‎ฉันจะเริ่มบันทึกเสียงนะคะถ้าคุณพร้อม
‎(ตํารวจ)
‎เอาละ มันกําลังบันทึก เริ่มเลยค่ะ
‎นี่คือปืนกลมาตรฐานของเรา
‎ปกติเราใช้กระสุนพาราเบลลัม 9 มม.
‎แมกกาซีนบรรจุกระสุนได้ 30 นัด
‎ความเร็วปากลํากล้อง 400 เมตรต่อวินาที
‎ทุกนัดจากระยะ 50 หลา
‎สามารถเจาะทะลุไม้ได้ 4.3 นิ้ว
‎พูดง่ายๆ ก็คือ
‎ไม่มีผู้ชายคนไหนทนกระสุนพวกนี้ได้
‎เขากลับไม่ถึงบ้านแน่นอน
‎ลองนึกดูสิ
‎ว่ามันจะทําอะไรเด็กผู้หญิงได้ ‎อย่าว่าแต่ผู้หญิงที่โตเป็นผู้ใหญ่แล้วเลย
‎(แม่ขา... เราหนีใคร)
‎ทุกคนมีหนังสือสวดมนต์ แบมบี้
‎ทุกคนเลย
‎แต่หนังสือสวดมนต์ของเราคือแบมบี้
‎ใช่จ้ะ
‎เราพบทุกอย่างที่เราค้นหา ‎เมื่อเราเปิดมันแต่ละหน้าไม่ใช่เหรอ
‎มีสัญญาณเต็มไปหมดเลยค่ะแม่
‎มันเป็นสัญญาณของเราเอง
‎มันทําให้เราเห็นสิ่งที่จะเกิดขึ้นกับเราได้ ‎ถ้าเราต้องการ
‎แน่นอนค่ะ
‎ถ้ามองดูดีๆ เราจะเห็นทุกอย่าง
‎ใช่ค่ะ
‎คนมากมายคิดว่า ‎แม่ของแบมบี้ตายตอนจบของหนังสือ
‎แต่ที่จริงมันตายเมื่อผ่านไปได้ครึ่งเรื่อง
‎พวกเขาอาจอยากให้มันจบแบบนั้นก็ได้
‎แต่มันผิด ที่แม่ของมันตายเมื่อผ่านไปได้ครึ่งเรื่อง
‎แล้วแบมบี้ก็ถูกทิ้งให้เติบโตอย่างโดดเดี่ยว
‎และสร้างโลกใหม่ของมันในป่า
‎มันโตแล้ว
‎มันพบรัก
‎มันพบความสุข
‎มันโตแล้ว
‎มันพบรัก
‎มันพบความสุข
‎ดาวตก ดูสิ แม่เห็นไหมคะ
‎แม่ไม่เห็นจ้ะ
‎แม่ไม่เห็น
‎มานี่สิ
‎ไปกันเถอะลูก
‎ที่นี่คนเยอะมาก
‎พลุกพล่านเต็มไปหมด แน่นขนัด
‎ผู้คนเบียดเสียดกันอยู่ที่ริมทะเล
‎และบนถนน
‎ถนนต่างๆ มีร้านเครื่องเพชรพลอย ‎กับร้านขายพรมเต็มไปหมด
‎แม่บอกให้เราแวะมาที่ร้านนี้บ่อยๆ
‎มันสวยดีค่ะแม่
‎หนูชอบมากเลย
‎มันเป็นพรมเฮเรเคของแท้
‎ทอด้วยไหมทั้งผืนครับ
‎พวกนี้ด้วยเหรอคะ
‎ใช่ครับ ผืนนั้นก็เหมือนกัน
‎มันสวยมากเลย
‎มาเร็วลูก ไปกันเถอะ
‎- โชคดีนะคะ ‎- เช่นกันครับ
‎หนูใส่แล้วดูดีใช่ไหมคะแม่
‎มันน่ารักมากจ้ะ
‎ลองใส่ตัวนี้ดูสิ
‎สีมันสวยดี
‎- แม่ ‎- จ๊ะ
‎ให้หนูลองชุดพวกนี้ทําไมคะ เราไม่มีเงินเลย
‎ลองใส่ดู มีเงินแล้วเราจะมาซื้อ
‎(อัลทุนโฮสเทล ‎แอร์ ทีวี ดาวเทียม ไร้สาย)
‎เราพักที่โฮสเทล ‎ที่เต็มไปด้วยหนุ่มสาวนักท่องเที่ยว
‎ตอนนี้เราต้องตระหนี่ เราอยู่นอกระบบ
‎เรากินสิ่งที่เราหาซื้อได้ตามข้างถนน
‎แม่เอาแต่จดโน่นนี่ไว้ในสมุด
‎หนูไม่ได้ซื้อมาให้แม่ แต่...
‎แน่ใจนะว่าแม่ไม่อยากกิน
‎เราแบ่งกันกินได้นะคะ
‎กินให้อร่อยเถอะลูก
‎สักวันเราอาจจะย้อมมัน
‎แม่เคยชอบสีผมของหนู
‎ไม่ชอบแล้วเหรอคะ
‎ความสวยของลูกดึงดูดความสนใจคนน่ะจ้ะ
‎ลูกโดดเด่นทันที แม้จะอยู่ท่ามกลางฝูงชน
‎งั้นนั่นก็คือเหตุผลที่แม่เลิกทําผมให้หนู
‎มวยผมเดี่ยว มวยผมคู่ ผมหางม้า...
‎แม่เคยทําผมทรงสวยๆ ให้หนูทุกแบบ
‎แม่ต้องให้พื้นที่ลูกแล้วน่ะ แบมบี้
‎ก่อนอื่น แม่ต้องหาเงินให้ลูก
‎แล้วก็ให้พื้นที่ลูกมากเท่าที่ลูกต้องการ
‎แม่พูดเหมือนเราอยู่ใน ‎ช่วงครึ่งเรื่องของหนังสือแล้ว
‎คําพูดพวกนี้มันน่ากังวลใจ
‎ทําไมแม่ถึงพูดเรื่องนี้ขึ้นมาตอนนี้คะ
‎แม่จะให้พื้นที่ยังไงเหรอ
‎ลูกคือสิ่งที่ดีที่สุดที่แม่สร้างขึ้น
‎สิ่งเดียวที่สวยงาม
‎แม่มีชีวิตอยู่เพื่อลูก
‎และแม่ก็ดีใจ
‎เอาละ ไว้ผมจะโทรหานะ
‎คุณถูกถอดจากคดีแม่กับลูกสาวแล้ว
‎พวกเขาคิดว่าคุณเสียเวลาเปล่า
‎และก็รับมือมันไม่ไหวแล้ว
‎แล้วใครทําคดีครับ
‎จําคนอวดเบ่งหลงตัวเอง ‎ที่พวกคุณบุกโรงแรมกับเขาได้ไหม
‎- เขานั่นแหละ ‎- ผู้กองครับ ฟังนะ
‎ผมจะบอกให้ ‎เขาฆ่าพวกเธอแน่ถ้าเขาเจอตัวพวกเธอ
‎แต่ก็แน่ละ ‎พวกเขาต้องการอย่างนั้นอยู่แล้วนี่ ใช่ไหม
‎แม่ไม่รู้ว่าทําไมคนถึงใส่เครื่องเพชรพลอย
‎ราชินีเลือดเย็นจะไม่ออกจากบ้านถ้าไม่ได้ใส่มัน
‎ทําไมพวกเขาถึงขับรถแพงๆ
‎ทําไมพวกเขาถึงอยากอยู่ในที่ที่มีคนพลุกพล่าน
‎พวกเขาเป็นแบบนั้นค่ะ
‎พวกวิญญาณติดค้างกับพวกมนุษย์สุดแขยง
‎แต่ตอนนี้เราต้องการที่ที่มีคนพลุกพล่าน
‎เราจะปะปนกับผู้คนซ่อนตัวไม่ให้ใครเห็น
‎มากับแม่
‎เราจะรีบไปไหนคะ
‎ตรงนั้นไง
‎แม่ชอบผ้าผืนนี้มากเลย แม่จะซื้อมัน
‎แม่คะ แม่เป็นอะไรหรือเปล่า
‎มันไม่เหมาะกับแม่เลย
‎สีก็ไม่เหมาะ แบบก็ไม่ใช่
‎เราเดินดูจนเหลือแค่สามร้านแล้ว
‎งั้นให้หนูเดานะ
‎ลองเดาสิ
‎ร้านขายเครื่องเพชรพลอยร้านเล็ก
‎ร้านขายเครื่องเพชรพลอยร้านใหญ่
‎และก็ร้านขายพรม
‎เก่งมากเลยลูก
‎แม่ถอดใจกับร้านขายเครื่องเพชรพลอยแล้ว
‎อาจไม่คุ้มกับปัญหาที่จะเกิดขึ้น
‎งั้นแม่ก็เลือกสิคะ
‎ร้านนั้น
‎เราจะทํามันเมื่อไหร่
‎พรุ่งนี้เหรอ
‎พรุ่งนี้จะเป็นวันที่เหนื่อยและยาวนาน
‎แต่วันที่ดีที่สุดมันกลับสั้นที่สุด
‎ผมอยากให้คุณเห็นรูปพวกนี้ทั้งหมด
‎ผมอยากให้คุณรู้ว่าคุณกําลังเผชิญอยู่กับใคร
‎ทําความรู้จักเธอ
‎ผู้หมวดเป็นคนมุ่งมั่น เขาจิตวิปลาส
‎เขาหมกมุ่นกับแม่ของเด็กสาวคนนั้น
‎เหตุการณ์นั้น...
‎ทําให้ผมเหมือนตกลงไปในหุบเหวลึก
‎คุณอาจจะคิดว่าพวกเขาพูดเกินจริง ‎ถ้ามีคนบอกคุณเกี่ยวกับมัน
‎ผมก็ไม่รู้
‎มันทําให้ผมใจสลาย
‎เราพักก่อนได้นะคะถ้าคุณอยากพักสักครู่
‎(อัลทุนโฮสเทล)
‎ลูกไม่จําเป็นต้องรู้ทุกอย่างหรอก แบมบี้
‎แม่ไม่เคยอยากให้ลูกรู้เกี่ยวกับสิ่งที่เลวร้าย
‎มันคือสิ่งที่แม่พยายามทํามันมาตลอด
‎หนูรู้ค่ะแม่
‎แม่ปกป้องและดูแลหนูเสมอ
‎ด้วยสวิตช์เปิดปิดนั่น
‎"กดปุ่มลบเลย แบมบี้"
‎"แบมบี้ ลืมเรื่องนี้ซะ"
‎พูดเหมือนแม่เป๊ะ
‎ดูนี่นะ
‎"แบมบี้ อย่าถามคําถามที่จะทําให้แม่ใจสลาย"
‎"ขอร้องละ แบมบี้ อย่าทําให้แม่ใจสลาย"
‎ตอนนี้หนูรู้ทุกอย่างแล้วค่ะ ‎หนูก็เป็นส่วนหนึ่งของมัน
‎จําคืนที่มีพายุหิมะในนิวยอร์กได้ไหม
‎จําได้ค่ะ
‎แม่อยาก...
‎แม่อยากให้ลูกเป็นหนูน้อยแก้มแดง ‎ที่หนาวเหน็บอย่างนั้นตลอดไปจังเลย
‎หนูก็เหมือนกันค่ะ
‎ได้เวลาเตรียมตัวแล้ว
‎เหรอคะ
‎แม่หิวน้ําจังเลย
‎ลงไปหยิบน้ํามาให้แม่หน่อยได้ไหม
‎ได้ค่ะ หนูจะเตรียมตัวแล้วลงไปเอามาให้
‎- นั่นใครน่ะ ‎- ห้อง 207 พวกเธอมาถึงตอนที่คุณไม่อยู่
‎นี่รายชื่อแขกค่ะ
‎ขอบคุณครับ
‎- นี่เสร็จแล้วใช่ไหม ‎- ใช่
‎หนูมาแล้วค่ะ
‎ดูแม่พร้อมแล้วนะ
‎ห้ามออกจากห้องจนกว่าแม่จะกลับมา
‎หมายความว่าไงคะ
‎เราจะไม่ไปด้วยกันเหรอ
‎ไม่จ้ะ ลูกจะอยู่ในห้องนี่แล้วก็เก็บของ
‎แต่แม่คะ เราเป็นแก๊งนางสวรรค์นะ ‎เราต้องอยู่ด้วยกันสิ
‎ไม่ได้
‎เราจะให้มือลูกแปดเปื้อนไม่ได้
‎หนูแข็งแกร่งกว่าแม่อีกนะ
‎ก็ใช่น่ะสิ
‎เพราะแม่ไม่เคยปล่อยให้ความทรงจําที่เลวร้าย ‎มาทําให้จิตใจลูกมัวหมอง
‎แม่ไม่เคยอยากให้ลูกกลายเป็นแม่
‎- แต่แม่คะ หนู... ‎- แบมบี้ พอแล้ว
‎ลูกเป็นเด็กที่มีความสุข
‎ลูกเป็นลูกของแม่ ลูกสาวของแม่
‎แต่แม่เป็นลูกสาวยายของลูก
‎อดีตของแม่มันไร้ความสุขที่สุดในโลก
‎เราไม่เหมือนกัน
‎ลูกจะแหกกฎที่เราใช้สร้างชีวิตของเราไม่ได้
‎แม่จะไม่ยอมเด็ดขาด
‎เพราะงั้นลูกจะอยู่แต่ในห้อง เข้าใจไหม
‎ได้ค่ะ หนูขอโทษ
‎มานี่สิ
‎- ลูกอยากทําอะไรให้เราไหม ‎- อยากทําค่ะ
‎แบมบี้คือหนังสือสวดมนต์ของเราใช่ไหม
‎ใช่ค่ะ
‎- ลูกจํามันขึ้นใจใช่ไหม ‎- ใช่ค่ะ
‎งั้นก็สวดมนต์สิ
‎สวดมนต์ให้เราทั้งคู่
‎อย่าทิ้งให้หนูติดอยู่ในป่านะแม่
‎ลูกแม่ ลูกเห็นแม่เป็นคนยังไง ‎แม่โง่ๆ ของแบมบี้งั้นเหรอ
‎"ช่วงนี้แบมบี้ใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่คนเดียว"
‎"แม่ของมันหายไป
‎และไม่กลับมา ไม่ว่ามันจะร้องเรียกดังแค่ไหน"
‎"ท้องฟ้าหม่นหมองเป็นสีเทา"
‎"คืนที่มืดมิดที่สุดปกคลุมป่า"
‎"จู่ๆ แม่ของมันก็โผล่ออกมาจากพุ่มไม้"
‎"และร้องด้วยความเจ็บปวด"
‎"มีคนตามล่ามัน"
‎"สําหรับแบมบี้ มันรู้สึกเหมือนเป็นเกม
‎แต่เมื่อมันมองดีๆ มันก็รู้ว่าไม่ใช่"
‎"แม่ของมันส่งเสียงร้องด้วยความกลัว"
‎ฉันท่องต่อไปไม่ได้แล้ว
‎ฉันทําไม่ได้
‎หลับซะ แบมบี้ หลับได้แล้วนะ
‎หลับซะ
‎อยู่นี่เอง เจ้าละมั่งน้อยแสนสวย
‎แกเป็นใคร ใคร
‎แกเป็นใคร
‎นังตัวประหลาด
‎รับกาแฟเลือดแบบไหนดี
‎แม่
‎ดูสิ แม่ไม่ได้ทิ้งให้ลูกติดอยู่ในป่า
‎เพราะแม่ไม่ใช่แม่ของแบมบี้ ‎แม่คือแม่ของหนู
‎แม่
‎หนูล้างมือให้แม่นะคะ
‎แม่ เด็กน้อยของหนู
‎ตอนนี้แม่เป็นเด็กน้อยของหนูแล้ว
‎ถุงขยะมีเงินกับเครื่องเพชรอยู่เต็มถุง
‎มันมากพอที่จะช่วยให้ลูกอยู่ได้นานหลายปี
‎สิ่งเลวร้ายมันเกิดขึ้นจริงๆ เหรอคะแม่
‎นี่เป็นครั้งแรกที่แม่ต้องทํามันเพื่อเงิน
‎ไม่ใช่เพื่อปกป้องเรา แต่เพื่อเงิน
‎เงียบๆ
‎มันแย่มากเลย แบมบี้
‎- มันเกินจะทนไหวจริงๆ ‎- ลืมมันซะเถอะค่ะแม่
‎เริ่มที่ราชินีเลือดเย็น แล้วลืมทุกอย่างซะ
‎เราเริ่มต้นใหม่ได้
‎ตั้งต้นกันใหม่
‎ไม่ ลูกแม่ ลูกจะลืมมัน ส่วนแม่จะจํามัน
‎มันคือบทลงโทษของแม่ แบมบี้
‎เราต้องไปแล้ว
‎แม่
‎เกิดอะไรขึ้น
‎แม่บาดเจ็บ มันเกิดขึ้นได้ยังไง
‎กระจกน่ะ มันลึกเลยลูก
‎ทําไมแม่ไม่บอกหนูล่ะ
‎นอนลง ทําตัวสบายๆ นะ
‎ค่อยๆ
‎กดมันไว้แรงๆ
‎แม่ได้เงินที่ลูกต้องการมาแล้ว
‎ถึงเวลาต้องให้พื้นที่ลูกแล้ว แบมบี้
‎ถ้านั่นแปลว่าหนูต้องแทนแม่ หนูไม่อยากได้มัน
‎ดูสิว่าเรามีเงินกับเครื่องเพชรเยอะแค่ไหน ‎มีมากพอสําหรับเราทั้งคู่
‎เราต้องไปกันแล้ว แบมบี้
‎แต่เราไปไม่ได้
‎เราต้องทําแผลให้แม่ก่อน ต้องห้ามเลือด
‎พวกเขาจะจับเราถ้าเราไปโรงพยาบาล
‎หนูรู้ค่ะ
‎หนูจะจัดการเอง
‎เดี๋ยวหนูมานะ
‎นี่มันอะไรกัน
‎เกิดอะไรขึ้น
‎(ร้านขายยา)
‎มีอะไรให้ช่วยครับ
‎ฉันต้องการผ้าพันแผลด่วนเลยค่ะ
‎ผ้ากอซ แอลกอฮอล์ล้างแผล ‎ไอโอดีน สําลีเยอะ ๆ
‎มีคนบาดเจ็บเหรอ
‎ฉันต้องการยาแก้ปวดด้วย ใช่ค่ะ มีคนบาดเจ็บ
‎ผมบอกทางไปโรงพยาบาลได้นะ
‎ฉันแค่ต้องทําแผล แต่ถ้ารู้ว่ามันอยู่ที่ไหนก็คงจะดี
‎ตรงไปตามถนนประมาณหนึ่งไมล์
‎แล้วคุณก็จะเห็นมัน
‎แค่นี้พอไหมคะ
‎เยอะเลย เดี๋ยวผมทอนให้นะ
‎ไม่ต้องทอนค่ะ
‎หนูมาแล้วค่ะแม่ หนูมาแล้ว
‎นี่ค่ะ หนูได้มาแล้ว ‎ทุกอย่างที่เราต้องการเลยค่ะแม่
‎- แม่ไม่เป็นไรใช่ไหม ‎- ไม่เป็นไรจ้ะ
‎(ทุกที่ต้องการตัวฆาตกรในโรงแรม)
‎ไม่เจ็บใช่ไหม
‎ไม่จ้ะ แม่ไม่เป็นไรลูก
‎กินยาแก้ปวดนี่สิคะ มันจะช่วยได้
‎แบมบี้ มีอะไรเหรอ
‎แบมบี้ เกิดอะไรขึ้น
‎เด็กที่แผนกต้อนรับดูแปลกๆ ค่ะแม่
‎มีคนโทรแจ้ง
‎ไม่งั้นเราคงไม่รู้ว่าพวกเธออยู่ในท้องที่ของเรา
‎มีการปล้น ‎แต่เรายังไม่รู้ว่าเป็นฝีมือแม่ของเด็กสาวคนนั้น
‎เด็กที่แผนกต้อนรับโทรแจ้งเรา
‎เขาเริ่มสงสัยพวกเธอ
‎ก็เลยค้นข้อมูลในคอมพิวเตอร์
‎แล้วก็โทรแจ้ง
‎เราต้องไปเดี๋ยวนี้เลย
‎แน่ใจเหรอว่าแม่ไปไหว
‎ตราบใดที่ลูกคอยช่วยแม่ออกไป
‎ถนนดูปลอดภัยดี
‎ใช่ค่ะ มันปลอดภัย
‎ตอนขากลับหนูระวังมากเลย
‎หนูทําตามที่แม่บอกทุกอย่าง
‎เก่งมากลูก
‎เห็นไหมคะ ‎เรายังไม่ถึงครึ่งเรื่องในหนังสือของเรา
‎ยังจ้ะ แบมบี้
‎เพราะแม่ช่วยเราไว้ได้ทุกครั้ง
‎ฟังนะ ทุกคน
‎ห้ามใครยิงจนกว่าฉันจะบอก
‎ไหวไหมคะ
‎ไหวจ้ะ
‎ไปกันเถอะ
‎มาเร็ว
‎มีที่จอดรถแท็กซี่อยู่ตรงถนนถัดไป
‎ต่อจากนั้นเราจะจ้างเรือไปส่ง
‎แบมบี้
‎สังเกตไหม
‎ค่ะ แม่ พวกเขามาล่าตัวเรา
‎คราวนี้พวกเขาอยู่ใกล้เกินไป
‎เดินเร็วๆ
‎เร็วเข้า
‎ไปซ่อนตัวในหมู่พวกวิญญาณติดค้าง ‎กับพวกมนุษย์สุดแขยงกันเถอะ
‎ไปกันเถอะ
‎จิตใจแม่สงบนะ รู้ไหม
‎เพราะเรามาถึงครึ่งเรื่องของหนังสือเราแล้ว
‎เราผ่านพ้นส่วนที่ยากมาได้แล้ว
‎เราจะไม่ยอมแพ้และยอมจํานนใช่ไหม
‎ไม่มีวัน
‎เราจะออกจากถนนนี้ไปได้จ้ะ
‎เราเคยผ่านมาแย่กว่านี้เยอะ
‎แบมบี้ รู้ใช่ไหมว่าต้องทําอะไร
‎รู้ค่ะ
‎แบมบี้
‎ต่อให้อยากตายเราก็ตายไม่ได้
‎- วิ่ง แบมบี้ ‎- วิ่ง แม่
‎วิ่ง วิ่งไป แบมบี้!
‎หยุด นี่ตํารวจ!
‎แม่ของมันพูดว่า "'เอาละ'
‎'หนีออกไปจากที่นี่ อย่ามาอยู่ใกล้ๆ แม่'
‎"แบมบี้กระโดดหนีไปด้วยแรงเฮือกสุดท้าย"
‎"มันวิ่งหนีตะลุยฝ่าหิมะไป"
‎"แล้วจู่ๆ มันก็เห็นแม่ของมันถูกยิง"
‎"แต่มันไม่รู้ว่าผู้ที่ล้มลงนั้นคือแม่ของมันหรือเปล่า"
‎"เสียงปืนทําให้มันกลัวมาก
‎จนมันมองไม่เห็น"
‎"ความกลัวล้อมรอบตัวมัน"
‎"แบมบี้วิ่งผ่านป่าไปเรื่อยๆ โดยไม่หยุดพัก"
‎(แบมบี้)
‎เขาไม่ลังเลเลยสักนิด เขายิงเธอด้วยปืนกล
‎แต่รู้อะไรไหม
‎เธอตั้งใจหยุดอยู่ตรงนั้น ‎เพื่อให้ลูกสาวเธอหนีไปได้
‎เธอพูดว่า "วิ่ง" อะไรสักอย่าง
‎ผมแน่ใจว่าเธอพูดว่า "วิ่ง" ‎แต่ผมไม่ได้ยินที่เหลือ
‎อะไรสักอย่างเหมือน "แดนดี้"
‎เธอมองเราด้วยสายตาแบบนั้น
‎เหมือนเธอจะพูดว่า "ไปตายซะ"
‎ส่วนเด็กสาวคนนั้น
‎เธอไม่หันกลับมามองด้วยซ้ํา
‎เธอถือถุงขยะไว้ในมือ
‎สะพายกระเป๋าเป้
‎แล้วหายไปในความมืด
‎คืนนั้นเราค้นหาทั่วทุกที่
‎โรงแรม โฮสเทล สนามบิน สถานีรถบัส
‎ค้นหาหมดทุกที่
‎แต่...
‎ไม่มีใครเห็นเธออีกเลย
‎คําบรรยายโดย ชายมาศ สายน้ําผึ้ง