dobra. Gazu.
Myślę, że są w tej ciężarówce.
Dobra. Zatrzymaj ją.
Robi się.
Wyprzedź.
Stać! Policja!
No dalej.
- Wysiadać! - Policja! Wysiadać!
Otwieraj. No już!
Słuchaj.
Nie zapomnij o naszej umowie.
Jej matka jest twoja, martwa lub żywa.
Ale ja chcę dziewczynę.
Niech włos jej z głowy nie spadnie.
Dostarczysz mi ją całą i zdrową.
Zrobiłem, co chciałeś.
Teraz twoja kolej.
Przyprowadź mi wnuczkę!
Obiecaj mi coś.
Nie wchodź tam, nieważne, co się stanie.
Uciekaj, jeśli coś pójdzie nie tak.
Mamo, nie możemy po prostu jechać?
Jesteśmy na końcu drogi, Bambi.
Ma obsesję na twoim punkcie. Umrę, nim pozwolę mu cię zabrać.
Obiecaj mi.
Obiecuję, Mamo. Nie wejdę bez względu na to, co usłyszę.
Zuch dziewczyna.
Ty mała wiedźmo.
Wyglądam jak ci kretyni z gazet?
Za kogo mnie uważasz?
Za kogo mnie masz?
Gdzie ona jest?
Gdzie dziewczyna?
Chodź tu!
Wstawaj.
Po co się w ogóle urodziłaś? Co? Po co?
Po co się urodziłaś?
Bambi. Bambi...
Okazało się, że był jej ojcem.
Kłócili się o coś.
Skąd miałem wiedzieć?
Pomyślałem, że sprzedam ziemię,
kupię sobie samochód i będę żył dalej.
Ale morderstwo? Co ja o tym wiem?
Widziałem to tylko w filmach i gazetach.
Jak ja się w to wpakowałem?
Jestem cały we krwi.
Macie wodę? Proszę.
- Jak to się stało? - Co?
Proszę opowiedzieć.
Pojechałem tam. Wszedłem. Było ciemno.
Wołałem, czy ktoś jest w domu.
Poślizgnąłem się i upadłem.
Zobaczyłem, że jestem cały we krwi.
Nie miał oczu. Ziała w nich pustka.
Wytrzyj ręce.
Nie tego chciałam.
Nie tego.
Nie chciałam, byś odkryła, jaki okropny jest świat.
Wytrzyj ręce.
Są czyste, Matko. Nic mi nie jest.
Nie ubrudź ich znowu.
Moje są już wystarczająco brudne.
Nie mogłam cię tam zostawić.
Dorosłam.
Jasne, że tak.
Nie powinnaś była wchodzić.
Powinnaś mieć czyste ręce.
Ale teraz jesteśmy razem przeciwko nim.
Twoja matka jest zmęczona.
Bardzo zmęczona.
Połóż się, Mamo.
Śpij, moja piękna Matko.
Potrzebowałyśmy tych pieniędzy.
Ale banknoty były oznakowane.
Ale coś wymyślimy, Bambi.
Nie martw się. Zdobędziemy pieniądze.
Słodkich snów, Mamo.
Teraz cię rozumiem.
Wiem, jak zdobędziemy pieniądze.
Napisy: Agnieszka Otawska